Miałam romans.
Stan musiał coś podejrzewać i umieścił w salonie ukrytą kamerę.
Co na panią mają?
Nagranie z nocy, kiedy zginął,
i SMS-a, którego wysłałam zeszłej nocy.
Skąd wzięli SMS-a?
Miałam podsłuch. To legalne?
Dowiemy się. Do kogo pani pisała?
Do kochanka.
Odpisał?
Tak.
Założymy, że tę wiadomość też mają.
Jest w to zamieszany?
Tak.
Widziała pani nagranie?
Spaceruję po swoim salonie, gdy rzekomo byłam zakładniczką.
Zdjęcie było inscenizowane.
Chciałam tylko uwolnić się od męża.
Nie miał zginąć.
Macie nagranie z elektronicznej niani kobiety w szlafroku w jej własnym domu.
Która twierdziła, że była wtedy związana i zakneblowana.
Moja klientka nie ma nic wspólnego ze śmiercią męża.
Na pewno uczestniczyła w zmowie, która doprowadziła do jego zabójstwa.
Nie musiała pociągnąć za spust.
Chcemy znaleźć zabójcę.
Zadzwonię do prokuratora.
Sądzę, że się dogadamy.
Dziękuję.
Mogę pani pomóc?
Agentka Sylvia Reece, FBI. Szukam detektywa Boscha.
Poinformuję go.
DETEKTYW – POLICJA LOS ANGELES
Nie musi mnie pan niańczyć.
Nie niańczę.
Na pewno nie chce pani...
Nie, dziękuję.
Nie dziwię się.
Ta kawa nie ma smaku, ale skutecznie dostarcza kofeiny.
A to już coś.
Reece.
Wybacz, że czekałaś. Dzięki, Mank.
Do usług.
Po co mnie tu ściągnąłeś?
Suwereni nie zabili Kenta.
Zrobili to żona z kochankiem.
-Postawicie jej zarzuty? -Prokurator omawia ugodę.
Wciąż myślisz, że to Brenner?
Dowiemy się.
Chcę przy tym być.
Stąd mój telefon. Ktoś wie, że tu jesteś?
Jeszcze nie. Czemu?
Nie chcę przecieku. Kochaś by się wystraszył.
U nas nie ma przecieków.
Jasne. Zaczekaj, zaraz wrócę.
Panowie.
Utrzymuje, że o zabójstwie dowiedziała się po fakcie.
Oczywiście.
-Wyda wspólnika? -Tak.
Gwarantuje pełną współpracę.
Czego chce w zamian?
Zmowa w celu wymuszenia. Dwa lata.
Poważnie? Dwa lata?
Ma cenne informacje. Jej wspólnik jest agentem federalnym.
Co z tego? Ktoś zginął.
Tak wygląda ugoda.
-Proszę zaczynać. -I mówić szczerze.
Nie wykorzystamy pani słów przeciwko pani,
jeśli dotrzyma pani warunków ugody.
Mniej więcej rok temu zaczęłam romans z Cliffordem Maxwellem.
Że co?
Nie wierzę.
Dwanaście dni temu zabił w samoobronie mojego męża Stanleya Kenta.
Jaki doszło do flirtu?
Przyszedł do nas, by poinformować Stanleya o nowych protokołach bezpieczeństwa.
Miałam kilka dalszych pytań.
Kawa zmieniła się w kolację,
kolacja w...
Gdzie się spotykaliście?
W hotelach.
Gdy pojęłam, że to coś więcej, wynajęłam mieszkanie w centrum.
-Kiedy postanowiła pani zabić męża? -Nigdy!
Nie podjęłam takiej decyzji.
Moja klientka mówi wyraźnie, że nie miało to miejsca.
Chcę tylko uporządkować fakty.
Chciałam rozwodu.
Stan odmówił zrzeczenia się praw do mojego patentu.
Proponowałam mu za nie pół miliona dolarów.
To dużo pieniędzy.
Aż za dużo, skoro to mój wynalazek.
Odmówił?
Cliff wymyślił, jak go zmusić.
Zgodziłam się.
Co zaplanował?
Stan musiał ukraść cez.
-Dlaczego? -Klauzula moralności.
To przestępstwo.
Umowa przedślubna byłaby nieważna.
I tak straciłby prawa do patentu.
Sądziłam, że wybierze moją propozycję.
Ukradł cez pod presją, żeby panią chronić.
-Każdy prawnik by to udowodnił. -Oczywiście.
Ale Cliff wrzuciłby do sieci dane,
które powiązałyby Stana z suwerenami.
Mąż był libertarianinem.
Komu uwierzyliby przysięgli?
Sympatykowi suwerenów, który kradnie materiały radioaktywne,
by zatruć miasto,
czy dzielnemu agentowi FBI, który go dopadł?
Nie miało do tego dojść, prawda?
Stan był inteligentny.
Mógł wszystko stracić.
Wystarczyło podpisać papiery, zwrócić cez
i nikt by się nie dowiedział.
Co poszło nie tak?
Cliff udał się na spotkanie ze Stanem.
Mówi, że Stan go zaatakował. Zgrywał bohatera.
Twierdzi, że działał w samoobronie.
Postanowiliście zatem zrzucić winę na suwerenów.
Tak.
Mamy w to uwierzyć?
Wierzcie, w co chcecie.
Moja klientka podała wam na tacy zabójcę jej męża.
Zadzwonię do Brennera.
A ja do komendanta Irvinga.
Dobra historyjka. Pasuje.
-Maxwell na pewno ma inną. -Nie mogę się doczekać.
Jeśli skłamała, to po ugodzie. Załatwimy oboje.
Święte słowa.
To mój partner. Powinnam być przy aresztowaniu.
Ufa mi, pomogę wam.
Proszę.
OBIEKT NR 1
Szybko poszło. Urobiłeś tę sędzię.
OBIEKT NR 2
Chciała wyników i je dostała.
Wszystko gotowe.
To telefon służbowy Maxwella, a to jednorazówka na kartę.
Jedziemy z tym.
Proszę się z nim umówić na pilne spotkanie.
Musimy się spotkać.
Będę w mieszkaniu. Przyjedź, proszę.
Broadway Palace Apartments. 1017.
Oddział śledczy na miejscu, SWAT w pogotowiu.
Będziemy obserwować mieszkanie do jego przyjazdu.
Jeśli przyjedzie.
Odbierz.
Cliff. Co tam?
Spóźnię się, muszę skoczyć do informatora.
-Coś się dzieje? -Nie, nic.
Dobra. Na razie.
Jesteśmy spaleni?
Nie wiem.
Jurysdykcja nie ulega wątpliwości.
Nie ma zagrożenia terroryzmem,
więc badamy zabójstwo.
Maxwell to mój człowiek. Podlega mojej kompetencji.
Informuję pana z uprzejmości.
Proszę dać nam robić swoje.
Ani śladu Maxwella przy Palace Apartments.
Mam sygnał z jednorazówki.
Jest na Piątej, jedzie na południe.
-Wieje do Meksyku? -Jego telefon tak.
Wyślemy helikopter, żeby mieć wóz na oku.
Pierce, Vega, uzgodnijcie z hrabstwami Orange i San Diego.
Zatrzymamy go w bezpiecznym miejscu.
Na wszelki wypadek powiadomcie straż graniczną.
Robi się.
Chodźmy.
Myślę, że jest w mieście.
Telefon miał odwrócić naszą uwagę.
Mogła powiedzieć coś przez telefon, dać mu cynk.
Albo zwęszył oddział śledczy obserwującą dom.
Dom jest na rogu Broadway i Olympic. Musiałby mieć dobry widok.
Naprzeciwko jest hotel Ace.
Prywatny detektyw ją śledził. Spotykali się tam.
Jeśli się mylę, stracimy 20 minut.
Nic już nie trwa 20 minut.
CHRYSTUS ZBAWIA
Dzień dobry.
Witam w hotelu Ace.
Szukam waszego gościa.
Zameldował się dwie godziny temu.
Apartament 703, z tarasem.
-Nadal tu jest? -Nie wychodził.
Dziękuję.
Pójdę przodem.
Czekamy na SWAT.
Billets. Tak?
Policja z Santa Ana zatrzymała wóz Maxwella. Nie było go w nim.
Jest w hotelu Ace w centrum.
Nie pojechaliście na południe?
Później wyjaśnię.
Cholera, miała się nie ruszać.
Zostanę tu.
Przyjąłem.
Cliff, to ja.
Chcę pogadać.
Wchodzę.
Lekkomyślność.
Gdyby tu był Edgar, czekałbyś na SWAT?
Pytanie retoryczne.
Cholera!
Porusza się pieszo. Jest w teatrze.
-Wchodzę od dachu. Idź na scenę. -Robi się.
Funkcjonariusze prowadzą pieszy pościg za prawdopodobnym sprawcą 187
w teatrze hotelu Ace.
Rozdzielamy się. Uwaga na ogień krzyżowy.
Nie masz dokąd uciec.
Pokaż ręce.
Dobrze już.
Oczyszczą ją.
To był dobry strzał.
Ale jej kariera utknie.
Szkodzi innym.
Zabiła partnera.
Nikt tego nie zapomni.
Jedź do domu.
Tak zrobię.
Rozmawiałem z Alexem Sandsem.
Daisy pracowała na ulicy?
Nie wiem.
Bałam się, że tak.
Wspominała, że ochrzcił ją uliczny kaznodzieja w Hollywood?
Nie.
Miał na ścianie jej zdjęcie.
To on?
Technicy zdjęli z jej ciała częściowy odcisk palca.
Porównałem go z odciskami tego gościa.
Brak zgodności.
Rozumiem.
Kazał jej zadzwonić do domu.
Powiedziała, że ktoś ją odbierze.
Pamiętałabym.
Mówił tak, jakby miał po nią przyjechać jakiś mężczyzna.
Czy telefon mógł odebrać ktoś inny?
To mógł być Roy.
Kto to?
Mój facet. Schodziliśmy się i rozchodziliśmy.
Jak go znaleźć?
-Jakoś go odszukam. -Nie macie kontaktu?
-Źle się traktowaliśmy. -Jasne.
Zadzwoń, jak go znajdziesz. Nie mów mu, o co chodzi.
-Ja z nim pomówię. -Dobrze.
Mamy jednorazówkę Maxwella.
Mógł jej używać do koordynowania zabójstwa Kenta
i być może Bena Cravera.
Sądzi pan, że zabił też swojego informatora?
To bardzo możliwe.
Craver wskazał Stroutów.
Mógł wsypać Maxwella.
To robocza teoria.
Cholera.
Chcemy też mieć dostęp do domu Maxwella.
Będziemy pana informować.
-Paru rzeczy brakuje. -Własność FBI.
Nie zabraliśmy niczego istotnego dla śledztwa.
Skąd ta pewność?
-Harry. -Tak?
Pusty.
Wyjęli kartę pamięci.
Nic istotnego dla śledztwa.
Lizzie Clayton. Widok, który raduje serce.
Postawić ci drinka?
Roy.
Nie mów. Tęsknisz za mną.
Daisy do ciebie dzwoniła?
-Prosiła, żebyś ją odebrał z Hollywood? -Co?
Tego lata. Zanim umarła.
Chciała wrócić do domu.
Może, nie wiem. To było dawno.
Popierdoliło cię?
To było dziesięć lat temu! Nie pamiętam.
Powiedziałbym ci, gdyby dzwoniła.
Twoja wina, że nie pamiętasz.
-Jasne. -Właśnie.
Pewnie leżałaś naćpana.
Pierdol się!
Doszło do bijatyki.
Jerry, patrz.
Technicy wreszcie ściągnęli dane z jednorazówki Maxwella.
Facet się zakochał.
Zabiło go to.
A jej się poszczęściło.
Nie zaprzeczy jej bzdurom.
O co tu chodzi?
9 czerwca 2019 Godz. 20.08 – Maxwell do: nr nieznany
Wiesz, z kim pracujesz?
Maxwell do: 818-164-8243. Wysłano obraz JPEG.
Załączył zdjęcie.
Jest i Craver.
Maxwell powiedział komuś, że Craver współpracuje z FBI.
Wsypał własnego informatora i go sprzątnął?
Albo zrobił to dla niego suweren.
Technicy sprawdzają zgodność DNA Maxwella z próbkami z koszuli Cravera.
-A pani Kent? -Poszła na ugodę.
Na razie świetnie na tym wyszła.
Też nie mogę się z tym pogodzić.
Odbierz, skończyliśmy.
Mówi Bosch.
Tak, znam ją.
Facet nie wniesie oskarżenia. Nie chciał z nami gadać.
-Gdzie jest? -W domu, liże rany.
Babka ma paskudny sierpowy.
Zajmę się nią. Dzięki.
Do usług.
Oby się nie przydały.
Nie piłam.
Mówiłem, że z nim porozmawiam.
Musiałam spytać, czemu nie mówił, że dzwoniła.
I co?
Podobno byłam naćpana.
A byłaś?
Nie pamiętam.
Chodź.
Wiedziałeś, że Daisy miała opiekę zastępczą?
Widziałem w aktach.
Nie wiesz, jak to jest.
Walczyłam o nią jak lwica.
Chodziłam na spotkania, wytrzeźwiałam.
Nie opuszczałam wizytacji ani rozpraw.
Chciałam jej to wynagrodzić.
Poprawić się.
Wiem.
Zawieziesz mnie na spotkanie?
Jasne.
KLUB DLA KOBIET W NORTHRIDGE
Nie odpuszczę sprawy Daisy.
Wiem.
Dzwoń, gdybyś czegoś potrzebowała.
Reece?
Jasne, do zobaczenia.
Nie wyszła pani?
Wyszłam, byłam u Powersa. Dziś go wypisali.
-Jak się czuje? -Lepiej.
Myśli o tym, żeby na rencie zbudować sobie basen.
Dobry pomysł.
Co tu jeszcze robisz?
Papierkową robotę w sprawie Terriona. Nie lubię się spieszyć.
Szkoda, że reszta nie ma takiego podejścia.
Robię swoje.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wracam do pracy.
Powiedz Rondellowi, żeby zaczął się przykładać.
To twoje zadanie.
Proszę?
Zrobię to.
W kółko mam to przed oczami.
Musisz odpuścić.
Gdybym zauważyła wcześniej,
gdybym opuściła broń...
Wtedy może ty byś zginęła.
Dwa lata.
Ona dostanie dwa lata, a mój partner nie żyje.
To nie w porządku.
Zgadza się.
Parę miesięcy temu Cliff wziął wóz do podsłuchu, choć miał wolne.
Co chciał nagrywać w wolny dzień?
Może chciał się zabezpieczyć, gdyby coś poszło nie tak,
a ona zrzucałaby winę na niego.
Właśnie tak się stało.
Fakt.
To nagranie musi gdzieś być.
Szukałam go. Bezskutecznie.
Może się mylę.
Może nic nie ma. To tylko przeczucie.
Rozejrzę się.
Ode mnie tego nie wiesz.
Pewnie.
-Wiemy, że jest tutaj? -Nie.
Jerry.
Pomadka ochronna.
Ukryte na widoku.
Szczęśliwa para.
Gołąbeczki.
Spotkanie Maxwella z Craverem.
Mógł sam ustawić aparat i zrobić zdjęcia.
To plik dźwiękowy?
Posłuchajmy.
Możemy go zmusić, żeby to podpisał.
Nie zrobi tego, znam go.
-Mówiłaś, że jest rozsądny. -Ale uparty.
Nie mogę być z tym powiązany.
Użyjesz Stana, nie swojej.
Chcę zobaczyć minę przysięgłych.
Święte słowa.
To strasznie niezręczne.
Jest moją szefową, nie przyjaciółką.
Porozmawiaj z nią.
Mam powiedzieć, żeby mnie nie dotykała?
Nieważne. Niepotrzebnie mówiłam.
Ale powiedziałaś.
I czuję się niezręcznie.
Nie mogę udać, że nie słyszałem.
Regulamin mówi,
że jeśli tego nie zgłoszę, będę współwinny.
Nie bądź cykor.
Nie mówmy o tym.
Dzięki za wsparcie.
-Jeden do tego wystarczy. -Zarejestruję to.
-A ty? -Sprawa Daisy Clayton.
Jak idzie?
Idzie.
-Na razie. -Cześć.
Nowa inicjatywa policji dla zaradzenia problemowi bezdomnych w mieście.
Dwie grupy zadaniowe, w centrum i w Hollywood.
To kwestia problemów mieszkaniowych i zdrowia psychicznego.
Co możemy zrobić?
Szerzy się przestępczość w rejonie koczowisk.
Narkotyki, napaści, prostytucja...
Mamy tego świadomość.
Wykorzystujemy dostępne zasoby do maksimum.
To nie wystarczy.
Dopiero co jeden bezdomny
rozbił drugiemu czaszkę o beton.
Niefortunne odstępstwo.
Proszę przydzielić personel z obyczajówki i narkotykowego.
Tak jest.
Moglibyśmy przenieść ludzi z CAP i z włamaniowego.
Sporo ich spraw dotyczy bezdomnych.
Dobry pomysł.
Kapitanie, niech porucznik Billets dowodzi grupą w Hollywood.
Myślałem o poruczniku Thornie.
Billets.
Mają być w terenie przed kolejnym wdrożeniem.
Tak jest.
To skoordynowany wysiłek wydziału.
Tak jest.
Cokolwiek między wami zaszło...
kończy się tutaj.
Jest już nazwa oddziału?
Operacja Bezpieczne Chodniki.
Chwytliwe.
Podoba mi się.
Detektyw Bosch, policja Los Angeles. Roy Lewis?
Mówiłem glinom, że nie wniosę oskarżenia.
Nie o to chodzi. Mogę wejść?
Niezłe limo.
Zapomniałem się uchylić.
Niewiele pamiętam, ale owszem, dzwoniła.
Czemu nie mówił pan Elizabeth?
Nie pamiętam.
A może powiedziałem, ale była zbyt naćpana.
Kaznodzieja mówił, że miał ją pan podwieźć do domu.
Pojechałem, ale się nie zjawiła.
Uznałem, że poszła w długą z chłopakiem.
Z Alexem Sandsem?
Mała gnida.
Oznaczał kłopoty.
Wpakowali się w niezłe gówno.
Jakie?
Podrywanie facetów dla wyduszenia kasy.
Sands nie wspominał.
Nic dziwnego.
Brał pan swoją dolę.
Dlatego nic pan nie mówił.
Miałem ich chronić w razie czego.
Nie gadałem z tymi ludźmi i nie znałem szczegółów.
Dostawałem dolę i siedziałem cicho.
Co robił pan tej nocy, gdy zaginęła?
Zalałeś się pan w trupa.
„Bezpieczne Chodniki”. Nieźle.
Kiedy to ogłosisz?
Kiedy program ruszy.
Chcę ogłosić wyniki, a nie obietnice.
Rozumiem.
Co jeszcze?
Wielu mieszkańców chętnie zobaczy w ratuszu Latynoskę.
Wiedzieliśmy, że Lopez zdobędzie Eastside.
Ma dobre wyniki w całym mieście.
Radzi sobie z prasą i z wyborcami. Jest ciepła i przyjazna.
Sympatyczna?
Pracuję nad tym.
Potrzebne ci głosy kobiet.
Parę ważnych nazwisk by nie zaszkodziło.
Masz kogoś na myśli?
Może Honey Chandler?
Rozmawiałem z Royem Lewisem.
Daisy go nienawidziła.
Mówił, że paraliście się szantażem.
Wpadali w sidła, wyduszaliście kasę.
To prawda?
Mniej więcej.
To chyba już się przedawniło, co?
No tak.
Jak to wyglądało?
Umieszczaliśmy ogłoszenie w sieci.
Wielu facetów szukało takich,
których nie znajdą na ulicy.
Nieletnich dziewcząt.
Zakładaliśmy lewy e-mail i umawialiśmy spotkanie w motelu
Harvard House na Hollywood Boulevard.
Co dalej?
Daisy czekała na nich w pokoju.
Piła z nimi drinka, była miła.
Ja siedziałem w szafie z kamerą.
Nie uprawiała z nimi seksu.
Nagrywałeś z szafy?
Wyskakiwałem, jak się rozebrali.
Fotografowałem dowody tożsamości, żeby mieć namiary.
Zabieraliśmy im całą gotówkę,
a Daisy wypłacała z karty, ile się dało.
Masz te filmy?
Po jej zniknięciu...
wszystko usunąłem.
Nadal masz laptopa?
Miałem na dysku sporo muzyki, dlatego go nie wyrzuciłem.
Kiedyś to było ważne.
Przed erą Spotify.
To były czasy.
Odzyskam go?
-Jak leci, brachu? -Wsadzili mnie do klatki,
wrzucili tam nagiego, ale mojego ducha nie złamali.
Nieugięty.
Właśnie. Działamy?
Oczywiście. Ludzie muszą poznać prawdę.
Do dzieła, zanim znów po nas przyjdą.
Tylko żeby było widać w tle więzienie.
Jasne? Państwo w państwie. Państwo policyjne.
Dobra. Nagrywam.
Znam to spojrzenie.
Jakie?
Rozkojarzone, zmartwione.
Rozmyślasz o sprawie.
Chyba mam trop w sprawie Daisy Clayton.
Dobra wiadomość.
Co u jej mamy?
Radzi sobie. Ma duże poczucie winy.
Przypomina ci twoją mamę, prawda?
Kto, Elizabeth?
Daisy. One obie.
Porozmawiajmy o sprawie Alicii Kent.
Nie pracuję przy niej.
Nawet gdybym nie nazywała się Bosch, to głośna sprawa. Nie dla stażystów.
Dobrze. Trzymaj się z dala.
-Tak? -Sprawdź maila.
Jasne, dzięki.
Przez dziesięć dni nielegalnie przetrzymywali mnie
ci sami ludzie, którzy z zimną krwią zabili mojego brata Travisa.
FBI i policja zrobili z nas terrorystów,
bo wiedzą, że zagrażamy ich nielegalnej władzy.
To oni są terrorystami.
Mój brat Travis miał rację.
Kraj przejęli bankierzy i pasożyty.
Do fałszywych armii FBI, policji Los Angeles i szeryfów:
obserwujemy was.
Coraz więcej wyświetleń.
Martwisz się?
Są mocni tylko w gębie.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski yfów: