Dobra, słuchajcie. Każde zgłoszenie,
nawet najgłupsze, ląduje na mapie.
Jeśli zgłoszenia się pokrywają, wysyłacie radiowóz.
Mam gdzieś, czy ktoś zgłosi, że widział faceta
z plastrem na nosie i podbitym okiem. Zapisujecie lokalizację na mapie.
Oczy dookoła głowy. Znajdźmy gnoja.
-Masz coś, Kiz? -Nie ma tam zbyt wielu kamer.
Gangsterzy o to zadbali.
Jerry, co masz o tej opuszczonej fabryce?
Wyszukiwałem dane sprzed czterech lat.
Najpierw to była chłodnia,
potem fabryka klocków hamulcowych, materiałów izolacyjnych...
Izolacja. Waits mówił, że jego ojciec tam pracował,
nawdychał się azbestu czy czegoś.
Stąd znał to miejsce.
Kiz, potrzebne nam nagranie z vana.
Posłuchaj, co wtedy powiedział Waits.
Dobra.
Hej. Telefony się urywają. Dobry znak.
Dużo zgłoszeń. Na razie nic konkretnego.
Uważamy, że porzucił kradzionego pickupa w Lincoln Heights.
Właściciel leżał z tyłu, pod plandeką. Zastrzelony.
Jezus Maria.
Przeszukujemy ten teren, chodzimy po domach.
Przypuszczam, że ukradł inne auto w okolicy.
Co mam robić, Harry?
Waits ma broń i odznakę Crate'a.
Szlag. Dobra, musimy się skontaktować ze wszystkimi jednostkami.
Możesz spisać raport, wysłać go do Komunikacji?
Tak. A niech to. Pounds będzie srał ogniem.
Zapomnij o nim, dobra?
Złapmy tego śmiecia i odzyskajmy rzeczy Crate'a.
Dobra.
Wysoka nagroda nie zaszkodzi, sir.
Uważam też, że FBI i szeryfowie powinni się przyłączyć.
Nie chcemy federalnych. To nasz bajzel, my go uprzątniemy.
Racja, Irv. Co jeszcze?
Jeśli można, sir, prosiłbym o utworzenie zespołu pościgowego.
Z ust mi to wyjąłeś. Dobry pomysł.
Dam ci zaraz znać.
To wszystko, szefie? Mamy tu urwanie tyłka.
Oczywiście, Irv. Trzymaj się.
Dupek.
Zostawiłaś otwarte drzwi.
David, wróciłeś!
Mamo, zostawiłaś tylne drzwi otwarte. To niebezpieczne.
Otworzyłam je, żeby przewietrzyć.
Będę ostrożniejsza.
Mam nadzieję.
-Jak wycieczka, Davidzie? -Męcząca.
Mamo, może zostanę u ciebie na Święta?
Oczywiście. Bardzo się cieszę.
-Zostań, ile chcesz. -Dziękuję.
Chyba skończyły mi się leki na toczeń.
Najwyraźniej. Trochę się zaognił.
Zajmę się tym jutro.
Chcesz coś zjeść? Mam zrobić kolację?
Coś małego bym zjadła. Tylko nie rób fasolki.
Dobrze, żadnej fasolki.
Proszę.
Kardiologia. Wezwanie na salę operacyjną.
Dalej, Barrel. Obudź się.
Idź do domu, prześpij się.
-A ty? -Nie chce mi się spać.
Dobra, dzięki.
Co u niego?
-Ciągle dycha. To twardziel. -Racja.
Cholerna kaszana.
Dzięki, stary.
Dr Sherman proszony na radiologię.
-Szefie. -Co u detektywa Moore'a?
Wciąż nieprzytomny.
Prokurator Okręgowy zwołał konferencję.
Słyszałem.
Rozwodził się nad tym, że pozwoliliśmy Waitsowi zwiać.
Za godzinę ogłosi powołanie zespołu pościgowego.
Dowodzić będzie kapitan Pounds.
Pounds? Myślałem, że będą chcieli złapać Waitsa.
Nie możesz należeć do zespołu. Mam cię odsunąć od śledztwa.
Zrozumiano?
Rzucasz mnie na pożarcie, szefie.
Detektyw, który dowodził akcją w terenie wylatuje z zespołu. Jak to rozumieć?
Wiem, że lubisz improwizować, Bosch. Nie tym razem.
Chcesz pomóc wydziałowi i sobie samemu? Zamknij sprawę.
Dowiedz się, kto naprawdę zabił młodego Delacroix.
Wykaż, że Waits od początku kłamał
i że O'Shea to kretyn, bo mu uwierzył.
Spójrz na to.
-Porucznik was przydzieliła? -Do zespołu pościgowego.
Dopóki nie wróci Crate.
Miałeś iść do domu i się wyspać.
Wyśpię się po wszystkim. Ale zmieniłem koszulę.
Chcę dobrze wyglądać przed kamerami, jak go złapiemy.
Tobie też by się przydała świeża. Ta trochę zalatuje.
-Co jest? -Patrz na to.
Zastępca szefa policji Irving,
dowódca zespołu pościgowego.
Tenzer wystawił Irvinga, żeby się nacieszył błyskiem fleszy.
Dziękuję, panie Tenzer.
WIADOMOŚCI
Nim przedstawię kapitana Poundsa,
chciałbym zapewnić mieszkańców Los Angeles,
że dokładamy wszelkich starań, by schwytać przestępcę.
Nie kumam.
Dlaczego Irving chce, żeby to Pounds dowodził?
-Nie chce złapać tego palanta? -To samo mu powiedziałem.
-I co on na to? -Żebym nie wtykał nosa w nie swoje sprawy.
Jadę z Edgarem przesłuchać ojca Arthura Delacroix.
Ale trzymam za nich kciuki.
Zapomniałbym. Ktoś przyszedł.
Wysłałem ją do biura porucznika. Christine Waters.
-Pani Waters? -Wiem, że jest pan zajęty.
Trzeba było zadzwonić. Właśnie wychodzę.
Przepraszam. Chciałam zadać panu pytanie osobiście.
Dobrze. Proszę usiąść.
W czym mogę pomóc?
Oglądałam wiadomości.
Ten człowiek, Waits,
czy to on zabił Arthura?
Nie wiemy. Sprawdzamy to.
A jak pan uważa?
Pani syn był maltretowany latami. Miał liczne ślady po ciężkich urazach.
Zatem logicznie byłoby powiązać jego śmierć z tym faktem,
a nie z przypadkowo napotkanym obcym człowiekiem.
-Podejrzewa pan ojca Arthura? -Śledztwo trwa.
Ale Waits się przyznał.
Nie jesteśmy przekonani, że mówił prawdę.
-Dziękuję, detektywie. -Nie ma za co.
Przez te wszystkie lata modliłam się, by moim dzieciom nie działa się krzywda.
Żeby dobrze sobie radziły beze mnie.
Marzyłam, że jeszcze ich kiedyś zobaczę i że mi wybaczą.
Pani Waters, pani położenie
musiało być trudne. Nie wiedziała pani, co robić.
Wiedziałam, co robię.
Uratowałam siebie ich kosztem.
Może pora odwiedzić córkę, skoro jest pani tutaj.
Obawiam się, że już za późno.
Moje tabletki, kochanie. Daj tę okrągłą.
Kręci mi się w głowie.
Nie, mamo. Na zawroty masz te trójkątne.
-Okrągłe są przeciwbólowe, pamiętasz? -Jesteś pewien?
Tak. Wszystko masz rozpisane.
Tam, na lodówce.
Włącz telewizor, skarbie.
Głośniej.
Widziałeś moje okulary?
-Nigdzie ich nie widzę. -Nie.
Podasz mi tabletki?
Brałam je cały tydzień, jak ciebie nie było.
Ósmego dnia byłam skołowana.
Mamo, dam ci lekarstwa, ale potem muszę wyjść.
-Dlaczego? -W związku z pracą. Nie na długo.
Ale są Święta. Czy ci ludzie nie wiedzą, że masz rodzinę?
-Mamo. -Okna mogą poczekać!
Mamo, to najintensywniejszy okres w roku.
Trzeba kuć żelazo, póki gorące. Zawsze tak mówiłaś.
Może będzie padać. Wtedy nie będziesz musiał myć okien.
Zostaniesz ze mną.
Teraz jesteś już przekonany? To ojciec go zabił?
To on się codziennie nad nim znęcał.
-A co z Waitsem? -Próbował oszukać system.
I podziałało.
Staram się nie zafiksowywać na podejrzanych i świadkach.
To Buddy Boy. Chce dostać coś do jedzenia.
Buddy.
Jeśli chodzi o Arthura, panie Delacroix, czy mógłby pan
opowiedzieć nam o synu? Podać jakieś nazwiska?
Chcemy dotrzeć do jego znajomych z tamtych lat.
Musimy się dowiedzieć, dokąd poszedł w dniu zaginięcia.
-To było dawno temu. -Zdjęcie.
-Skąd je macie? -Od pańskiej córki.
Mojej córki?
Co o mnie mówiła?
Rozmawialiśmy o Arthurze. Może pan spojrzeć na zdjęcie?
Tak, to oni.
Nie miał innych kumpli, tylko te bachory, z którymi jeździł na deskorolce.
Zdjęcie, proszę pana. Proszę sobie przypomnieć nazwiska.
Spróbuję.
To Deuce, mała menda.
Ten to Pat. A może Paul.
Ten w środku do Stokes.
Tak. Idol Arthura. Był od niego trochę starszy.
To wiele znaczy w tym wieku.
Pamięta pan ich nazwiska?
Stokes to nazwisko.
Johnny, Jimmy.
Coś takiego.
Może mógłby pan nam pomóc w czymś jeszcze.
Nikt nie zgłosił zaginięcia Arthura.
O czym pan mówi? Oczywiście, że zgłosiłem.
Komu? Na pewno nie policji.
Zgłosiłem. Byłem na posterunku.
Może był pan na posterunku, ale niczego pan nie zgłosił.
Córka twierdzi, że powiedział jej pan, że zgłosił zaginięcie.
Okłamał ją pan.
Proszę powiedzieć, co się stało?
Syn poszedł do szkoły i więcej go nie widziałem.
Policja gówno zrobiła. Koniec tematu.
Aż w końcu znaleźli jego ciało. O 20 lat za późno.
Dlaczego nie zgłosił pan zaginięcia syna tego dnia ani nazajutrz?
Wyszedł i nie wrócił. Dlaczego nie poszedł pan na policję?
Może już pan wiedział, co się z nim stało?
Boże.
Co ja zrobiłem?
-Co pan zrobił, panie Delacroix? -Zabiłem go.
Zabiłem synka.
-Już dobrze. -Arthur.
Dobrze, panie Delacroix. Zmiana planu. Pojedziemy do Hollywood
i załatwimy panu kawę.
Zabiłem Arthura. Przyznaję się. Jestem winny, rozumie pan?
Spokojnie. Chodźmy stąd, dobrze?
Chodźmy.
Musimy pana skuć, zanim pan wsiądzie do auta.
A co z Buddym?
-Z kim? -Z moim kotem.
Zajmę się nim, proszę pana.
Okej.
...zobowiązany odnieść się do krzywdzącej polityki tych społeczności.
Wciąż nie wiadomo,
czy prezydent wybierze się tam z wizytą.
Szef policji Los Angeles, John Tenzer,
wyznaczył 150 000 $ nagrody za informacje, które pomogą w aresztowaniu
i skazaniu Raynarda Waitsa,
będącego celem najgłośniejszej obławy w historii...
Jak już napoimy go kawą, musimy go zbadać alkomatem.
Nie chcę, żeby adwokat stwierdził, że zeznanie jest nieważne,
bo facet był narąbany.
Cholera. Zatrzymaj się!
Cholera!
Obleśne.
-Zajmij się tym, partnerze. -Nie. Co takiego?
-Ja sprzątałem ostatnio. -Zapomnij.
Pamiętasz prostytutkę-transwestytę i falafel?
Cholera, tak. Słuchaj.
Ulituj się nade mną, stary. To nowy garnitur.
Mój też jest nowy.
Na razie.
-Nie sprzątam! -Pa.
Zadzwonię do Billets i jej powiem, że ukradli nam auto.
Zabiorę je gdzieś i podpalę.
-Cholera! -Dziękuję.
Zadzwoń do radnej Tanaki.
Powiedz jej, że mi przykro,
ale w tej sytuacji nie mogę z nią dziś rozmawiać.
Już jej powiedziałam, że mamy nagły wypadek.
Dziękuję.
Przyszedł sierżant Washington.
Szefie.
Nie zwróci pan tych dokumentów, prawda, szefie?
Wybacz, Ido. Dziś jest straszny sajgon.
Rozumiem.
W sprawie pańskiego syna. Ktoś szepnął coś jego partnerowi.
Nie złoży skargi.
Nie owijaj w bawełnę. Kto go do tego namówił?
Detektyw Bosch.
-Bosch? -Tak, sir.
Idź po auto.
Pieprzony Bosch.
Panie Delacroix, gdy byliśmy u pana, mówił nam pan, że zabił syna.
Odczytaliśmy panu jego prawa. Pan się ich zrzekł.
Proszę nam zatem opowiedzieć, co się stało dokładnie,
wszystko, co pan pamięta.
Dobrze.
Miałem wtedy przesłuchanie,
dla CBS, serial z wyższej półki.
Dawno nie pracowałem, więc byłem podenerwowany.
Wypiłem łyk alkoholu, żeby się rozluźnić.
Musiałem odwieźć dzieci do szkoły. Nie było łatwo.
Arthur miał na sobie czarną koszulkę, tę, co zawsze.
Była cholernie brudna. Kazałem mu się przebrać.
Poszedłem na przesłuchanie.
Kierownik powiedział, że nie pasuję do roli.
Powiedział tak z grzeczności. Byłem trochę pijany.
Arthur wrócił ze szkoły.
O której było przesłuchanie? O której wrócił Arthur?
Wie pan co?
Może go odebrałem ze szkoły.
Nie pamiętam. Byłem napruty.
Ale pamięta pan jego koszulkę.
Tak bywa. Coś zostaje w głowie, a inne rzeczy wylatują, nie?
No. Dziwne, prawda?
Możliwe, że zgarnąłem go w drodze do domu.
Pamięta pan ulicę?
Nie. To mógł być przystanek autobusu.
Mówiłem już, byłem pijany.
Ale zabrał go pan do auta, po szkole?
Tak.
Zobaczyłem Arthura i machnąłem, żeby wsiadł.
Zobaczyłem, że jednak nie zdjął tej cholernej koszulki.
Nawrzeszczałem na niego,
a on próbował wysiąść w biegu.
Dostałem szału. Po prostu...
Odbiło mi.
Uderzyłem go.
-Jak? Pięścią? -Tak.
-Często pan to robił, panie Delacroix? -Co robiłem?
Czy często bił pan syna?
Co? Nie, ja...
Tracił pan panowanie nad sobą i bił pan syna po pijaku, codziennie?
Tak. Chyba tak.
Albo pana poniosło, mimo że pan nie chciał.
Tak. Uderzył głową o drzwi samochodu.
Nie mogłem go ocucić. Spanikowałem.
Długo jeździłem bez celu,
żeby mieć pewność, że...
-Zabrałem go do kanionu. -Którego?
-Tego, co pan mówił. -Coldwater? Laurel? Beachwood?
-Nie wiem. Jeden z nich. -Od strony miasta czy od doliny?
Gdzieś tam.
Było ciemno. Wniosłem go na wzgórze.
Zaniosłem go na wzgórze i zakopałem.
Zakopałem syna jak jakieś zwierzę.
Jest pan pewien, że nie żył, gdy go pan niósł?
Nie żył.
Nie mogłem go ocucić.
I sam go pan wniósł na wzgórze? Nikt panu nie pomógł?
Byłem sam.
Ja to zrobiłem.
Nie mógłby zanieść chłopca na wzgórze.
Właśnie zabił syna, organizm pompował adrenalinę.
Był pijany i sam, a teren nierówny.
Wlazłem tam na trzeźwo, z plecakiem i latarką.
Byłem wykończony, a wracając prawie skręciłem kark.
Arthur nie zginął od uderzenia głową w drzwi samochodu.
Ktoś go uderzył cegłą albo kijem.
Można znaleźć kukłę odpowiednich rozmiarów....
Mam tyle lat, co wtedy Sam.
Wejdę tam i sprawdzę, czy to możliwe.
Jest to jakiś pomysł.
Zajrzę jutro do laboratorium.
Dobra. A ty dokąd, Harry?
Powiedzieć Sheili Delacroix, że jej ojciec przyznał się do morderstwa.
Nie wierzę w to.
Proszę pani, pani ojciec dokładnie opisał zdarzenie.
Przykro mi, ale mój ojciec nie jest skłonny do przemocy.
Nigdy nie uderzył ani mnie, ani Arthura.
Pani matka twierdzi, że ją bił, mocno i często. Dlatego odeszła.
-Rozmawiał pan z moją matką? -Kilka razy.
Przykro mi. Na pewno tak nie było.
Dlaczego nie?
Dlaczego pani ojciec miałby kłamać?
Nie wiem.
To nie mógł być on.
Twoja matka wie, że tu jesteś?
-Tak, jest na górze, szykuje się. -Do czego?
Idziecie na kolację wydziałową czy coś.
Ona idzie, ja nie.
-Musimy pogadać. -O czym?
O tamtym zatrzymaniu.
Powinienem dostać za to pochwałę.
Wiesz, że twój partner rozważał złożenie na ciebie raportu?
Pierce? Miękka faja?
Cholera. Skąd o tym wiesz?
To byłaby poważna sprawa, kompromitacja dla mnie,
no i zrujnowałoby to dochodzenie.
Sędzia mógłby nie uznać zatrzymania.
Ale uznał.
Funkcjonariusz Pierce jednak nie złoży raportu.
Dziękuję.
Niech ci się nie wydaje, że ci to załatwiłem.
To nie ja.
I nie myśl sobie, że kiedykolwiek ci pomogę.
Nie chciałbym tego.
Bo nawet jeśli nie wykorzystam swoich wpływów, by ci pomóc,
ludzie i tak uznają, że to zrobiłem, a to może zaszkodzić nam obu.
Są ludzie, którym nie chcę być nic dłużny.
-Rozumiesz? -Ktoś gadał z Pierce'em?
Jeśli nawet to mieli swoje powody,
a nie ze względu na mnie.
Dobra, rozumiem. Będę uważał.
Nie chcę, żeby moje wybryki ci zaszkodziły.
Rozważ rezygnację z patroli,
zgłoś się do dowództwa.
W międzyczasie przydzielą ci nowego partnera.
Cholera.
Wiem, wiem.
Rzucę, obiecuję.
Zastanawiam się nad spędzeniem Świąt w Vegas,
chcę zobaczyć się z córką.
Dobry pomysł.
Ja wezmę wolne, pojadę do ojca, do Walnut Creek.
Jaka jest twoja była?
Eleanor? Czemu pytasz?
Zastanawiałam się, jaka jest, co cię w niej pociągało,
czym się zajmuje.
Była agentką FBI, gdy się poznaliśmy.
-Agentka polowa czy analityk? -Profiler.
Człowiek czynu.
Dobrze, podobają ci się silne kobiety.
Silne kobiety to mój typ.
Empiria sugeruje, że może tak być.
-Wciąż jest w FBI? -Nie, teraz zawodowo gra w pokera.
Ostry zakręt na drodze zawodowej.
Potrzebne są te same umiejętności. Zarabia na tym, że zna się na ludziach.
Pracuje w kasynie w Vegas.
Okazuje się, że szychy z Chin uwielbiają
grać w pokera z atrakcyjną białą kobietą.
-Kto by pomyślał? -Nie ja.
Dlatego przeprowadziła się do Hongkongu.
-Z córką? -Tak.
-A jej nowy mąż? -Widziałem go tylko raz.
Byłem w Hongkongu spotkać się z Maddie. Zrobił dobre wrażenie.
-Jak długo ich nie było? -Trzy lata.
Długo.
Tak.
Dobrze, że wróciły.
Mam nadzieję, że wypad ci się uda.
Będę tu na ciebie czekać.
Cholera.
Kurwa mać!
-Bosch. -Jeśli powiesz "A nie mówiłem",
zastrzelę cię, jak tylko się zobaczymy. Przysięgam.
Nigdy tego nie mówię. Miałem rację?
Ten stary pijak nie mógł zawlec ciała na to wzgórze.
-Niemożliwe. -Mówiłem ci.
-Nie żyjesz, Bosch. -Dzięki, Jerry.
-Do zobaczenia. -Cześć.
Nie. Nie ma ich.
Sprawdzaliśmy w kredensie?
Tak, mamo. Nie mogę znaleźć tych cholernych okularów.
-Wyrażaj się, Davidzie! -Przepraszam.
Załatwię ci nowe, jak tylko będę mógł.
Ale ja lubiłam tamte.
Jak mam oglądać telewizję?
...radiowóz, który brał udział w poszukiwaniach Raynarda Waitsa,
ścigając potencjalny cel, zderzył się z autobusem i zaparkowanym pojazdem
na zatłoczonej ulicy w centrum Hollywood.
Szczegóły...
Oglądałam to.
Ten człowiek jest groźny, Davidzie.
Nie martw się.
Myślisz, że policja go złapie?
To kwestia czasu.
Co on sobie myślał, zabijając tego chłopca, tyle lat temu?
Nie wiem.
Niektórych rzeczy nie da się wyjaśnić.
Mamo, wychodzę na parę godzin.
Nie możesz myć okien po nocy.
Idę na zakupy. Nie ma tłoku.
Potrzebuję okularów.
Możesz słuchać telewizora, póki nie wrócę.
Poproszę paczkę B's.
KARMA DLA KOTÓW
Cholera.
Policja. Ręce do góry!
Jezu, Sheila. Co ty tu robisz?
Przyszłam po kota. Rozglądałam się.
Wystraszył mnie pan.
Nie możesz tu być, śledztwo się toczy.
Przepraszam, nie wiedziałam. Co z Buddym?
Możesz go zabrać.
Mama
Na razie, stary.
Cześć.
-Podwieźć cię? -Tak.
-Wskakuj. -Super.
Ładny jesteś.
Dzięki. Ty też.
Jedź za róg.
Czy tu mam cię obsłużyć?
Myślałem o czymś odprężającym.
-Serio? -Tak. Na całą noc.
Chętnie.
Ja też. Zapnij pas.
FILMY DLA DOROSŁYCH ŁÓŻKO WODNE
Ponadto trwa obława
i pościg za seryjnym mordercą Raynardem Waitsem.
Szczegóły oraz prognozę pogody podamy za chwilę.
Możesz włączyć z powrotem?
Chciałem zobaczyć prognozę na weekend.
Jasne.
...jak zaprosić dziewczynę na randkę.
Dzięki.
Po zgłoszeniu na policję Don Juan trafił do więzienia.
Może zacznijmy zabawę, co?
Przedstawiciele prawa ostrzegają mieszkańców południowej Kalifornii
przed oszustwami.
Obcokrajowcy dzwonią do ludzi, podając się za urzędników skarbowych.
Powoli.
Wmawiają swoim ofiarom, że są oni winni pieniądze państwu.
Chcesz powoli?
Chodź tu.
Biuro szeryfa otrzymało 50 zgłoszeń...
Co tam jest?
Jedna z kobiet straciła 17000 $, gdy kupiła karty kredytowe od oszusta.
Może go wypuścimy, żeby się pobawił, co?
Pomału.
Tego chcesz, tatuśku?
To rozumiem.
Nareszcie.
-Już myślałem, że jesteś nieśmiały. -Powoli.
Policjant, który prowadził, sprawdzał jedno z wielu zgłoszeń,
które policja otrzymała dziś w związku z nagrodą 150000 $,
którą policja oferuje w zamian za informacje, które pomogą ująć zbiega.
Waits został aresztowany pod zarzutem morderstwa,
gdy policja znalazła zwłoki w jego samochodzie.
Następnie przyznał się on do zamordowania siedmiu młodych mężczyzn
na terenie Hollywood.
Waits przyznał także, że jest winny śmierci chłopca,
którego kości znaleziono niedawno na wzgórzu w Laurel Canyon.
Dwa dni temu, gdy miał zaprowadzić śledczych do ciał ofiar,
uciekł,
zabijając zastępcę prokuratora Lou Escobara
i poważnie raniąc detektywa.
Jeśli widzieli państwo Waitsa lub wiedzą, gdzie przebywa,
prosimy dzwonić na policję
pod numerem 323-555-0172.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski rzebywa,