O cholera.
Wiesz, co w pace robią dzieciobójcom?
Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Nie słyszałem.
Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Chciałeś spalić budynek i nikogo nie skrzywdzić?
Niby jak?
To miała być wiadomość.
Wiadomość.
Od kogo? Nie zgrywaj durnia, ese.
Od La Mayoristy.
-Rozkazuje ci baba? -Wal się, cabrón.
Ona kazała wam spalić ten dom?
Niczego nam nie kazała.
A kto?
Sami sobie to wymyśliliście?
Nie wierzę.
Kto wam kazał?
Twój ziomek Trey Trey?
Peña?
To sprawy Las Palmas?
Słuchasz ich poleceń jak jakaś suka?
Nie.
Porzucili cię.
Jesteś sam.
Kobiety i dzieci, ese.
Kobiety i dzieci.
Możesz z tym żyć?
Niczego nie wyciągnąłem.
Chciał mówić, ale...
-Boi się mafii. -Nic dziwnego.
Trejo nic nie powie, a Alvarez go nie wsypie.
Nie szkodzi. Obu powiążemy z wozem.
Dzięki.
Mafia musi główkować nad lojalnością Alvareza.
Jak on nad lojalnością mafii.
-Ktoś wydał rozkaz. -Pewnie Peña.
La Mayorista może być zamieszana, ale nie robią dla niej.
-Gdzie ją znajdziemy? -Rano dostałem cynk.
Mamy nakaz przeszukania.
Czego? Przyjechałam do przyjaciółki.
Wpuści nas pani.
Albo panią skujemy na oczach sąsiadów
i wyważymy drzwi.
Dobry wybór.
Sukinsyny.
Poproszę torebkę.
Jest legalny.
Ktoś jest w środku?
Pilnujcie jej.
Czarujący facet.
Ani słowa.
Czysto.
Mam fotki. Zacznijcie tutaj.
Dość tego!
Señora, proszę wrócić do siebie.
A ty co?
Pisałem do LaTonyi w sprawie dzieci. Szkoła. Wybacz.
To nie mój.
O czym rozmawiały? La Mayorista z sąsiadką?
Masz jakiś pomysł?
Nie wiem.
Ustalały wersję? Przekazywała rozkazy?
Może wzywała prawnika?
Mówiły po hiszpańsku.
Poważnie?
Skup się, kurwa, na zadaniu.
Vega, do dzieła.
-Bosch prosił, abym tam była. -Jako kobieta.
Zna hiszpański.
Trochę.
Sprytnie.
Odpuść sobie to przesłuchanie.
-Opowiedz mi o nim. -Nie mogę.
-Dlaczego? -Nie znam go.
-Pedro Alvarez. -Przykro mi.
Mówi, że pożar to twój pomysł.
Chciałaś przekazać wiadomość.
Jaką? I komu?
Ostrzeżenie.
Dla zarządcy. Żeby odpuścił i dał wam sprzedawać dragi.
Sprzedaję nieruchomości, nie dragi.
A czyją kokę skonfiskowaliśmy?
Nie moją.
W twoim domu.
Nie moim.
A czyim?
Koleżanki. Karmię jej kota.
Nie widziałem tam kota.
No. Strasznie się martwię.
-Nazwisko koleżanki? -Maria Sanchez.
Takich są tysiące.
Marnujecie mój czas.
Chcesz odpowiedzieć za pięć zabójstw?
Nie rozumiem ani słowa. Proszę mówić po angielsku.
Pomyśl. Możesz pójść na ugodę.
Ale po co? O niczym nie wiem.
Drugiej szansy nie będzie.
Gdybym wierzyła w te bzdury, tkwiłabym w Meksyku.
Jest jej adwokat.
Niezła próba.
Zobaczymy, czy będzie cię to bawić w więzieniu.
Nie. Proszę natychmiast wypuścić moją klientkę.
Mamy dość, by zatrzymać ją na weekend.
Przemyśli swoje przewinienia.
Pozdrów mafiozów.
Czas ucieka.
Jasny chuj.
Wiejski przepych.
To jest styl rzemieślniczy?
Uroczy domek w kanionie,
idealny dla przestępcy zza biurka, który ukrywa się przed mediami,
gdy jego prawniczka ratuje go przed więzieniem.
Oskarżonego, nie przestępcy.
-Po czyjej jesteś stronie? -Po twojej, a ty?
Twarda sztuka.
Po to mnie zatrudniłeś.
Zaczynam żałować.
Wiesz co? Zostanę w Bel-Air.
Jakoś zniosę media.
Nie chodzi tylko o media.
Władze nie są zadowolone, że sędzia ustaliła niską kaucję.
Proszę? To półtorej bańki.
Pierwsza fala reportaży sprowokowała drugą falę poszkodowanych.
Pojawiają się znikąd.
Dotyczą jednej sprawy.
Kolejni poszkodowani to kolejne zarzuty,
mogą znów cię aresztować.
Prokurator powie sędzi,
że wzrosło prawdopodobieństwo ucieczki.
-Zawnioskuje niedopuszczenie kaucji. -Tak można?
To rząd.
Oni mogą wszystko.
Ale żeby cię aresztować, będą musieli cię znaleźć.
-To co mam zrobić? -Nie wychylać się.
Żadnej żony, gości, zamówień.
Nawet pizzy z Domino's.
Zostawiam telefon na kartę.
-Jasne. -Wszystko przywieziemy.
Bez jaj.
Dostaniesz go, jak się znów zobaczymy.
Daję słowo.
Nie ufasz mi?
Wybawiam cię od pokusy.
Teraz ci ufam.
Aż mi się robi ciepło na sercu. Po to żyję.
Lodówka jest pełna. Barek też.
Rozgość się. I nie wychodź.
Mogę na ciebie liczyć?
Tak. Żaden problem.
Będziemy w kontakcie.
-Jak poszło? -Nie poszło.
-Co się stało? -Przyszła jej adwokat.
To już nie moja wina.
Skąd wiedziała, gdzie jej szukać?
Robisz z igły widły. I tak by przyszła.
Ale nie zaraz. Zjebałeś. Przyznaj to.
Święty Harry nie popełnia błędów?
Mam dość bycia twoją niańką.
-Wszystko gra? -Tak.
Nie ma problemu.
Przepraszam, muszę odebrać.
-Śmiało. -Dzięki.
Cześć.
-Nie w porę? -Co tam?
Faktycznie nie w porę. Oddzwonię.
Mów.
Chciałabym zaprosić Antonia na kolację,
ale jeśli nie...
W porządku.
-Na pewno? -Zgodziłem się.
Pociągnę rozmowę.
Na to liczę.
Pożar był ostrzeżeniem. Wymknął się spod kontroli.
Boże. Czyim ostrzeżeniem?
Jeden z podpalaczy mówi, że La Mayoristy.
Dilerki narkotykowej.
Detektywi właśnie ją przesłuchują.
Społeczność chce rozwiązania tej sprawy.
Jak najszybciej.
Nie wszystko przyspieszę.
Ma pan moje wsparcie.
Dziękuję.
Jadł pan ostatnio lunch z Francisem Alexandrem.
To stary znajomy.
Jak rozumiem, odchodzi.
Doprawdy?
Nie wspominał.
-Pani burmistrz. -Komendancie.
Otwarte.
Wzywała mnie pani?
Millera dziś nie ma,
potwierdź moje spotkanie z Burtonem DeVore'em w SEC.
Sprawa Franzena?
Spytaj Millera, jak stoimy z Brandschaftem.
Przygotował wniosek.
Sprawdziłam pozwy. Przesłałam go rano.
Teraz to się popisujesz. Zmykaj.
ZASRANA LESBA
Ty mi powiedz.
Wielkie litery,
biała pasta do butów, eleganckie słownictwo...
Wygląda na robotę gliniarza.
Popytam tu i tam.
Dzięki. Doceniam to.
Bez nazwisk. Po cichu.
Złożyłam raport o wandalizmie do West Bureau
i formularz 128 u wewnętrznych.
Rany. Zapnijcie pasy.
-Błąd? -Cóż, spowoduje to
wydostanie się nieczystości poza obręb szamba.
-Nie miałam wyboru. -Stało się.
Ale oficjalna skarga porucznika
to zapowiedź nielichych kłopotów.
Mogę się mylić.
Pani klient został oskarżony
o oszustwo przez prokuratora Centralnego Dystryktu Kalifornii.
-Nie powinna pani rozmawiać z nimi? -Mam propozycję.
Jeśli chodzi o interwencję u prokuratora...
Nie zamierzam negować winy mojego klienta
ani jej minimalizować czy go bronić.
Nie widzę możliwości.
Piramida z fałszywych sztabek złota z pomalowanego drewna?
Godny podziwu tupet.
Między nami? Owszem.
To co nowego?
Gdyby mój klient ujawnił Komisji Papierów Wartościowych
nielegalny obrót akcjami na poziomie dwóch miliardów dolarów...
Brał w nim udział?
Nie. To grubsze ryby, ale ma wiadomości z pierwszej ręki.
-Nazwiska i liczby? -Obszerną dokumentację.
Czy to by was zainteresowało?
Już zainteresowało.
Co w zamian?
Wspólnie wymyślimy coś dla prokuratora.
Czyli mam interweniować.
Żadnej odsiadki.
Nie tylko pani klient ma tupet.
JUN - WŁĄCZ WIADOMOŚCI
Jestem tutaj, bo Dziewczynka od Tamale jest moją córką.
Jest córką każdego z nas.
BURMISTRZ OPŁAKUJE OFIARY PODPALENIA I KRYTYKUJE POLICJĘ
Sonia Hernandez i jej matka
oraz wszystkie ofiary i ocaleni zasługują na godne traktowanie i szacunek.
A przede wszystkim na odpowiedzi.
Obiecuję wszystkim mieszkańcom Los Angeles, że je dostaną.
Komendancie Irving, możemy, musimy dać z siebie więcej.
To już nie kwestia interesów. Czas na zmianę.
-Pani porucznik. -Tak?
Mów, Rondell.
Jak zamkną wydział zabójstw w Hollywood,
ilu detektywów od nas trafi do wydziału w West Bureau?
Realistycznie.
Dwóch na pewno, może trzech.
-Czyli jest jedno miejsce. -Jak to wyliczyłeś?
Bosch i J. Edgar to pewniaki.
Zostaje jedno miejsce. Może.
Niekoniecznie. Cześć, Juan.
Bosch to żywa legenda.
Może woleć wydział kryminalny.
-A J. Edgar? -Nie ma żadnych pewniaków.
Poleci mnie pani?
Przekażę kapitanowi O'Brianowi z West Bureau opinię. To jego decyzja.
Ale jesteś dobrym kandydatem. Vega również.
-Vega. -Chcesz profesjonalnej rady?
Zacznij się uczyć. Ustne są straszne.
Rany, Grace, formularz 128?
Jeśli podejrzewasz moich ludzi, trzeba było przyjść do mnie.
Po cholerę zgłaszać zdarzenie i wszczynać wewnętrzne śledztwo?
Nie mówiłam, że to twoi.
Tak głosi plotka.
To nieprawda, Don.
Poza tym to już nie nasz problem.
Dzięki tobie.
Dajmy wewnętrznym robić swoje.
Wspaniale.
SIERŻ. CLETUS BROWNE - POŁĄCZONO
Panie Browne.
Znam ten głos. Zwiastuje kłopoty.
Chciałem spytać, czy interesuje pana specjalne zlecenie.
Nie jestem już tym młodym byczkiem co kiedyś.
Zatem to fucha w sam raz dla pana.
Nadrobi pan zaległości w odpoczynku.
Brzmi wysoce podejrzanie.
Uznałbym to za przysługę.
Tym bardziej.
Zainteresowany?
Maddie, skoro Millera nie ma, możesz się zająć kamerą?
Jasne, poradzę sobie.
Nagramy Franzena. Niech wszystko opowie.
Omówię to z nim, doszlifuję szczegóły,
przeprowadzę krytyczną analizę i usunę sprzeczności.
Uwydatni pani dobre strony.
I wyeliminuję złe. Pomożesz mi?
-Jasne. -Doskonale.
Kobieto małej wiary.
Co się stało?
-Gdzie chłopcy? -W kinie.
Co?
Benny ich zabrał. Nie wiedziałam, czy się zjawisz.
Nie chciałam znów ich rozczarować.
-LaTonya... -Co?
Co, Jerry?
-Musisz dać mi szansę. -Dlaczego?
Przekaż im, że byłem.
Dla mnie najtrudniejsze jest jedno.
Jak dla każdego.
Stracić dziecko.
Może to płytkie, ale...
taka praca, nie?
Tak.
Pisałeś się na to.
-Jak wstępując do wojska. -Albo do policji.
Z czasem jest łatwiej?
Nie. Z każdym rokiem jest trudniej.
Tak. Dziewczynka od Tamale?
Co o niej wiecie?
Sonia Hernandez, urodzona w Los Angeles,
obywatelka USA,
jedyne dziecko meksykańskich imigrantów.
Matka jest pokojówką.
Ojciec robotnikiem.
W zeszłym roku go deportowano.
Stracił zieloną kartę za jazdę pod wpływem.
Sonia raz w miesiącu rozmawiała z nim przez telefon.
Raz w miesiącu.
Tej nocy, gdy wybuchł pożar, pomagała mamie.
Zagubiła się w dymie,
mama poszła jej szukać.
Dobrze się uczyła.
Była urocza, miła,
miała świetlaną przyszłość.
Sąsiedzi ją uwielbiali.
Była zwyczajną dziesięciolatką.
Co jeszcze chcecie wiedzieć?
Popełniłem błąd, ale żeby mnie zjechać przy wszystkich?
Mam dość czekania, aż się ogarniesz.
Jak trzeba cię zjechać, to cię zjadę.
Następnym razem zrób to na osobności.
Czy przysięga pan, że te zeznania są zgodne z pańską wiedzą?
Tak.
Zdaje pan sobie sprawę, że jeśli okażą się fałszywe,
umowa będzie uchylona, a pan trafi do więzienia?
Tak.
I potwierdza pan, że dysponuje powiązanymi dokumentami,
które przekaże pan władzom w odpowiednim czasie?
Tak, mam wszystkie papiery. Skończyliśmy?
Na razie. Prześlę ci kopię nagrania z notatkami.
Maddie, przepisz to.
Odczytasz? Dobra.
Przejrzysz wszystko
i rano omówimy propozycje zmian.
Podoba mi się, jak pracujesz.
Żaden twardziel z SEC ci nie podskoczy.
Maddie, przygotujesz kopię nagrania dla pana Franzena?
Widzimy się rano, Vincencie.
Przygotuj się.
Ty nie chcesz iść siedzieć, a ja bronić cię przed sądem.
Święte słowa.
Śledź każdy jej ruch.
Dąż do tego, by być jak ona.
Proszę tędy.
Ładny krzyż z róż i orchidei?
Ciężko go przegapić.
Prezent od Mickeya Peñi.
Zapewne zespół też wynajął.
Podenerwuję go.
Mogę o coś spytać?
Mogę się nie zgodzić?
Jak sypiasz?
Świetnie.
Wiem, że to ty, cabrón.
Wypierdalaj.
Ma pani chwilę?
Zastanawiam się, kto był na tyle zdesperowany,
by wypić mi napar ze smoczej kości.
Smakuje tak dobrze, jak brzmi?
Jest ohydny.
Akupunkturzysta mojej dziewczyny polecił mi go na stres.
W czym mogę pomóc?
Chciałam spytać o przydziały do West Bureau.
Powiem ci to, co Rondellowi. Są dwa albo trzy miejsca, dostępne.
-Mam szansę? -Masz.
-A Rondell? -Tak.
Co?
Zawsze mogę wrócić do kryminalnych.
Czemu tak mówisz?
Przez to, co między nami zaszło zeszłej jesieni.
To nieistotne.
Nie żywię urazy.
-Naprawdę? -Naprawdę.
Dzięki.
Poza tym to nie moja decyzja, tylko ich.
Pani porucznik, proszę do mnie.
Robi się.
Czy jemu się coś zieleni na wąsach?
Nie wyświadczyłby mi takiej przysługi.
-Najlepsze taco w mieście. -Fakt.
Peña też ma tu udziały?
Nie wiem i nie chcę wiedzieć.
Co z La Mayoristą?
Siedzi sobie w Van Nuys.
Wynajęła adwokatów. Monitorujemy jej rozmowy.
-A Alvarez? -Podobnie.
Przy odrobinie szczęścia któreś pęknie.
Mam spotkanie. Do później.
Dokąd on idzie?
Kto wie?
Postępowanie dyscyplinarne to poważna sprawa, Grace.
-Wiem o tym. -Nie zrozum mnie źle.
Traktuję poważnie to, co się stało.
Twój wóz spotkało coś niedopuszczalnego.
Mój wóz?
Ciebie. Spotkało ciebie.
I twój wóz.
Będę osobiście doglądał śledztwa.
Dziękuję.
Mimo to...
jestem...
zmartwiony twoim nieprzestrzeganiem
-zasad łańcucha dowodzenia. -Szefie...
To pominięcie stawia mnie w złym świetle w oczach dowództwa.
Nie było to moją intencją.
Zrzućmy to na karb stresu.
Dziękuję.
RATUSZ
-Dzień dobry. -Sierżant Cletus Browne.
Gdzie Garret?
Poinformowano mnie jedynie o zmianie w grafiku.
Nie słyszałem o problemach.
Carpe diem, sierżancie.
Tak jest. Carpe diem.
Hej, Mads. Wszystko gra?
Tylko uprzedzam. Mam coś do załatwienia dla Chandler.
Więc jak mamy jeść, muszę coś kupić. Na co masz chęć?
Iroha?
Czytasz w moich myślach. Łosoś?
-I pikantny tuńczyk. -Ryż na zewnątrz?
-Czytasz w moich myślach. -Kupię. Kocham cię.
-Pani porucznik. -Hunter, Lloyd.
Tak. Ma pani chwilę?
Tak. Proszę do mnie.
Wolimy bardziej ustronne miejsce.
Zostałem oczyszczony.
Owszem.
Nic tu po mnie.
Czyżby?
Tak sądzę.
Chyba już sobie radzę.
Problemy ze snem?
Żadnych.
Relacje z byłą żoną?
Prawidłowe.
Z synami?
Bardzo dobre.
Widujecie się regularnie?
Wczoraj byliśmy w kinie na Jumanji.
Chciałam zabrać na to siostrzenicę.
Chłopakom się podobało. Było miło.
Bierze pan jakieś leki?
Nie.
Jak się pan ogólnie czuje?
Dobrze.
Ćwiczę i biegam.
Codziennie przed pracą.
Depresja? Wahania nastrojów?
Nie. Wszystko gra.
Świetnie.
Wydaje się pan niespokojny.
Chciałbym to już mieć za sobą.
Miałyśmy nockę.
Wezwanie do 4-15, uzbrojona grupa.
Kilku gangusów stało i paliło trawę.
Wezwałyście wsparcie?
Zanim podeszłyśmy.
Odpowiedzieli nam 7-1.
I co?
Nie zjawili się. Wystawili nas.
Zostałyśmy z ręką w nocniku.
Dobrze, że nic się nie stało.
Zgłosiłyście to?
Nie chciałyśmy robić z tego sprawy. Mówiłam Thorne'owi.
Miał się temu przyjrzeć, ale wie pani.
Wiem.
Kim byli ci funkcjonariusze?
Jimbo Leonard i Clyde Norris,
ten, którego postawiła pani do pionu na zebraniu.
Cześć.
WIĘZIENIE HRABSTWA LOS ANGELES
Za dużo wiesz.
Czas najwyższy.
Też tęskniłam. Ładna chałupa.
-To rudera. Chodź. -Mnie się podoba.
Idziemy, słonko.
Tu detektyw Christina Vega.
Zostaw wiadomość. Oddzwonię, gdy będę mogła.
Musimy pogadać.
Podoba ci się? Urocza, co?
Domek na prerii opanował modę?
Nie rozumiem. Jest idealna.
Do czego?
Do sądu.
Oszalałaś? Nie pójdziesz do sądu.
Chcę cię wspierać.
Skarbie, Donna tam będzie.
-Nie dąsaj się. Pomysł... -Przestań.
Nie dąsaj się. Pomysł jest taki, żeby uniknąć sądu.
Niby jak?
Mam świetną prawniczkę. Nazywają ją „Mamona”.
„Forsa”? Masz to jak w banku?
Spryciula.
No.
-O wilku mowa. -Przyjechała?
Nie, przysłała kogoś. Cicho.
Cześć.
Dokumenty do podpisania,
pendrive i gównianej jakości laptop w roli ekranu.
Zabawa bez końca. Dobranoc.
Dobranoc.
Nie ma za co.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE WIĘZIENIE DLA KOBIET W LYNWOOD
Bosch.
Co?
Kiedy?
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger