TREG TAYLOR BÓJKA
-Dzień dobry. -Harry.
Siadaj, zjedz śniadanie. Wyglądasz żałośnie.
Dzięki. Ty też.
Spałaś w tej kiecce?
Dopiero skończyliśmy grać. Wygrałam 30 tysięcy.
Mało brakowało, a bym odwołała.
Gratuluję. Czemu nie odwołałaś?
-Kawy? -Poproszę.
Ja dziękuję.
Wracam do Vegas trochę wcześniej, niż myślałam.
Co się dzieje?
Maddie miała wczoraj wypadek.
-Co? -Nic jej nie jest.
Dostała poduszką powietrzną.
Poduszką powietrzną?
Jest tylko poobijana, ale chcę z nią pogadać.
Kto prowadził?
Jej przyjaciel.
Ma prawko, policja spisała raport, jest ubezpieczony.
Był pijany? Byli?
Maddie mówi, że nie, wierzę jej. I że to wina drugiego kierowcy.
Była na pogotowiu? Zbadali ją?
Harry, dzieciaki są głupie.
Robią głupie rzeczy, wiesz to. Na szczęście nic się nie stało.
Stało się.
A co z nadzorem opiekuna? Gdzie był Reggie?
W pracy. Boże, wiedziałam, że tak zareagujesz.
A ty byłaś tutaj. Grałaś sobie. Super.
Nie bądź dupkiem.
Ty ciągle bawiłeś się w policjanta.
Reggie i ja jesteśmy dobrymi rodzicami.
-Naprawdę? -Pieprz się.
To ty jesteś wzorem złego rodzica.
Jadę na lotnisko.
Przyjadę w weekend, pogadam z nią.
Nie bądź śmieszny.
Chryste, Eleanor. Mogła zginąć.
Poradzę sobie.
Jeśli chcesz być obecny w jej życiu,
możemy omówić to później.
Bosch.
Nie sądziłem, że to będzie takie trudne.
Już przez to przechodziłeś, Harry.
Doradź mi coś.
O co ci chodzi, Waits? Czego chcesz?
Moja matka zmarła wczoraj.
Patrzyłem na nią
i myślałem o śmierci, o najdłuższej podróży człowieka.
Moje kondolencje.
Zgnije jak owoc,
a ja nie mogę nic z tym zrobić.
Rozumiesz?
Ta zasrana sytuacja, w której teraz jestem...
-Mogę pomóc. -Pochowasz ją?
Nie. Ten obowiązek spoczywa na synu.
Może zakop ją z pozostałymi?
-"Z pozostałymi"? -Ofiarami.
Nie kradniesz łopat, kolekcjonujesz dusze, pamiętasz?
Niech spoczywa w pokoju z innymi, tam, gdzie ich pochowałeś.
Nic nie zrozumiałeś?
Kochałem ją.
Mam ją pogrzebać obok tych dziwek?
Posrało cię?
Wybacz. Zapomnij o tej uwadze.
Przepraszasz mnie.
Jakie masz plany na dziś?
To, co zwykle.
-Posiadówkę z Isaiah Ottem. -Myślałam, że go nie znosisz.
Nie znoszę. Z wzajemnością.
Jeśli jest rzecz, której wielebny Ott
pożąda najbardziej na świecie,
to wsadzić tłusty kciuk w aortę policji Los Angeles.
To po co to spotkanie?
Przewielebny chce zawrzeć ze mną porozumienie.
-Zjednoczenie umysłów. -W jakim celu?
Jak Ott może ci pomóc?
Nie chodzi o to, co może zrobić dla mnie...
Tylko dla Richarda O'Shei.
Rick O'Shea? Serio?
Nowy burmistrz, nowy komendant policji.
Rozumiem.
Nie zapomnij.
To, że nosi koloratkę, nie oznacza, że jest godny zaufania.
Jakbym tego nie wiedział.
Jak leci?
Znasz powiedzenie "igła w stogu siana"?
-Gdzieś tam jest. -Skąd wiesz?
Przeglądałem swoje akta z sierocińca
i odkryłem pewien wzorzec.
A-C 102.
"A-C 102"?
Kod oznaczający umieszczenie w izolatce.
Tak poznamy prawdziwe nazwisko Waitsa.
Wsadzali dzieciaki do izolatki?
Za co?
Wykroczenia, pyskowanie, brak szacunku.
Opisałeś siebie.
Sporo pyskowałem. Uciekałem. Robiłem różne rzeczy.
Jakie rzeczy?
Głównie bójki. Wiecznie byłem wściekły.
Ktoś mnie popchnął w kolejce po obiad
lub powiedział coś o mojej matce.
Często siedziałem w izolatce. Waits też.
Jeśli w aktach nie ma tej adnotacji, odrzućcie je.
Harry, to sierociniec.
Będzie więcej akt z adnotacją niż bez.
Nie marudź. To zawsze coś.
Słuchaj jej.
WYBACZAM CI, STOKES IDŹ I NIE GRZESZ WIĘCEJ
Boki zrywać.
Olej to, Harry.
Techniczni namierzyli telefon Waitsa. Cmentarz Rosedale.
Zmarła mu matka. Dlatego do mnie dzwonił.
Wyślijcie zespół pościgowy z kamerą.
-Namierzajcie telefon co 30 minut. -Może nam się poszczęści.
Może wygram w totolotka.
-Najpierw musisz mieć kupon. -Tak to działa?
Jesper.
Ma coś w sprawie Delacroix.
Dobra.
Hej, jak leci, Jules?
-Jakbym oberwała od goryla. -Nic ci nie jest, Brasher.
-Sierżancie. -Chwila.
Brasher, kapitan chce cię natychmiast widzieć.
Dobra.
Jakie prognozy?
Lekarz mówi, że mogę wrócić do pracy za dwa, trzy tygodnie.
A co ty o tym sądzisz?
Trzy tygodnie to strasznie długo.
Przydałoby mi się 10 takich jak ty.
Ale zamiast znaleźć dziesięć osób,
straciłem jedną, bo twoja historyjka to ściema, nie?
Czytałaś swoje oświadczenie?
Nie mam dostępu do akt, sir.
Nieważne, czy Bosch potwierdziłby twoją wersję.
Myślisz, że badania wykazały, że mówisz prawdę?
Że znaleziono ślady wystrzału na jego dłoniach?
-Nie wiem. -Wiesz. Nie znaleziono.
Wszystko wskazuje na to, że to Stokes mówi prawdę.
Przydałby mi się prawnik, sir.
Nie chcę cię zwalniać, więc musisz mi pomóc.
Jak?
Detektyw Bosch zaangażował się w intymny związek z tobą
wbrew regulaminowi wydziału.
Musisz to zgłosić i złożyć skargę.
Skargę?
Byłaś pod presją, bo to twój przełożony.
Bałaś się, że odmowa zniszczy ci karierę.
Nie jest moim przełożonym i nie odczuwałam żadnej presji.
Takie związki są niedozwolone
według regulaminu wydziału, prawda?
W jaki sposób oskarżenie go o molestowanie
podważy jego oświadczenie na temat wydarzeń w garażu?
Nie podważy. Unieważni je.
Nikt nie chce mieć w papierach skandalu o podłożu erotycznym, zwłaszcza z Boschem.
Złóż skargę, wycofaj fałszywe oświadczenie,
a dowództwo anuluje trzecią naganę.
Nie zmusił mnie. To była wspólna decyzja.
On cię wydymał, Brasher.
Jak by na to nie patrzeć, tak było.
Dymał cię, a teraz masz wylecieć z policji.
Chcesz, żeby tak się stało?
Mogę to przemyśleć?
Byle nie za długo.
Tymczasem przywracam cię do służby.
Dziękuję, panie kapitanie.
Komendancie Irving.
Wielebny.
Oprowadzić pana?
Znam ten kościół.
Przychodziłem tu co niedzielę z rodzicami.
Oczywiście. Zapomniałem, że należy pan do parafii.
Już nie.
W czym mogę pomóc, komendancie?
Myślę, że możemy pomóc sobie nawzajem.
Słucham.
Może pan wykorzystać swoją charyzmę i popularność wśród parafian,
by wesprzeć kandydaturę Richarda O'Shei na burmistrza.
Myślałem, że są panowie wrogami.
Trzeba być elastycznym. Zawierać nowe sojusze.
Zakładając, że to "coś za coś" jest takie, jak mi się wydaje,
co dostanę od pana i od burmistrza w zamian za wsparcie?
Zakładając, że wszystko pójdzie dobrze, co wielebny chciałby w zamian?
Rezygnacji z gestapowskich metod stosowanych na ulicach LA przez policję,
z niektórych procedur, z dyskryminacji rasowej.
Nie jesteśmy Gestapo,
a ta retoryka nienawiści nie pomaga.
Proszę wybaczyć.
Chodzi mi o to, że w interesie nas obu
leży unikanie sytuacji takich jak w Ferguson w stanie Missouri.
-Tego nie chcemy. -Czyli rozumiemy się?
Na to wygląda.
Jesper, co takiego odkryłeś, że nie chciałeś przesłać raportu?
Chcę wam coś pokazać.
Robiłem listę dowodów w sprawie Delacroix.
Plecak miał paski do przypięcia deskorolki.
Obok ciała nie znaleziono deskorolki.
Ale znaleziono jedną w domu Nicholasa Trenta.
Usunęliśmy Trenta z kręgu podejrzanych.
Brak dowodów łączących go z Arthurem,
przeprowadził się tam dwa lata po śmierci chłopca.
Sprawdzałem, czy czegoś nie ominęliśmy,
przed wysłaniem do wydziału ds. mienia.
Dla spokoju sumienia sprawdziłem,
czy włókna z pasków plecaka
wkręciły się w kółka deskorolki.
Nie znalazłem włókien, ale mam to.
Takie deskorolki były kiedyś bardzo modne.
-Dzieciaki je podpisywały. -"A.D. 1993".
"Arthur Delacroix". Cholera.
1993, rok przed jego śmiercią.
Nicholas Trent miał jego deskorolkę.
Dobra robota, Jesper.
-Musimy zrobić zdjęcia. -Dobra.
-Detektywie Bosch? -Tak?
Zaraz przyjdę.
-Chyba nawaliłem w sprawie Waitsa. -W jaki sposób?
Ktoś zadzwonił do laboratorium po jego aresztowaniu.
Mówił, że jest od prokuratora, wszystko pasowało.
Powiedział, że nie złożyliście raportu o dowodach
i że musi wiedzieć, co znaleziono razem z ciałem.
Nie mógł się dodzwonić do ciebie, spieszyło mu się.
Jezu Chryste.
Przepraszam. Dałem się nabrać.
Powiedziałeś Waitsowi o plecaku?
O tym, co w nim było?
O rozgwieździe?
To była jego przepustka z więzienia. Wiesz, co narobiłeś?
Wiem, nawaliłem.
Mam złożyć wypowiedzenie?
-Czego chciał? -Przyznać się.
Do czego?
Waits dorwał się do telefonu w Pitchess,
zadzwonił do Jespera, on się wygadał o gwieździe.
Posraniec.
-Skopałeś mu dupę? -Nie musiałem.
Z drugiej strony rozwiązał nam sprawę z Laurel Canyon.
Niby jak?
Jasna sprawa, Trent miał deskorolkę.
Zabrał ją Arthurowi po tym, jak go zabił.
Otwórz oczy, partnerze.
Od początku mieliśmy rację co do niego.
Żył przez te wszystkie lata, czekając, aż zapukamy do drzwi.
I w końcu się to stało. Zapukaliśmy, on się powiesił.
To złóż raport.
-Cholera. Wróciłaś. -Zaczynam od jutra.
Czego chciał Pounds?
-Nabić Boscha na pal. -Przydałoby się.
Powiedział, że mnie nie wywali, jeśli oskarżę Boscha o molestowanie.
Po tym, co zrobił? Nie wahaj się.
Wkopał cię, Brasher. Zdradził nas wszystkich.
Chcesz być policjantką? Musisz go jakoś wrobić.
Jego wersja się potwierdzi, ty wylecisz.
-Pyrrusowe zwycięstwo. -Co?
Nawet jeśli się uda, namiesza i w mojej, i w jego karierze.
Niby jak?
Zrujnuje mi reputację. Nigdy nie awansuję.
Ja lubię patrolować.
Ale rozumiem, wykształcona dziewczyna chce kariery.
-Masz większe ambicje. -O wiele.
Jerry, masz coś w sprawie Waitsa?
Zespół pościgowy twierdzi, że kamera w Hollywood
złapała wczoraj minivana, którego szukamy.
-Mają rejestrację? -Nie, zły kąt.
-Cholera. -No.
A ty dokąd?
Harry.
-Julia, możemy pogadać? -Jaja sobie robisz?
Masz na sobie mundur.
Spostrzegawczy. Dlatego jesteś detektywem.
Tak, wróciłam, czekam na wynik postępowania dyscyplinarnego.
Pewnie nie możesz się doczekać.
-Wracaj do domu. -Słucham?
Weź urlop.
Dlaczego miałabym to zrobić?
Bo to honorowe.
Jeśli nie masz odwagi przyznać się do błędu,
miej chociaż przyzwoitość i wycofaj się.
Kim ty jesteś, by prawić mi kazania o honorze?
Mam prawo tu być.
Skoro już mowa o odwadze.
Stokes cię uderzył, ty go puściłeś, ale to ja stchórzyłam?
Zaatakował mnie, a ty nie masz odwagi mnie poprzeć?
-Nie tak było. Nawaliłaś. -Chrzań się.
Wstyd mi, że traktowałam cię poważnie.
Dobrze ci idzie z kobietami, Harry.
Prawda?
Odwiedził mnie wielebny Ott, Irv.
Niespodziewanie i nieoficjalnie.
Czego chciał?
Wygląda na to, że wielebny ma marzenie.
Chce, żebym został burmistrzem, a ty komendantem policji.
Chce mnie wesprzeć,
zewrzeć parafialne szeregi, załatwić mi poparcie.
A czego chce w zamian?
Wdrożenia obiecanych reform?
Zażądał czegoś jeszcze.
Czegoś dla siebie.
Miasto dofinansuje jego programy pomocy potrzebującym.
Chce zasiadać w komisji policyjnej.
O tym nie rozmawialiśmy.
Oczywiście, że nie.
Pieprzyć go. To wymuszenie.
To niejedyny pastor w Los Angeles.
Już się zobowiązaliśmy.
Chcesz mu nadepnąć na odcisk?
Chcesz, by pracował dla konkurencji?
Ja nie chcę.
To ty zacząłeś tę akcję, Irv.
Myślałeś, że to się skończy inaczej?
Nie zapomnę tego.
Później się policzymy.
To jest koń, który może pomóc nam wygrać wyścig.
Postawmy na niego.
Zaczynamy.
Panie Trent, nie musi pan ze mną rozmawiać.
Skoro tak, to czemu siedzi pan w moim salonie?
Czy zauważył pan kiedyś coś niezwykłego na wzgórzu?
Nie. Dzieciaki się tam czasem bawią.
Przyglądał się im pan?
Co pan sugeruje?
-Nic, proszę pana. -Nie, nie przyglądałem się.
Od tamtej sprawy trzymam się z dala od dzieci.
Wychodząc z psem widywałem je na wzgórzu.
Kojarzy pan któreś z nich?
Zawsze się tu jakieś kręcą.
Łaziły tam i paliły papierosy.
Zawsze się martwiliśmy, że podpalą to wzgórze.
"My"?
Mieszkańcy. Ja i moi sąsiedzi.
Doktorze Guyot.
Detektywie Bosch.
Co pana sprowadza, detektywie?
Jakieś postępy?
Niewielkie, doktorze.
Nicholas Trent mówił nam, że gdy się tu przeprowadził,
dzieci często bawiły się na ulicy i na wzgórzu.
Tak. Teraz jest spokojniej.
Mniej dzieci bawi się na dworze.
Pamięta pan ich nazwiska?
To było dwadzieścia lat temu. Już wtedy miałem swoje lata.
Myśli pan, że ten chłopiec mógł być jednym z nich?
Możliwe.
Może miał tu przyjaciół.
Rozmawiał pan z rodziną Blaylocków?
Nie pamiętam tego nazwiska z obchodu.
Gdy pan Blaylock przeszedł na emeryturę, przenieśli się do Tonopah.
Mieszkali na końcu ulicy, tam, gdzie teraz Hutterowie.
Myślę, że większość dzieci,
które się tu bawiły przez te lata,
były pod opieką Blaylocków lub przyjaźniły się z nimi.
Ma pan ich adres?
Co roku dostaję od nich kartki na Boże Narodzenie.
-Przyniosę jedną. Zaraz wracam. -Dziękuję.
Rozmawiałem z Hutterami.
Dzwoniłem też do pani Blaylock.
Nie pamiętała Arthura, za to bardzo lubiła Nicholasa Trenta.
Masz nazwiska jej podopiecznych?
Nie wspominała, by miała dzieci, biologiczne czy przybrane.
Uważasz, że to niedopatrzenie?
Co miałem zrobić, jechać tam?
Tonopah jest sześć godzin stąd.
Oddzwonię, Jerry.
-Pan Blaylock? -To ja.
Widziałem pana.
Nazywam się Bosch. Jestem detektywem z Los Angeles.
Chcę porozmawiać z państwem o sprawie, którą prowadzę.
Nie wiem, czy żona już wstała.
-Jak długo pan tu czekał? -Od 4:00.
Zapraszam na kawę.
-Jeśli jest gorąca, to chętnie. -Proszę wejść.
Czarna?
-Wszyscy policjanci piją czarną. -Poproszę.
-Zna pan wielu policjantów? -Znałem, w Los Angeles.
Pracowałem w straży pożarnej, 30 lat. Byłem komendantem.
-Który wydział? -Hollywood.
-Wydział zabójstw. -A niech mnie.
Pracowałem 6 lat w jednostce 27, zaraz obok was.
-Jaki ten świat mały. -Fakt.
-Proszę usiąść. Zawołam Audrey. -Dziękuję.
Zaraz przyjdzie.
O co chodzi?
Pracuję nad sprawą w Wonderland, gdzie pan kiedyś mieszkał.
Rozmawiamy z ludźmi, którzy mieszkali tam w 1994.
Mieszkaliśmy tam wtedy,
ale nie pamiętam żadnych morderstw.
-Detektyw już do nas dzwonił. -Naprawdę? Kiedy?
Przed Świętami. Byłeś na wycieczce.
Nie mówiłaś mi o tym.
-To nie było ważne. -Dzwonił mój partner.
Nie wierzę panu.
Słucham?
Nie jechałby pan po nocy i nie pukał o świcie
z powodu telefonu pańskiego partnera.
Chce pan oskarżyć któreś z naszych dzieci.
Pani Blaylock, zapewniam,
że nikogo nie planuję oskarżać.
I tak panu nie wierzę. Wiem, czego on chce.
Audrey, proszę cię. Niech zada swoje pytania.
Rozumiem, że opiekowali się państwo dziećmi,
mieszkając w Wonderland.
Tak. W sumie było ich...
-Trzydzieścioro sześcioro? -Ośmioro.
38 dzieci przez te wszystkie lata, czasem sześcioro naraz.
Cieszę się.
Miesiąc temu znaleźliśmy kości chłopca na wzgórzu w Wonderland.
Został zamordowany i pochowany 20 lat temu.
Nazywał się Arthur Delacroix.
Czy kojarzą państwo to nazwisko?
Nie. Audrey?
Nie, powiedziałam to detektywowi przez telefon.
Mówiłam, że nic nie wiemy o tym chłopcu.
Zastanawiam się, czy mógł on
przyjaźnić się z którymś z państwa dzieci.
O to mi chodzi.
Chce pan nagiąć fakty do teorii.
Te dzieci pochodziły z trudnych środowisk.
Nie były aniołami, gdy je przygarnęliśmy.
A pan chce któreś z nich oskarżyć o morderstwo.
Proszę spojrzeć na to zdjęcie.
Zostało zrobione przed państwa garażem na Wonderland Avenue.
Ja zrobiłem to zdjęcie. Dałem kopie dzieciakom.
Poznaje pan kogoś na tym zdjęciu?
To jest Johnny,
a to jego kumple z podwórka.
-"Johnny"? -Johnny Stokes.
Był u nas kilka lat.
Tam na ścianie wisi jego zdjęcie.
I twierdzi pan, że dzieci na tym zdjęciu
to kumple Johnny'ego z podwórka?
Zachęcaliśmy go, by zapraszał te dzieciaki, spotykał się z nimi.
Mieliśmy za domem pusty basen. Był za drogi w utrzymaniu.
Jeździli w nim na deskorolkach.
Pamiętają państwo tego chłopca?
Tak, znam tę twarz. Nie wiem, jak miał na imię.
-Mówili na niego "Goof", "Goofy". -Wie pan dlaczego?
Dawał złą stopę na przód na deskorolce,
dzieciaki mówiły na to postawa "goofy".
-To był Arthur Delacroix. -Ten zamordowany?
Tak mi przykro.
Rozpoznaje pan to?
Audrey, czy to nie deskorolka Johnny'ego?
-Może. -Wie pan, skąd ją miał?
To było dawno temu.
Wygrał ją w konkursie. Był z niej bardzo dumny.
Została w domu, gdy wysłali go do Sylmar.
Wie pani, co się z nią stało?
Gdy się tu przenieśliśmy,
sprzedaliśmy wszystkie zabawki sąsiadowi.
Pamięta pani jego nazwisko?
Nick... Nick Trent.
Był filmowcem. Robił rekwizyty i takie tam.
To był Stokes. Mieliśmy go. A ja go puściłem.
Gdzie jesteś? O czym ty mówisz?
-Właśnie wyjechałem z Tonopah. -Tonopah?
Johnny Stokes był pod opieką Blaylocków.
-Żartujesz. -Mieszkał u nich w 1994 roku.
Arthur go odwiedzał. Znali się przed jego przeprowadzką.
Twierdzisz, że Stokes zabił Arthura?
-Nie mam wątpliwości. -Ale dlaczego, Harry?
To były dzieciaki.
Deskorolka. Arthur ją miał, Stokes mu zazdrościł.
Jezusie.
Jak trafiła do Trenta?
Blaylockowie sprzedali Trentowi zabawki, przed przeprowadzką.
Pogadam z łącznością, niech puszczą komunikat.
Dowództwu się to nie spodoba.
Biorę to na siebie.
Zajmę się tym.
Bosch.
Harry, Waits rozmawia przez komórkę w zaułku w Hollywood.
Ustawcie blokadę, pięć przecznic, nie przepuszczać nikogo.
Załatwcie helikopter. Jestem pięć minut od celu.
6-William-21, odbiór.
6-Adam-37, kod 6, Hollywood i Gower.
Potrzebna karetka,
kobieta, 30 lat, nieprzytomna, nie oddycha.
Kobieta. Co?
6-William-21. Potwierdź płeć ofiary.
Potwierdzam. Kobieta, około 30 lat.
-Co się dzieje? -187, Harry.
-Kobieta. -Kobieta?
Dlaczego uważamy, że to Waits?
Techniczni mówią, że jego telefon wciąż nadaje.
Porąbana scena zbrodni.
-Wygląda na zainscenizowaną. -Czemu?
Obszar wokół śmietnika oczyszczono, zamieciono i jeszcze to.
Należały do ofiary?
Swoje ma na sobie. Te leżały obok.
-Znaleźliście telefon? -Jeszcze nie.
-A jej telefon? -Nie ma.
-Tożsamość? -Monica Reynolds.
Jeden z policjantów mówi, że to prostytutka.
-Jezu. -Co jest? Dobrze się czujesz?
-Daj mi chwilę. -W czym problem?
To dla mnie.
Chciał, żebym to zobaczył.
Co?
Chciał mi dowalić. Zobacz.
-To się stało mojej matce. -Jezu, Harry.
Widziałem akta.
Waits zabił tę kobietę tak, jak zamordowano moją matkę,
wszystko zainscenizował.
-Skąd mógł wiedzieć? -Nate Tyler.
Pisali o tym w gazetach. "Prostytutka zabita w Hollywood".
Sensacyjny artykuł Tylera naprowadził Waitsa na stare gazety.
Biedna kobieta.
Idź do domu, Harry.
Ja się tym zajmę.
-Myślisz, że nas obserwuje? -Kto? Waits?
Połączenie
-Mam odebrać? -Ja to zrobię.
Dostałeś moją wiadomość?
Myślisz, że jesteś sprytny?
Pochowaj ją, detektywie. Była dziwką jak twoja matka.
W przeciwieństwie do mojej.
Moja była świętą.
To nas różni.
Ciesz się wolnością, Waits. Jesteśmy blisko.
Wiem, że jesteś w pobliżu. Czuję twój smród.
Chyba jesteś zmęczony, detektywie.
Bo ja jestem. Ofiara mocno się opierała.
Odezwę się jeszcze.
Jest blisko.
Słucham?
Detektyw Bosch, wydział zabójstw. Szukam akt.
-Jakiej sprawy? -Zamkniętej.
Chcę sprawdzić, kto miał do niej dostęp.
Nie byłoby mnie tu, gdyby to nie było ważne.
Ma pan nazwisko albo numer sprawy?
Marjorie Lowe, 1979.
187, HOLLYWOOD 1970-1979
Będziesz spał, gdy wrócę.
Słodkich snów, Harry.
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
Do zobaczenia rano.
POLICJA LOS ANGELES AKTA MORDERSTWA
Badanie kończyny dolnej nie wykazało urazów zagrażających życiu
Los Angeles Times Zwłoki kobiety znalezione w kontenerze
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski nerze