Nie pracujesz dzisiaj, prawda?
Myślałam, że spędzisz czas z Maddie, zanim wyjedziemy.
Muszę tylko pójść się z kimś spotkać.
To nie powinno potrwać długo. Wrócę, zanim wstanie.
Kilka dni temu dostałem telefon od kobiety.
Mówiła, że znała moją matkę i wie, kto ją zabił.
Myślisz, że tak jest?
Pewnie kolejny ślepy trop, tak jak pozostałe.
I znowu odłożę to do następnego razu.
Oglądasz tę teczkę, odkąd cię poznałam.
Tak.
Po powrocie zabiorę was na lunch.
Może w drodze na lotnisko wpadniemy na plażę.
Maddie się to spodoba.
Przeprowadziłam się z powrotem do L.A. kilka lat temu, po śmierci męża.
Urodziłam się tutaj i tutaj chciałam umrzeć.
Nie miałam pojęcia, że wyrosłeś na detektywa,
aż zobaczyłam twoje nazwisko w gazecie.
Twoje i Marjorie.
Sprawa nie miała związku z moją matką.
Po prostu prawniczka obrzucała ją błotem, próbując mnie pogrążyć.
Mówiłaś, że wiesz, kto ją zabił.
Tak. Przynajmniej tak mi się wydaje.
Twoja matka i ja byłyśmy dobrymi przyjaciółkami.
Opiekowałam się tobą wiele dni i nocy.
Opowiedz o nocy, kiedy zginęła.
Byłyśmy ostrożne.
Miałyśmy stałych klientów, takich, którzy mieli referencje.
Tej nocy miałam dużo spotkań, więcej niż mogłam obsłużyć,
więc oddałam jednego stałego Marjorie.
Kto to był?
Przedstawiał się jako Mitch. Tylko pod tym imieniem go znałam.
Jak wyglądał?
Duży, wysoki, surfer. Szeroki w barach.
Miał specyficzny wygląd.
Opalenizna, jasne włosy.
Zrobił ci kiedyś krzywdę?
Potrafił być trochę ostry.
Lubił pokazywać, że to on rządzi.
Dusił cię?
Kilka razy złapał mnie za gardło. Nic więcej.
Ostrzegłaś ją? Powiedziałaś jej, jaki był?
Tak. Mówiłam, że lubi na ostro.
Skąd mogłam wiedzieć, co zrobi tamtej nocy?
Gdzie ją wysłałaś na spotkanie z tym Mitchem?
City Center Hotel w centrum. Pokój numer siedem.
Pamiętam to, bo Marjorie powiedziała, że to jej szczęśliwa cyfra.
I nie poszłaś na policję, kiedy ją znaleźli?
Nie chodziłyśmy na policję. Nie rozmawialiśmy z nimi.
Nie można było im ufać.
Więc nic nie zrobiłaś?
Kiedy znaleźli Marjorie, tak się bałam, że wyjechałam z miasta.
Na Union Station wykonałam anonimowy telefon na policję.
Rozmawiałam z detektywem i powiedziałam mu o Mitchu.
Potem wsiadłam do pociągu i wyjechałam. Zostawiłam to miasto i to życie.
Co z tym detektywem? Pamiętasz nazwisko?
Nie. Wzięłam je z gazety. Było napisane, że to on dowodzi.
Czy to był Caffrey? John Caffrey?
Nie wiem. Przykro mi, nie pamiętam.
I myślałaś, że to wystarczy?
Anonimowy telefon w trakcie wyjazdu z miasta?
Tylko tyle była warta? Twoja bliska przyjaciółka.
Pomyślałam, że będziesz chciał się tego dowiedzieć.
Umieram. Teraz albo nigdy.
Musiałaś tak długo czekać, żeby mi powiedzieć.
Harry...
Dziękuję, że w końcu mi powiedziałaś.
-Chcesz trochę? -Nie, dzięki.
Zapomnij, mamo. Już próbowałam go nawrócić.
No weź, naprawdę dobre.
Jak zaczną robić Rocky Road, przestanę jeść lody.
Jak poszła ci ta rozmowa rano?
Jest coś na rzeczy. Zobaczymy. Nie robię sobie nadziei.
Pobujasz mnie na huśtawce? Mój tata jest zajęty.
-Mogę? -Jasne.
-Jestem Maddie. -Cora.
Spójrz na siebie.
Nawet tutaj czujesz, jakbyś musiał ją chronić.
To moja mała córeczka.
-Nie jest już taka mała. -Zawsze będzie moim dzieckiem.
Martwię się o nią. I o ciebie.
Nic mi nie będzie.
Bałem się o was, zanim to wszystko się wydarzyło.
Wiem o tym.
Harry,
mój świat wywrócił się do góry nogami.
Nie wiem, co z pracą,
z moim małżeństwem ani z moją przyszłością.
Reggie i ja... weszliśmy w tę przestrzeń.
Co teraz? Pary biorą się za pewnik. Przestają rozmawiać.
Tak było z nami, zanim się skończyło.
-To była moja wina. Dałem ciała. -Oboje daliśmy.
Po prostu nie chcę znowu powtarzać tych samych błędów.
Przepraszam. Nie chciałam, żeby to tak zabrzmiało.
Nie szkodzi. Rozumiem.
Uścisk grupowy?
Kanapka z Maddie.
-Bardzo będę za tobą tęsknić, tato. -Ja za tobą też.
Potrzebny panu pokój?
Policja.
Pracuję nad sprawą nierozwiązanego zabójstwa z 1979 r.
Jak daleko sięgają wasze dane rejestracyjne?
Mamy dane sięgające dnia otwarcia tego miejsca
w 1953 roku.
Nierozwiązane zabójstwo?
U nas nie było żadnego morderstwa w 1979 r.
Pamiętałbym. Pracowałem tu.
Były dwa w 1980 r., ale nic w 1979 r.
Jej ciała nie odnaleziono tutaj.
Mogła tu być w noc zabójstwa.
Pamięta pan te morderstwa z 1980?
Morderstwa zawsze się pamięta.
Dwie kobiety. Jedna zasztyletowana. Druga miała rozbitą głowę.
Nazywacie to urazem od tępego narzędzia.
Zostały rozwiązane?
Tutaj nigdy nic nie zostaje rozwiązane.
Dzienniki są w tylnych szafach,
nie są uporządkowane,
a gdzieniegdzie może brakować kilku stron.
Proszę się rozgościć. Muszę wracać za ladę.
Muszę dopilnować, żeby stali bywalcy mieli się gdzie zamelinować na noc.
Żaden problem.
Mitch.
Znalazł pan, czego szukał?
-Mogę to pożyczyć? -Ale musi pan obiecać, że odda.
Mówił pan, że pamięta morderstwa.
Pamięta pan klienta nazwiskiem Fox Mitchell?
Nie, nie pamiętam go.
Jest ktoś dzisiaj w pokoju numer siedem?
Siódemka? Nie, jest wolna.
Muszę go obejrzeć.
Nie jest tak, jak było wtedy.
Wiem.
Cieszy mnie, że miałeś czas na spotkanie. Wiem, że jesteś niezwykle zajęty.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Muszę wiedzieć, na czym stoimy, Irv.
Złożyłeś obietnicę i oddałeś się mojej kandydaturze.
Ale musisz wiedzieć,
że będą konsekwencje, jeśli coś się zmieni.
Mówisz o swojej ławie przysięgłych?
Jesteśmy gotowi wydać sprawozdanie.
Nie krępuj się.
Skutki będą dotkliwe
dla policji i ciebie.
Proszę mnie uważnie posłuchać, panie prokuratorze.
Przyjąłem stanowisko tymczasowego komendanta, by uczcić mego syna
i pomóc wyprowadzić departament z obecnego kryzysu.
Nie przyjmę jej jednak na stałe,
bez względu na to, kto wygra wybory.
Tak po prostu się wycofasz?
Na tym polega "tymczasowość".
A wideo z Waitsem?
Oni je mają.
To znaczy kto?
Oni.
-Nie zrobiłeś tego. -Owszem, zrobiłem.
Sądzę, że twoja ława powinna poznać wszystkie fakty, jeśli chcą wydać werdykt.
Powinni wiedzieć, kto zlecił rozkucie Raynarda Waitsa.
Powinni wiedzieć, kto zlecił wizję lokalną.
Powinni wiedzieć, kto ponosi odpowiedzialność.
Ty sukinsynu, pieprz się!
Bosch.
Robiłam sobie wcześniej swój ustalony obchód.
Nie dało się nie zauważyć dostawy z archiwum na twoim biurku.
Dwie otwarte sprawy z 1980?
Dobrze. Szybko im poszło.
-Szybko im poszło? Co robisz? -Zamówiłem dwie nierozwiązane z archiwum.
Sprawa twojej matki jest z 1979, racja?
Zgadza się. Chcę się dowiedzieć czy te sprawy są połączone.
Jeśli się nie mylę, ty i Edgar byliście w grupie zadaniowej ds. Nasha.
Jak wam z tym idzie?
Na razie przekopujemy się przez papiery, namierzamy broń
i czekamy, aż Nash wypłynie.
-Co z Veronicą Allen? -Oskarżenie jest jutro.
Edgar zbiera do kupy pierwsze odkrycia.
Nad wszystkim panujemy.
W weekend dostałem telefon w sprawie matki.
Rozmawiałem ze świadkiem, która dał mi nowy trop.
-Ktoś dzwonił? -Tak.
Harry, te sprawy mają 35 lat.
Nieważne. Mamy zapomnieć o ofiarach? Jak to o nas świadczy?
Wiem,
ale mamy w centrum jednostkę do tych spraw.
Może. Ale się nimi nie zajmują.
A ty wiesz, jak to u nich wygląda.
Wyciągają sprawę, badają DNA i odciski palców.
Nic nie trafią, sprawa wraca do archiwum.
W tych sprawach nie ma ani DNA, ani odcisków palców?
Nie.
Dobra. Jaki jest związek? Czemu je wyciągnąłeś?
Łączy je City Center Hotel.
Znajoma matki się skontaktowała
i powiedziała, że matka poszła tam w noc morderstwa.
To nowa informacja.
W porządku.
Zajrzałem do dzienników kryminalnych
i były tam zgłoszenia dwóch innych spraw powiązanych z tym miejscem.
Kobieta została tam zamordowana kilka miesięcy po śmierci mojej matki.
Kolejną znaleziono zawiniętą w narzutę
w alejce przy Selma pół roku potem.
Narzuta pochodziła z City Center Hotel.
Przyczyna śmierci u wszystkich trzech była ta sama?
Facet był sprytny. Różne sposoby działania, różne rasy ofiar.
Łączy je jedynie hotel oraz to, że były prostytutkami.
Harry, to bardzo małe szanse.
Dlatego wyciągnąłem akta. Żeby sprawdzić i się przekonać.
Może powinniśmy zdjąć mu łańcuchy.
Bosch, zrób to.
Skąd Times to wytrzasnął?
Zapomnij, kolego. Chodź.
Barrel, kiedy zajmiesz się kolanem?
-We wrześniu. -Do tego czasu będzie kuśtykał.
Co to według ciebie oznacza?
Nie mam zielonego pojęcia. Nie żeby było mi żal, że wyciekło.
Chyba start O'Shei na burmistrza szlag trafił.
Tak.
Prawie na dzisiaj skończyłem.
Przyjadę za jakąś godzinę.
Powiedz bratu, żeby nałożył buty i był gotowy.
Zebraliśmy w sumie sześć broni z Bank Plaza
oraz 68 łusek.
Dwie grupy, ekipa Nasha i ekipa Marksa.
Potraktowałem priorytetowo ekipę Nasha.
Cztery sztuki broni zebrane stąd, stąd, stąd i stąd.
Stąd zebraliśmy pistolet maszynowy.
I co masz do tej pory?
Cztery różne rodzaje broni, jedna rzecz wspólna:
wytarte numery seryjne,
najprawdopodobniej szlifierką do metalu,
co daje nie za duże szanse na odzyskanie numerów przy pomocy kwasu,
ale to wymaga czasu.
Nie mamy czasu, Lester.
Nauki nie można poganiać.
Używane przez nas kwasy potrzebują kilku dni, żeby zadziałać.
Ale zadzwoń jutro. Może coś będę miał.
Powinienem coś wiedzieć o amunicji?
Możemy dopasować każdą broń
do łusek poprzez kaliber i położenie.
Wszyscy z ekipy Nasha strzelali elaborowanymi kulami.
-Z każdej broni? -Zgadza się.
Nash handlował bronią. Może poddawał mosiądz recyklingowi.
Znaleźliście u niego prasę?
Nie.
Proszę!
-To znowu ty. -Tak, to ja.
Z curry, moje ulubione.
Fox Mitchell.
Pan Prosto z Mostu, co?
Jak brzmiało nazwisko?
Słyszałeś. Fox Mitchell.
-Jego nazwisko jest w aktach? -Nie.
Więc masz odpowiedź.
Jeśli nie ma w aktach, nie jest częścią sprawy.
Tylko że dostałeś anonimowy telefon
od kobiety po odnalezieniu ciała mojej matki.
Podała ci nazwę hotelu i numer pokoju, w którym zginęła.
Świta już panu coś, detektywie Caffrey?
Raczej nie bardzo.
I skąd wiesz, że dostałem telefon?
To mógł być mój partner, w sumie ktokolwiek.
Mówiła, że dzwoniła do detektywa, którego nazwisko było w gazecie.
Byłeś we wszystkich mediach, a twoje nazwisko w każdym artykule.
City Center Hotel, pokój numer siedem.
To tam została zabita, zanim porzucił jej ciało.
Wiedziałeś. Poinformowano cię.
Nie mów mi, kurwa, o czym mnie poinformowano.
Jeśli nie ma w aktach, nie jest częścią sprawy. Koniec pieśni.
Teraz pójdę sobie zapalić jedną z tych babeczek,
a ty masz stąd spadać.
Przez lata przychodziłem do ciebie, pytając o jej sprawę
i słuchając tych bredni.
Ale teraz już wiem, Caffrey. Wiem, że schowałeś głowę w piasek.
Nie wyskakuj mi tu z tym gównem. Nie waż się.
Rozwiązałem 36 morderstw w swoim czasie, ty zasrańcu,
więc nie przychodź mi tutaj, odgrywając wielkiego detektywa.
Kim był Fox Mitchell?
-Mówię ci, żebyś... -Nie, ja mówię tobie.
Poszła do niego. Tej nocy poszła do niego, a ty wiedziałeś.
Zostałeś poinformowany.
Kim był Fox Mitchell? Kim on był?
Fox Mitchell to pseudonim. Był wtyką.
-Czyją? -Wydziału ds. narkotyków.
A tobie kazano dać mu spokój?
Dostałem wiadomość. Głośną i wyraźną.
Był cenionym i produktywnym informatorem.
Poważne aresztowania, konfiskaty, kokaina. Chcieli, żeby tak zostało.
-Nawet go nie przepytałeś? -Zrobiłem, co należy.
Poprosiłem narkotykowych, aby zgodzili się na przesłuchanie.
Prośba została odrzucona.
Więc po prostu to olałeś.
-Nie miałem wyboru. -Pieprzenie.
Co z jego prawdziwym nazwiskiem? Poznałeś je?
Dupki nie chcieli mi powiedzieć.
A co z Josephine Ford i Cindy Black?
-Co to za jedne? -Ofiary zabójstw jak moja matka.
-Nigdy o nich nie słyszałem. -Oczywiście.
Byłeś zbyt zajęty odwracaniem wzroku.
Bosch, nie bądź takim cholernym krytykiem.
Znasz wydział i wiesz, jak to działa.
Jeśli każą ci się w coś nie mieszać, nie mieszasz się, bo masz przesrane.
I skąd mogłem mieć pewność, że ten facet jest zabójcą?
Została zabita.
I kto dostaje jej sprawę? Ty.
Moja matka dostała ciebie.
Nie miała żadnych szans.
Oskarżona Allen, wstać.
-Otwieram celę numer jeden! -Masz spotkanie z adwokatem.
Wpadł w szał, krzyczał jak opętany.
Chwycił za nożyczki.
A ja złapałam, co miałam pod ręką, aby się bronić.
Potem się na mnie rzucił, a ja go uderzyłam.
-Pucharem? -Tak.
Ile razy go pani uderzyła?
Raz albo dwa. Nie pamiętam dokładnie. Byłam przerażona.
Myślałam, że mnie zabije.
-Bała się pani o życie? -Tak.
To wystarczy?
Mogę nad tym popracować.
Pogrzebiemy w życiorysie ojca Tabakiana, poznamy wszystkie tajemnice.
W tej chwili on jest ofiarą. Do rozpoczęcia procesu pani nią będzie.
Tak.
Detektywie Bosch.
Pani Chandler.
Nie mówiłam, że nasze drogi zejdą się ponownie?
Mówiła pani.
Ponieważ według pani jestem typem faceta,
który ciągle depcze własnego fiuta.
I kolejny raz dowiódł pan, że miałam rację.
Broni pani Veronicę Allen?
Ona zadzwoniła, ja się zgodziłam.
Czas odświeżyć umiejętności w sprawach kryminalnych.
Tak gruba sprawa, maksymalna uwaga mediów, idealnie.
Czy pani wygra, czy przegra, wiele pani nie zarobi.
O ile mi wiadomo, ta pani jest spłukana.
Zbytnio bym się tym nie martwiła. Chyba jest w stanie coś wyskrobać.
Zresztą nie chodzi o pieniądze. To wyzwanie.
A kiedy usłyszałam pana nazwisko, oczka mi się zaświeciły.
Jesteście dla siebie stworzone.
Nic dodać, nic ująć.
Jak oskarżona odpowie na zarzut?
Niewinna, wysoki sądzie. Niewinna.
Mówimy o ignorowaniu oczyszczającego dowodu.
Detektyw prowadzący sprawę jest znany z nieprzestrzegania procedur.
Dowiodłam tego w sądzie cywilnym
i jestem w pełni przekonana, że uczynię to ponownie.
-No i się zaczęło. -Nigdy się nie skończyło.
Tak?
-Jak mogę pomóc? -Dzięki, że znalazłeś czas.
Pracuję w Hollywood nad...
Wiem, kim jesteś.
Pracuję nad starą sprawą,
seria morderstw w późnych latach 70. i wczesnych 80.
Ciągle pojawia się nazwisko potencjalnego świadka.
Okazało się, że to pseudonim informatora, który współpracował z narkotykowymi.
Zabraniali go wtedy ruszać.
Mówimy o okresie sprzed prawie 40 lat,
więc sądzę, że informator pewnie już przestał działać.
I chcesz nazwisko?
Musi być w którymś z tych pudeł, prawda?
Nieważne, ile czasu minęło od sprawy.
Potrzeba zgody dowództwa, aby dostać się do akt informatorów.
Masz ją?
Mam uduszoną kobietę, którą porzucono w kontenerze na śmieci.
Drugą zadźganą, a trzecią pobitą na śmierć.
Wszyscy mieli to wtedy w dupie,
bo facet, który mógł coś o tym wiedzieć,
współpracował z wydziałem ds. narkotyków.
Kiedy byłem krawężnikiem, mój przełożony spisał mnie trzy razy za wciskanie kitu.
Był typem, który czerpał wielką radość z gnębienia ludzi.
-Znam kilku takich. -Kompletny dupek.
Oczywiście dzięki temu piął się w górę, awansował aż na kapitana.
Potem usłyszałem w zeszłym roku, że detektyw z wydziału Hollywood
rzucił nim przez szybę z płyty szklanej
wprost na biurko oficera dyżurnego.
To naprawdę poprawiło mi humor.
Mamy dziś wieczorem poważną operację.
Przyszedłem wcześniej, żeby ją zaplanować.
Trochę to potrwa i potrzebuję zastrzyku kofeiny.
Chcesz coś z socjalnego?
Zapewne będę parzył świeżą porcję. Trochę mi to zajmie.
Dzięki. Poproszę czarną.
W porządku. Niedługo wracam.
Niech cię szlag.
-Hej, partnerze. Gdzie byłeś? -Na mieście. Co jest?
Mam coś, na co powinniśmy rzucić okiem.
Dawaj.
Balistycy ściągnęli numery z broni, której ekipa Nasha użyła pod bankiem.
Na dwóch tylko częściowe,
a pełne numery z pozostałych dwóch. Z MPX-a Nasha oraz beretty O'Grady.
Sprawdziłeś w ATF?
W tym rzecz.
Obie sztuki Nash kupił na swoje pozwolenie na broń.
-Legalnie. -Całkowicie.
I zostały legalnie sprzedane komuś innemu.
Dla kółka łowieckiego i strzelnicy w Canyon Country.
Rozumiem.
Według ATF obie sztuki zostały w zeszłym roku skradzione
podczas włamania w siedzibie kółka.
Znajdują się pośród kilku zgłoszeń kradzieży.
Więc zostały skradzione,
ale potem wróciły do pierwotnego właściciela
i jego ekipy?
Brzmi jak zbieg okoliczności, nie?
Jakie jest twoje ulubione słowo? Zmowa? To jest to.
Właśnie.
Nash sprzedał im broń,
potem ukradł ją z powrotem, wytarł numery seryjne
i rozdał swojej ekipie.
Pierwotny kupiec zapewne zebrał za wszystko kasę z ubezpieczenia.
-Zupełnie jak pranie broni. -Jest coś jeszcze.
Cała amunicja użyta pod bankiem była elaborowana.
Każda strzelnica, jaką widziałem, ma maszynkę do elaboracji amunicji.
Więc lepiej chodźmy pogadać z tym gościem,
może wskaże nam Nasha.
Nie byłby to głupi plan.
Gdyby nie to.
-Donald Banner? -Od dawna nie żyje z przyczyn naturalnych.
Zadzwoniłem na strzelnicę.
Włączyło się nagranie, że już nie działają.
I tak to sprawdzimy.
Łańcuch został przecięty.
Uzasadnione podejrzenie.
Mnie pasuje.
Stań tutaj.
Dalej pójdziemy pieszo.
Wezmę strzelbę.
-Wsparcie? -Najpierw sprawdźmy.
-Bosch! -Wszystko gra!
Nie wyjdę stąd na własnych nogach! Wiesz o tym, prawda, Bosch?
To zależy od ciebie, Nash! Nie musi tak być!
Po cholerę to wszystko? Proces? Więzienie?
Chrzanić to!
Wolisz umrzeć tutaj?
Chcesz się dogadać, Harry?
Mogę dać ci Veronicę!
Tak! Zdjęcia! Nagrania! Mam wszystko tutaj!
Zwiążę ci wszystko ładną kokardką!
Albo mogę to wszystko spalić czekając na komandosów!
Zawsze można się dogadać, Nash!
Odłóż broń! Od tego zaczniemy!
Pieprzenie! Zaczniemy,
kiedy sprowadzisz tu prokuratora i dasz mi to na piśmie!
Jak wejdą komandosi, wyniosą cię w zasranej torbie!
Ja odkładam broń! Ty odkładasz broń!
Nie ma mowy! Wiesz, jak to działa!
Bosch!
Szlag!
Cholera.
-Nie żyje. -I tak go skuj.
-Dokąd idziesz? -Dowody na Veronicę.
Nie, Harry, daj spokój.
Zapomnij. Nie jest tego warta.
Właśnie rozmawiałam z wydziałem zabójstw.
Teoretycznie nadal figurujecie w ich aktach,
ale teraz już sami sobie poradzą.
Po spotkaniach z terapeutką,
dam wam mały urlop.
-Zostańcie kilka dni w domu. -Dzięki, pani porucznik.
Ale w następny poniedziałek wracacie do roboty.
-Słyszałeś, Harry? -Tak, słyszałem.
Harry, jesteś już myślami na urlopie? Wyłączyłeś się.
Po prostu myślę o jednej niewiadomej w tym wszystkim.
Layla?
Zastanawia mnie, gdzie jest z tymi pieniędzmi.
Znalazłem naszą zagubioną ptaszynę.
Bosch.
Proszę wybaczyć. Nie chciałem przeszkadzać.
Chciałem to tylko zobaczyć.
Odsłonią dopiero w przyszłą niedzielę.
Mogę przyjść później.
Nie ma takiej potrzeby.
"Robiłem gorsze rzeczy".
Słucham?
Powiedział mi to pan pierwszego dnia w hotelu.
"Robiłem gorsze rzeczy".
O czym rozmawiamy, Bosch?
O Arno Eppersonie.
Kim?
Arno Epperson, znany także jako Fox Mitchell.
Od bardzo dawna nie słyszałem tych nazwisk.
Znalazłem pana zdjęcie w jego aktach.
Nie będziemy wnikać, jak do nich dotarłeś.
-O co chodzi? -Chcę wiedzieć, gdzie jest.
-Nie wiem. -Ale wie pan, kim jest.
Pracowałem z nim podczas poważnej sprawy w narkotykowym.
Dwadzieścia jeden ton koki w magazynie w 1992.
To musiało posunąć pana w górę o jakieś dwa szczeble na drabinie kariery.
Używaliśmy wielu informatorów. W tym świecie tak rozwiązuje się sprawy.
-Dlaczego go szukasz? -Morderstwo Marjorie Lowe,
mojej matki.
Jezu.
Powiązałeś Eppersona z morderstwem matki?
On to zrobił.
A ten wydział i prokuratura potem chroniły go.
Został objęty programem ochrony świadków.
Poza moją matką mogły być też inne ofiary.
Czasami wymagano, by przymykać oko na informatorów.
Usprawiedliwiano to większym dobrem.
Ale jeśli zrobił coś takiego, to byłem tego nieświadomy.
Ktoś był,
ale był zbyt ważny dla śledztwa,
żeby posadzić go za zamordowanie kilku prostytutek.
Upiekło mu się.
Ciężko w to uwierzyć.
Tydzień temu opowiadał mi pan o mordercy policjanta.
Pana syn miał zostać zamieciony pod dywan.
W to nie było panu ciężko uwierzyć.
Nie mam dostępu do akt świadków, ale pan ma.
Jest pan komendantem policji.
Zobaczę, co uda mi się znaleźć. Zadzwonię.
-Kiedy? -Wkrótce.
Co tam?
Szukam Big Wave Dave'a. Jest tu gdzieś?
Dave.
Nie, nie ma go.
Poważnie? Mówił, że tu będzie.
Niemożliwe.
Dlaczego?
Od jakiegoś czasu nie żyje.
Miał raka.
-Kiedy? -Jakieś dwa lata temu.
Źle się poczuł. Poszedł się przebadać. Pięć tygodni potem już nie żył.
Szybko go wzięło.
-Byłeś jego znajomym? -Nie.
-Byłeś na pogrzebie? -Tak. A co?
To on?
Tak, to Dave Aronson.
Wygrałeś, co?
Uszło ci to na sucho.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski tygodni potem już nie żył.