Jeśli nie porozmawiamy,
nie będę mogła dokonać ewaluacji służby.
Proszę. To formalność. Zabiłem bandziora.
Już i tak wróciłem do pracy.
Ale jeśli nie załatwimy tej formalności, to pana zawieszą.
Ostatnio opowiedziałem pani o mojej matce,
a potem to wypłynęło w sądzie i wyciekło do sieci.
Może pójdziemy na spacer? Jest ładna pogoda.
-Tak lepiej? -Tak, nie chciałem tam siedzieć.
Kilka dni temu był pan w tunelu. To jeszcze mniejsza przestrzeń.
Wszystko się dobrze skończyło. Porwana żyje, Waits - nie.
Nie jestem pewna, czy mogę panu pozwolić
na powrót do pracy bez żadnego urlopu.
Pani doktor. Mam śledztwo w toku.
Szukamy mordercy 12-letniego chłopca. Muszę to skończyć.
Obawiam się, że ten stres może się na panu odbić,
-zanim pan ją zakończy. -Nic mi nie jest.
Dlaczego pan tam wszedł, nie czekając na wsparcie?
Wiedziałem, że Waits tam jest. Z zakładniczką.
-Czy nie było to lekkomyślne? -Chciał, żebym przyszedł.
To była rozgrywka. Chciał, bym się z nim zmierzył.
Mówił pan, że Waits wciąż wymieniał wasze wspólne cechy.
Tak, w kółko o tym gadał.
Że jesteśmy jak dwie krople wody. Ale nie oznacza to, że jesteśmy podobni.
-W nim przeważał inny żywioł. -Żywioł?
Tak nam mówili w McClaren.
Każdy ma kilka walczących ze sobą żywiołów
Jedne dobre, inne złe.
Ten, który wybierzemy, zwycięży.
Ja wybrałem ten właściwy. On nie.
Jak się pan czuje z tym, że go zabił?
Zrobiłem to, co musiałem. To, co należało zrobić.
A gdy się okazało, że jego broń nie była naładowana?
Pani doktor.
Waits popełnił samobójstwo rękami gliny.
Wiedział, że to koniec. Chciał zginąć.
Chciał, żebym zobaczył, czego dokonał.
Żebym przyjął ten ciężar.
Wie pani co? Chyba mu się udało.
Niech Arthur odnajdzie pocieszenie w niebie.
Niech ból, jakiego zaznał za życia
znajdzie ukojenie w życiu wiecznym, w Domu Pana.
Niech ci, którzy go kochali, wiedzą,
że teraz żyje w radości i łasce, której mu odmówiono za życia.
Amen.
Idźcie w pokoju.
Szczęść Boże.
Nie wniesie pani oskarżenia?
-Proszę dać znać, gdy zmieni pani zdanie. -Proszę dać mi spokój.
Żałuję, że do was zadzwoniłam.
Detektywie.
Dziękuję, że pan przyszedł. Przyłączy się pan do nas?
Nie chcę przeszkadzać w rodzinnym spotkaniu.
"Rodzinnym"?
Nie nazwałabym go tak. A pan?
Człowiek, którego pan zabił. Seryjny morderca.
Czy to on zabił Arthura?
Kłamał. Szukamy kogoś innego.
Chciałbym pani coś pokazać.
To porzucone, osierocone dzieci,
które Nicholas Trent wspierał finansowo.
Ten człowiek, który się zabił? Pedofil?
Wysyłał im pieniądze co miesiąc.
Nie wiem.
Może szukał odkupienia,
pokuty za to, co zrobił wiele lat temu.
Ja się tym zajmę.
Dziękuję, detektywie.
Co pan tu robi?
-Składam kondolencje. -Proszę odejść.
Chcesz okazać Arthurowi szacunek?
To znajdź gnoja, który go zabił.
Kwestia czasu, panie Delacroix.
Zostawię pana.
Nie miał szans.
Nie z taką rodziną.
Nie po tym, co zrobiłem.
Dlatego pytam.
Czy zdoła go pan pomścić?
Pomścić mojego synka?
Spotkałem wczoraj znajomego.
Śledczego z biura prokuratora.
Roznosił wezwania na tajne posiedzenie ławy przysięgłych.
-Wiedział, o co chodzi? -O Waitsa.
O wszystko, co wiąże się z Waitsem.
Trzeba było panu powiedzieć.
POLICJA LOS ANGELES POSTERUNEK HOLLYWOOD
Harry Bosch.
Co słychać?
Byłeś rano na spotkaniu?
Tak. Garcia zatwierdziła. Dostanę zgodę na powrót do służby.
-Dobrze. Co ze Stokesem? -Szukamy go.
-Jeśli jest cwany, to siedzi w Meksyku. -Jest wśród poszukiwanych.
I nie jest cwany. Nigdy nie wyjeżdżał z miasta.
-Na pewno tu jest. -Dobra. Złap go, zamknij sprawę.
-Miejmy to z głowy. -Tak jest.
W czym mogę pomóc, Irv?
Co to za bzdury z ławą przysięgłych w sprawie Waitsa?
Myślisz, że nie mam szpiegów w sądzie?
To jak polisa ubezpieczeniowa.
Na wypadek czego?
Ława przysięgłych zrobi to, co każę.
Nie ujawniaj nagrania, wywiąż się ze swojej części umowy,
ja wygram wybory i zapomnę o przysięgłych. A ty zostaniesz komendantem.
-A jeśli nie wygrasz? -Wciąż będę prokuratorem okręgowym.
I będę miał ławę przysięgłych.
Brzmi to jak groźba, a nie polisa ubezpieczeniowa.
Dotrzymaj słowa, a wszystko dobrze się skończy.
Mam ci przypomnieć, że to ja mam przewagę?
Więc nie masz się o co martwić, prawda?
Nie wiem, w co on gra. To pan ma nagranie.
Ława przysięgłych słyszy to, co prokurator pozwala jej usłyszeć.
Sporo może na tym ugrać.
Przepraszam, że nie uprzedziłem. Jestem nie w porę?
Wręcz przeciwnie.
To najsmutniejsza rodzinna historia, jaką słyszałem.
Jedna z najsmutniejszych.
To był pogrzeb syna i brata,
a oni wciąż nie są w stanie ze sobą rozmawiać.
Niektóre rany się nie goją.
Z jednej strony żałuję, że mój pies znalazł tę kość.
Niektóre rzeczy powinny pozostać ukryte.
W końcu i tak ktoś odkryłby prawdę.
Dwóch chłopców z problemami. Jeden zabija drugiego.
Co będzie, jeśli go nie znajdziecie?
Nie wystarczy, że wiadomo, co się stało?
Mnie nie.
Ani trochę.
NIE ZGŁOSIŁ SIĘ DO KURATORA
KALIFORNIA
List pochwalny za sprawowanie
Stokes zachowuje się wzorowo. Joe Olivas ręczy za niego
-Co tam? -Przeglądam akta Stokesa.
W ciągu ostatnich 10 lat dwa razy ręczył za niego ten sam facet,
zapewniał mu pracę i nocleg.
Joe Olivas. Ma firmę zarządzającą nieruchomościami w Hollywood.
Minęło parę lat. Można spróbować.
Dlaczego nie? Nic innego nie mamy.
Muszę odebrać, Jerry. Dzwoni Eleanor.
Widzimy się na posterunku.
-Hej. -Harry, Maddie przepadła.
-Jak to, przepadła? -Zniknęła.
Wróciłam z pracy. Nie ma jej. Plecak też zniknął.
Jesteś pewna, że nie poszła do przyjaciół?
Nie odbiera telefonu. Jest włączony, ale nie odbiera.
-Załatwiłam namierzanie. -Sprytne.
Właśnie opuściła dworzec autobusowy w Victorville.
Chyba jedzie do Los Angeles, do ciebie.
To twoja wina, zaprosiłeś ją.
Nie kazałem jej jechać do mnie, Eleanor.
Nieważne. Podsunąłeś jej ten pomysł.
Uspokój się. Zerknę na rozkład.
Następny autobus z Vegas przez Victorville będzie tu o 19:30.
Podjadę po nią.
-Co jest? -Coś mi wypadło.
Maddie uciekła z domu. Jest w drodze do Los Angeles.
Muszę po nią pojechać.
Rób, co musisz, partnerze.
Pojadę do Olivasa, pogadam o Stokesie.
Hollywood ALEJA SŁAW
PRZYSTANEK AUTOBUSOWY
Maddie.
Harry.
-Skąd wiedziałeś? -Masz rodziców gliniarzy.
Czego się spodziewałaś? Chodź.
-Dokąd idziemy? -Na lotnisko. Mama zaraz przyleci.
Coś ty sobie myślała?
Wiesz, ile dzieci, które uciekają z domu, przepada bez wieści?
Nie uciekałam. Jechałam do ciebie.
-Poza tym mam gaz pieprzowy. -Zawsze go nosisz?
-Mam rodziców policjantów, nie? -Nie wymądrzaj się.
-Jak chciałaś do mnie dotrzeć? -Uberem.
Uberem?
Słuchaj, Maddie.
Wiem, że jesteś samodzielna, ale to było ryzykowne.
-Jesteś za młoda. -Za tydzień kończę 15 lat.
Za wcześnie na takie numery.
I nie za późno na lanie.
Wystraszyłaś mamę. I mnie.
Przepraszam.
Chciałam się z tobą zobaczyć.
Co?
-Głodna? -Umieram z głodu.
OLYMPIC NIERUCHOMOŚCI
Jeśli chodzi o bilety na mecz golfowy z celebrytami,
-piszę się, jak zawsze. -Nie w tej sprawie przyszedłem.
Chodzi o pańskiego pracownika.
Johna Edwarda Stokesa.
Nie pamiętam nikogo takiego...
Johnny Stokes.
Poręczył pan za niego przed kuratorem, pamięta pan?
Dał mu pan pracę.
Dajemy tu ludziom drugą szansę.
Wspieramy wielu młodych ludzi.
Znajdę jego dokumenty, jeśli okaże pan nakaz sądowy.
Dość tych pierdół, Olivas.
Wiem, co tu robicie. Stokes był od brudnej roboty.
Wyrzucał ludzi na bruk, a szefostwo ściągało bogaczy w ich miejsce.
Niech mi pan powie, w którym jest budynku, a wyjdę.
Jeśli pan tego nie zrobi,
ściągnę kontrolerów na wszystkie pańskie nieruchomości.
Proszę posłuchać.
Opróżniłem budynek, ale zaroiło się w nim od squattersów.
Stokes szukał pracy, kazałem mu się tym zająć.
Adres.
Du-par's RESTAURACJA - PIEKARNIA
-Nie jest zadowolona. -Wiem.
Musiałem się tłumaczyć.
Przebukowała bilet na wieczór, więc mamy cały dzień.
Super. Będzie wściekła, jak tu dotrze.
-Nie bez przyczyny. -Jasne.
Naleśniki i dodatkowy talerz.
-Dziękuję. -Dzięki.
Co powiesz mamie?
-Że przyjechałam do taty. -Naprawdę, Maddie.
Nie wytrzymywałam z nią.
Madeline Bosch, nie możesz uciekać z domu po każdej kłótni.
Mama doprowadza mnie do szału.
W Hongkongu przeważnie byłam sama.
A teraz ona i Reggie cały czas mnie pilnują. Nic mi nie wolno.
Po tym wypadku całkiem im odbiło.
Nie możesz ich winić za to, że cię chronią.
-Nie gadaj jak oni. -Słuchaj.
Matka jest tylko jedna.
Chce cię chronić. Chce tobą pokierować.
Nic więcej.
Nie chcesz chyba, żeby między wami było źle.
Bo kiedyś, gdy jej zabraknie,
świat wyda ci się zimny i straszny.
Dobra.
Nic więcej nie mówię, bo naleśniki stygną.
-Nie boisz się trzęsień ziemi? -Widok jest tego wart.
A osuwiska?
Dom jest bezpieczny, uwierz.
Mieszkam tu od 12 lat i dom ani razu nie sturlał się na dół.
Zabawne.
O matko, Harry.
-Bierzesz łapówki, czy co? -Moja własna córka mówi takie rzeczy?
W nocy musisz się czuć jak w statku kosmicznym.
Owszem. Ale to nie oznacza, że biorę łapówki.
Kupiłem dom za forsę z filmu.
Widziałam go w Hongkongu. Dobrze, że zmienili ci nazwisko.
Też się cieszę.
Wypadłem z domu nieogolony, nie zdążyłem wziąć prysznica,
więc pójdę się ogarnąć i wtedy postanowimy, co będziemy robić.
Co to jest?
Wielki Art Pepper. Utwór nosi tytuł Patricia.
Napisał go dla córki, bo rzadko ją widywał,
gdy dorastała.
1. batalion, 5. oddział specjalny GHOST RECON, AFGANISTAN
DOWÓD TOŻSAMOŚCI
AKTA McCLAREN HALL
DETEKTYW
Podobała ci się muzyka?
Tak. Nie znam się na jazzie, ale podobała mi się.
Kupię ci CD.
Nie mam odtwarzacza. Muzykę ściągam z Internetu.
No tak.
To kupię ci płyty i odtwarzacz.
Albo lepiej. Kupię ci winyle i gramofon.
Tak się najlepiej słucha.
Super. Dzięki.
Co chciałabyś robić?
Urodziłam się tu, ale nie znam tego miasta.
To zacznijmy od początku.
MUZEUM GEORGE'A C. PAGE'A ZBIORY LA BREA
Co to za różowe kreski?
Rysujemy siatkę,
żeby znać położenie każdej kości.
-Wyciągamy smołę wiadrami. -Mnóstwo smoły.
Kości dostają się do wiader. Wyjmujemy asfalt,
a potem oczyszczamy...
Używamy tego.
-Wygląda jak narzędzia u dentysty. -Bo to kiret dentystyczny.
Ta kość pochodzi z wykopu. Ludzka kość.
Musimy ich znaleźć jak najwięcej, udokumentować,
i spróbować odkryć, co jej się stało.
Czyli robi pan to, co tata, tyle że pan rozwiązuje bardzo "zimne" sprawy.
Najzimniejsze.
Wie pan, co jej się stało?
Trzy tygodnie temu znaleźliśmy czaszkę. Z badań wynika,
że ktoś uderzył ją kijem w głowę.
-Niesamowite. -Hej.
-Chcesz spróbować? -Jasne.
Tylko ostrożnie. Usuń piasek.
Postaraj się nie naruszyć kości.
Ma do tego dryg.
Do odkrywania tajemnic przeszłości.
Można tak powiedzieć.
-Jakieś postępy w sprawie? -Szukamy kolegi Arthura.
Znali się z podwórka.
Upewniam się tylko. Koroner uznał to za zabójstwo, prawda?
-Nie mógł to być wypadek? -Nie.
Śmiertelny cios w podstawę czaszki został zadany celowo.
Przepraszam.
-Jerry. -Harry.
Mamy Stokesa. Jest w jednym z budynków Olivasa.
Wezwałem patrol, zaraz tam wejdą.
Wyślij mi adres. Zaczekaj na mnie.
Dacie sobie radę sami? Mam pilną sprawę.
-Mogę jechać? -Nie, to sprawa służbowa.
-Mielibyśmy kłopoty. -Harry.
Przykro mi, skarbie.
Dam jej coś do roboty.
Chcesz zejść na dół?
Serio? Byłoby super.
Niedługo wrócę. Obiecuję.
JUŻ WKRÓTCE Luksusowe apartamenty HOLLYWOOD
-Gdzie oni są? -Baliśmy się, że zwieje, jak nas zobaczy.
Weszli już. Edgewood dowodzi.
Jezu Chryste, Jerry.
Tak wyszło. Nie chciałem go tutaj.
Lepiej dajmy im znać, że to my.
6-William-21. Do wszystkich jednostek.
William 21 i 22 wchodzą do budynku w zwykłych ubraniach.
Odmawiam, 6-William-21.
Mamy sytuację taktyczną, Bosch.
Nie widzimy podejrzanego. Odezwiemy się z kodem 4.
Odsuń się.
Do wszystkich jednostek. 6-William-21 i 22 są w budynku.
Nie odpowiadają.
Ostatnio meldowali o sprawdzeniu budynku do trzeciego piętra.
Idziemy schodami.
Tam! Jest tam!
Policja! Ręce do góry! Stokes!
Podejrzany ranny! Mamy go!
Jest ranny.
Policja, wchodzimy.
6-Alpha-65. Potrzebna karetka.
Podejrzany jest ranny.
Mamy 55. Zrozumiałam.
-Zróbcie miejsce. -Bierz broń.
Cholera. Przywaliliście mi. Co takiego zrobiłem?
Jesteś aresztowany za morderstwo, dupku.
-Że co, kurwa? To jest nękanie. -Zamknij się.
Bosch. Mówiłem, żebyś nie wchodził.
Dlaczego strzeliłeś?
Biegł do schodów pożarowych. Strzeliłem gumowym pociskiem.
Niezła robota. Możemy go zabrać?
-Jest wasz. -Idziemy, Stokes.
-Tym razem go zatrzymacie? -Postaramy się.
Złożę na was skargę, gnoje. Przysięgam.
Mieszkałeś u Blaylocków.
Arthur Delacroix cię odwiedzał.
Był kumplem z podwórka.
To zdjęcie, którego ostatnio nie poznałeś,
zrobił twój ojciec zastępczy za waszym domem.
-Nie pamiętałem, dobra? -Skłamałeś.
Miałeś deskorolkę Arthura. Po jego śmierci.
Nie wiem, może zostawił ją u nas w domu.
A może jej zazdrościłeś i dlatego zabiłeś go.
Nie zabiłem! Ale...
-Wiem, co się stało. -Bo tam byłeś.
Tak, ale nie dlatego, że go zabiłem.
To był wypadek.
-Spadł z drzewa. -Z drzewa?
Tak.
Było tam drzewo, na które czasem właziliśmy.
Stary dąb z huśtawką. Byliśmy tam, a on...
Stracił równowagę i uderzył się w głowę.
-Upadł na coś. I umarł. -Dlaczego zakopałeś ciało?
Bo wiedziałem, że mnie o to obwinią.
Byłem w rodzinie zastępczej, już wcześniej rozrabiałem...
Więc...
Wie pan. Próbowałem go ukryć.
Deskorolkę zatrzymałeś.
A co, miałem ją zostawić?
Arthur Delacroix nie spadł z drzewa. Rozwaliłeś mu głowę.
Zamordowałeś go dla pieprzonej deskorolki.
-Chcę adwokata. -Nie wątpię.
Długo mi zeszło.
Ale miałem sporo spraw do załatwienia.
Mówiłeś, że zaraz będziesz, a czekałam godzinami.
Jestem tu jeden dzień i to niecały.
Czasem nie mam wyboru, Maddie. Taka praca.
-Mama mówi, że żyjesz tylko robotą. -Posłuchaj.
Co chciałabyś robić?
Mama przyleci dopiero za parę godzin.
Chcesz gdzieś wyskoczyć? Co ty na to?
-Już nie jesteś na służbie? -Nie.
-Obiecujesz? -Obiecuję.
-Podoba mi się. -To dobrze.
Zobaczymy, kto będzie ją nosił dłużej.
Harry?
Tak?
Przejrzałam twoje akta, jak byłeś pod prysznicem.
Dokumenty z tego miejsca, w którym byłeś jako dziecko.
Tak podejrzewałem.
Zobaczyłam twoje zdjęcie. Zaintrygowało mnie to.
W aktach było napisane, że odebrali cię matce,
że krzywdziłeś ludzi, wdawałeś się w bójki.
To prawda.
Nie jestem dumny z tego, jaki wtedy byłem.
Było tam też coś o próbach ucieczki, ale...
Przestałeś uciekać, gdy twoja mama zginęła.
Nie miałem dokąd.
Przykro mi, że przez to przeszedłeś, tato.
Biała strefa służy wyłącznie do wsiadania i wysiadania.
Zakaz parkowania.
Przepraszam, mamo. Nie chciałam cię wystraszyć.
Porozmawiamy później.
Nie strasz nas tak więcej, dobrze?
Zaraz mamy samolot powrotny. Musimy przejść przez bramki.
Jasne.
Tato, dobrze się dziś bawiłam.
Ja też, córeczko. Lećcie bezpiecznie.
Zaraz przyjdę.
Dzięki, Harry.
Za co? To nasza córka.
No tak.
-Bosch. -Detektywie.
Mówi Ida z biura zastępcy Irvinga.
Witaj, Ido. Jak się masz?
Komendant wzywa cię do gabinetu. Za pół godziny. Dasz radę?
Nie ma problemu.
Powiesz mi, o co chodzi?
Dziękuję, detektywie. Do zobaczenia.
POLICJA LOS ANGELES
-Dzień dobry, detektywie. -Dzień dobry, Ido.
Będzie gotów za chwilę. Kończy spotkanie.
Dziękuję.
Proszę wejść, detektywie.
Panie komendancie.
Detektywie Bosch.
Chcę pana ostrzec, że prokurator zwołał ławę przysięgłych.
Chcą zobaczyć materiał ze sprawy Waitsa.
Zapewne wezwą także pana.
Myślałem, że go pan przycisnął. Ma pan nagranie.
To prawda.
Ale to jest polityka, Bosch. Jesteś na to za krótki, jak twierdzisz.
Dzięki ławie przysięgłych, O'Shea wymusi na mnie dotrzymanie słowa.
Chciałem pana ostrzec.
Słyszałem, że aresztował pan Stokesa za zamordowanie Arthura Delacroix.
Pojadę do prokuratury poprosić o postawienie zarzutów.
To dobrze.
Koniec problemów.
"Problemów"?
Podejrzany o morderstwo jest mało wiarygodny.
To, co powie o incydencie
z Brasher, zostanie odrzucone.
-Nie zwolnisz jej. -Przywrócono ją do służby.
Przeniosą ją do wydziału Pacific. Będzie mogła zacząć od nowa.
Postawiono jej jeden warunek.
Nie może złożyć żadnej skargi na ciebie.
"Skargi"? Za co?
Stawiałoby to wydział w złym świetle,
gdyby detektyw, który zabił Waitsa i ocalił porwaną,
został oskarżany o molestowanie.
No proszę.
Grunt to pozytywny finał.
Wszystko dla dobra wydziału.
Może pan odejść, Bosch.
Proszę sobie przemyśleć,
co mogłoby się wydarzyć,
co wciąż może się wydarzyć,
jeśli będzie pan stawiał siebie ponad wydział.
Może pan odejść.
POLICJA LOS ANGELES
Harry.
Jezu. Możemy pogadać?
Nie ma o czym. Wygrałaś. Nie wyrzucili cię. Gładko poszło.
-I już? -Spieszę się. Czego chcesz?
Pomyślałam, że skoro Irving wszystko dzisiaj załatwił,
to my możemy załatwić sprawy między sobą.
-Jakie sprawy, Julio? -Na pewno się jeszcze spotkamy.
Nie będziesz robił problemów?
Mam zapomnieć, co się stało w garażu?
Że wykorzystałaś mnie, żeby dogadać się z Irvingiem?
To był jego pomysł, nie mój.
Nie chciałam składać na ciebie skargi.
Jasne.
Co mam powiedzieć? Że źle zrobiłam?
Że spanikowałam, bo bałam się o pracę?
Chcesz, żebym odeszła? Nie zrobię tego, Harry.
Jestem dobrą policjantką, a Stokes okazał się mordercą.
My jesteśmy ci dobrzy. Ty to wiesz.
Irving też. Dlatego podjął dobrą decyzję.
Więc dlaczego nie odpuścimy?
Bo ja wcale nie jestem po tej samej stronie co oni.
-Ale możesz być. -Nie, nie mogę. Żegnaj, Julio.
-Co się stało? -Nie chcesz wiedzieć. Chodź.
Masz go, prawda?
Na dwie doby.
Więcej za to nie odsiedzi.
Co? Dlaczego?
Morderstwo popełniono w 1994 roku, podejrzany miał 14 lat.
Prawo nie dopuszczało wtedy sądzenia 14-latka jak osoby dorosłej.
-Teraz dopuszcza. -Prawda.
Zmianę wprowadzono w 2000 roku, ale to nam nie pomoże.
Stosuje się prawo z czasu popełnienia przestępstwa.
-Jakie mamy opcje? -Żadnych.
Kary dla nieletnich obowiązują do 25 roku życia.
On ma 34 lata.
Nie mamy czasu ani pieniędzy na proces,
po którym on i tak wyjdzie na wolność.
Ten śmieć zabił dzieciaka, a my go puścimy wolno?
Przykro mi. Takie jest prawo.
Nie mogę nic z tym zrobić.
Pomyśl o tym w ten sposób. Wyjaśniłeś sprawę.
A on odsiedział prawie 24 godziny.
-Dokąd idziesz? -Pogadam z nim.
Harry, nie pogarszaj sytuacji.
Odwieziesz swojego chłopaczka do domu?
-Odsuń się, kapitanie. -Nie kompromituj się.
Załatwił cię. Dwa razy.
Dzięki tobie będę musiał założyć u siebie drzwi obrotowe.
Zejdź mi z drogi.
Porażka goni porażkę, co?
-Łapiecie ich i wypuszczacie. -Rzygam tobą, Pounds.
Naruszasz moją przestrzeń. Zejdź mi z oczu.
Może spróbujesz sam mnie odsunąć?
Teraz potrzebujesz wsparcia? To coś nowego.
Nie odwracaj się...
Jezu Chryste, Harry!
Zniszczę cię, Bosch! Słyszysz?
Zniszczę cię! Mam świadków! Jesteś skończony!
Dlaczego dałeś się sprowokować?
-Pierwszy mnie dotknął. -Powiedz to gościom z wewnętrznego.
Oby Mankiewicz widział, że tak było.
Wiesz, że nie mam wyboru, prawda?
Tak.
Kalifornia KODEKS KARNY
Nie martw się, Harry. Nikt nie zajmie twojego biurka.
-Dzięki, partnerze. -Harry.
Mogę wziąć twój wóz? Do czasu twojego powrotu.
Co teraz zrobisz, Harry?
Pojadę do córki. Zostawię wszystko za sobą.
Już za mną tęsknisz?
W środku.
Może wejść.
Delacroix sam to zgłosił.
Czekał na nas.
Zadzwonił do niego dziennikarz, powiedział, że Stokes jest wolny,
wspomniał też o tym miejscu.
Delacroix czekał tu na niego.
Zastrzelił go, gdy zszedł.
-Harry, nie. -Spokojnie.
Myślisz, że to cię rozgrzesza?
Zrobiłem to, czego ty nie mogłeś.
Bosch.
Wypad stąd, no już.
Zawiesiliśmy cię. Nie chcę,
żeby ktoś cię tu zobaczył.
-Idę. -Dobrze. Odprowadź go.
Harry, odpuść. Nie mogliśmy nic zrobić.
To miał na myśli Delacroix. Nic nie zrobiliśmy.
Przyjdzie deszcz, zmyje całe to gówno.
Tak. Spłynie do ścieków, a potem do morza.
Trzymaj się, bracie.
WEZWIJ POMOC 9-1-1
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski okes jest wolny,