Poszło.
Koleś faktycznie nie wygląda już jak na zdjęciu.
Do tego regularne chla od 20 lat.
Musiał mieć ciężko.
-Jesteś pewien, że to nie strata czasu? -Lubisz golfa.
Stawiam dychę, że nie trafisz.
Stoi.
Ale wiesz, o co mi chodzi. Waits się przyznał.
Czemu zawsze szukasz dziury w całym?
Arthur Delacroix był maltretowany, a potem zaginął.
Ojciec mówił córce, że to zgłosił, ale to nieprawda.
To czyni z niego głównego podejrzanego.
Chyba że ktoś się przyzna.
Fałszywe zeznania to norma.
-Waits to psychopata. -Więc skąd wiedział o rozgwieździe?
Tak tylko mówię.
Nieźle, Tiger.
Mam być Tigerem, bo jestem czarny?
Bo jesteś dobry.
Nie trafiłeś, ale go wkurzasz.
Myślisz, że to łatwe. Spróbuj.
-Nie gram w golfa. -To piękny sport.
Golf nie jest piękny.
Jeśli gracze mogą palić i pić, to nie jest sport.
Ale relaksuje.
Przydałoby ci się.
Życie to nie tylko praca.
Wyjmuj portfel, Harry.
Tak jest.
Zwróciliśmy na siebie uwagę. Idziemy z nim pogadać?
Nie, jedziemy do Palm Springs pogadać z matką,
dowiemy się czegoś o ojcu. Chodźmy.
Nie zapomnieliśmy czegoś, partnerze?
Nie bądź taki.
Nienawidzę przegrywać.
Hej, Harry.
Spieszysz się?
Idę na lunch z Billets.
Jadę z Edgarem do Palm Springs na przesłuchanie.
Zawsze dostajecie kosztowne sprawy. Chcę pogadać.
Dobra.
Zostaw nas.
-Mam kłopoty? -Nie.
-Syn zastępcy szefa, George? -Podobno niezły glina.
Zdarza mu się łamać regulamin.
-No i? -Cóż...
Gdy Pierce i Irving junior zgarnęli tego Waitsa,
Irving celowo wprowadził niewłaściwy numer rejestracyjny,
bo chciał przeszukać vana. Zamienił kilka cyfr.
-Stary numer. -Wiem.
Sam tak kiedyś robiłem.
Problem w tym, że w tej sprawie
taki numer z przeszukaniem wozu nie przejdzie.
Powiedz Pierce'owi, żeby milczał.
No właśnie tu jest pies pogrzebany,
bo okazuje się, że Pierce to taki służbista,
że chce, żebym złożył skargę.
-Jeśli to trafi do gazet, to po sprawie. -I po mnie.
Zdarzyło ci się kiedyś być pod namiotem i podetrzeć się pokrzywą?
Dobra. Nie.
Ale jeśli doniosę na juniora,
Irving będzie wczasowiczem, a ja pokrzywą.
Gorzej. Jeśli nie doniosę,
to mogę dostać naganę za niepodjęcie działań
od Pierce'a.
Pieprzone procedury.
Spokojnie. Pogadam z Pierce'em.
Naprawdę? Dzięki. Wiszę ci przysługę.
Coś mi to przypomina.
JEDZENIE
Wycieczka do Palm Springs.
Może zadzwoń do niej i powiedz, że jej syn nie żyje?
Chcę jej spojrzeć w oczy.
Edgar będzie chciał skoczyć na zakupy.
Trzeba mu to przyznać. Zawsze jest dobrze ubrany.
Ma świra na punkcie ciuchów. Ma więcej butów niż ty.
Dobrze się trzymasz, Harry?
Zadaj pytanie.
Nie było mowy o matce Arthura.
Ciekawi mnie.
Gdyby nie porzuciła dzieci, może chłopiec by nie zginął.
-Kto wie. -Cóż...
Nie traktuj tej sprawy zbyt osobiście.
Za późno.
Skłamałbym, odpowiadając inaczej. Taki mam styl.
-Rozmawiałeś z córką? -Mamy pogadać wieczorem.
Mówi do mnie "Harry".
Taki etap. Nie przejmuj się.
-Jakieś wieści z sądu? -Dzwonił Belk.
Jutro z samego rana odczytają wyrok.
Zjedz lunch, Harry. Czeka cię długa droga.
Jak będziemy dojeżdżać do Cabazon, zjedź na 104.
-Skoczę do paru outletów. -Wiedziałem.
-Mamy po drodze. -Jesteśmy w pracy.
Chcę kupić nowe ubranie.
Pracujący mężczyzna musi się dobrze ubierać.
Masz obsesję. Zachowujesz się jak baba.
W dodatku brzydka.
Nie oczekuję, że zrozumie mnie facet,
który kupuje ciuchy w dyskontach.
-Nie zatrzymam się. -Proszę.
Kupię ci nikotynową gumę do żucia,
-żebyś rzucił palenie. -Nie zatrzymam się.
-Byle szybko. -Wiem, co chcę kupić.
Parę monków na dwie klamry, jasnobrązowych, z perforacjami.
Mam monki. Brązowe. Bez perforacji.
Twoje wyglądają jak jakieś znoszone glany.
Te buty nazywane są Burns.
Szyte we Włoszech przez To Boot New York.
Powiedz mi coś.
Jeśli robią je we Włoszech, czemu w nazwie jest New York?
-Serio? -Tak tylko mówię.
Jesteście umówieni?
Chcemy pogadać z Christine Waters, 312 Deep Waters Drive.
Będzie wiedziała, o co chodzi?
Tylko jeśli jest jasnowidzem.
Czekajcie.
Deep Waters Drive? Na pustyni?
Jej drugi mąż to Ralph Waters. Zbudował to osiedle.
Miękkie lądowanie.
Olała poprzednią rodzinę i znalazła się tutaj.
Życie.
Pani Waters chce wiedzieć, o co chodzi.
Chcemy porozmawiać z nią osobiście. Mamy nakaz. Otwórz pan.
Zgrywanie twardziela może działa w LA,
ale tu, na pustyni, życie jest trochę inne.
Szukamy pani Waters.
Eugene mówił, że mają panowie nakaz. Mogę go zobaczyć?
To pomyłka. Mówiłem, że możemy go zdobyć.
No cóż, skoro przyjechaliście.
Miejmy to z głowy.
Chodzi o pani syna, pani Waters.
-Arthur. Skąd panowie... -Nie żyje.
Został zamordowany.
Boże.
Proszę usiąść.
-Kontaktowała się z nim pani? -Nie.
Nie, straciłam z nim kontakt dawno temu.
Niedawno znaleźliśmy jego szczątki w Laurel Canyon.
Dane ze szpitala pomogły ustalić jego tożsamość.
Kiedy... Dobrze. Miałby teraz...
-W sierpniu skończyłby 32 lata. -Wysłała mu pani kartkę?
Słucham?
No tak. Straciliście kontakt.
Pani córka mówiła, że zaginął 20 lat temu.
Nie wiedziałam.
Uważamy, że krótko po zaginięciu został zamordowany.
Boże.
Nie kontaktowała się pani z rodziną przez te lata?
Nie.
W ogóle?
Rok po moim odejściu
podjechałam pod dom, żeby zajrzeć do dzieci,
chciałam się upewnić, że nic im nie jest.
Ale zasłony były zaciągnięte i...
-Nie zatrzymałam się. -Dlaczego?
Bałam się, co zrobiłby mój były mąż, gdyby mnie zobaczył.
W pozwie o rozwód wpisała pani maltretowanie.
Sam mnie bił. Uciekłam.
Myślałam, że dzieciom będzie lepiej beze mnie.
"Lepiej"? Z alkoholikiem używającym przemocy?
Proszę wyjść. Dotyczy to obu panów.
W razie pytań proszę o kontakt z moim prawnikiem.
Dasz nam chwilę, Jerry?
Pan też ma wyjść.
Pani Waters, czy chce pani, byśmy znaleźli
-mordercę pani syna? -Oczywiście.
Dałam to Artiemu.
-Gdzie to znaleźliście? -Leżało obok ciała.
Pamięta pani, gdzie to kupiła?
Nie, pewnie gdzieś znalazłam. Może na pchlim targu.
Pani Waters, czy widziała pani, by mąż,
pani były mąż, bił dzieci?
Ja byłam jego jedynym workiem treningowym.
-Dlaczego? Sądzi pan, że to Sam go zabił? -Nie wiemy, kto to zrobił.
Dochodzenie dopiero się zaczęło.
A co z pogrzebem? Chyba powinnam...
Może się pani skontaktować z koronerem.
-Dobrze. -Albo zadzwonić do córki.
Do Sheili?
Jak wygląda?
Jak pani. Może jest trochę wyższa.
-Ma rodzinę albo... -Raczej nie.
Wciąż mieszka w tym domu.
-Naprawdę? -Została tam.
Czekała na powrót pani syna.
Suka zalazła mi za skórę.
Pamiętasz, jak opowiadała, że podjechała pod dom,
żeby zerknąć na dzieci przez okna?
Ja to robię.
I to bardzo często.
Miałem wszystko, stary.
Nie wiedziałem.
Wszystko spieprzyłem. Imprezy, zdrady.
Byłem słaby.
A teraz stoję nocami pod własnym domem,
patrząc na własne dzieci przez szybę.
Ale wiesz co? Nawaliłem, ale nie zostawiłem ich.
Tamta kobieta się poddała i uciekła.
Mówiła, że nie widziała, by jej mąż bił dzieci.
Myślisz, że po jej odejściu zaczął bić syna?
Tak.
Założę się, że ona też tak myśli.
Christine Waters przeszła przez piekło.
Wciąż w nim siedzi.
-Funkcjonariuszu Pierce. -Sir.
-Ma pan chwilę? -Co jest?
-Masz na imię Rondell? -Mówią na mnie Ron.
-Ron, ta sprawa z twoim partnerem... -To kowboj.
Czy doniosę na niego, czy nie, jestem udupiony.
Jeśli mają mnie udupić, to wolę, żeby było za co.
Może pan powiedzieć to zastępcy szefa.
Nie chodzi mi o Irvinga ani o jego syna.
-To o co? -Jeśli twoja skarga trafi do gazet,
stanie się oficjalna. Wypuszczą Waitsa.
Sędzia nie będzie miał wyboru, bo oficjalnie przyznasz,
że przyczyna zatrzymania była oszustwem. Tego chcesz?
Nie, stary. Nie chcę.
Bo widziałeś tego vana i wiesz, co zrobił Waits, prawda?
Tak.
Czyli masz problem.
Da się to załatwić wewnątrz wydziału, nie narażając sprawy.
Co mam robić? Potrzebuję ochrony.
Ta praca jest dla mnie wszystkim. Nie mam wpływowego tatusia.
Pogadam z Mankiewiczem, żeby dał ci nowego partnera.
-Służbistę, podobnego do ciebie. -No nie wiem.
Inni sądzą, że doniosłem, traktują mnie jak szmatę.
Mank sobie z tym poradzi.
To wy przymknęliście mordercę.
Rozdzielają was, bo jesteście dobrzy.
To się może udać.
Zajmę się tym.
Miałam właśnie się przebrać.
Chcesz coś zjeść?
Możemy siąść w boksie w Dan Tana.
Chciałbym. Właśnie wróciłem z terenu.
Mam kupę papierów. Muszę pooddzwaniać.
-Poczekam. -Chodzi o to, że...
Obiecałem córce, że do niej zadzwonię. Przełóżmy to.
Dobra.
-Wszystko dobrze? -Tak. Ciężka sprawa.
-Mam sporo na głowie, wiesz? -Wiem.
-Jutro? -Dobra.
Zadzwoń.
Co?
-Znam to spojrzenie. -Jasne...
-Halo? -Cześć, mówi Harry.
Harry. Wydali już werdykt?
-Jutro. -Powodzenia.
-Dzięki. -Wywlekanie twojej matki było okropne.
Piszą o tym w Internecie.
No. Co zrobisz.
-Jest w domu? -Tak. Zaczekaj.
Maddie, tata dzwoni.
Jedziemy na trening piłki nożnej.
-Oto i ona. -Cześć, Maddie.
Cześć, Harry.
-Nocny trening? -Tak.
W dzień jest za gorąco. Można dostać raka skóry.
Słuszna uwaga.
Przyjedziesz na Święta?
Pracuję nad tym.
Mam nadzieję. Będę kończyć. Trener każe nam biegać, jak się spóźniamy.
Wszystko okej? Przyzwyczajasz się do Vegas?
Tak. Vegas jest w porządku. Kolorowe i błyszczące.
Chroń oczy przed słońcem.
Porozmawiamy za parę dni.
-Dobra. Pa, Harry. -Kocham...
Podziel się z potrzebującymi
-Czy przysięgli ustalili werdykt? -Tak, wysoki sądzie.
Ława przysięgłych, należycie wyznaczona i zaprzysiężona
w sprawie Rosa Flores przeciwko Hieronymusowi Boschowi
oraz miastu Los Angeles,
orzekamy na korzyść powódki Rosy Flores.
Odszkodowanie ma wynieść jednego dolara.
Panie i panowie przysięgli, dziękuję za państwa zaangażowanie.
-Co ona powiedziała? Dolar? -Żałosne.
-Racja była po mojej stronie. -Daj spokój.
Ciesz się z tego, co masz, dobra?
-Przysięgli wyrazili się jasno. -Tak. Że nawaliłem.
Nie, że załatwiłeś bandziora, ale złamałeś regulamin.
Możemy złożyć apelację, jeśli chcesz.
Chyba żartujesz. Nie...
To była retoryczna sugestia, Harry.
Jest pani z siebie dumna, pani mecenas?
Robię swoje.
Załatwiła pani klientce dolara i tak się z tego cieszy?
Ile pani z tego dostanie? 33,3 centa?
Trochę więcej, detektywie.
Powódka wygrała, więc dostanę nie tylko część odszkodowania.
-Nie tylko? -Nie.
Pani Flores nie pokryje kosztów sądowych.
Ten obowiązek spoczywa na władzach miasta.
-Ile? -Około...
-Wystawię im rachunek na 550 000. -Powodzenia.
Będą się wykręcać, przeciągać.
Trochę się posiłujemy,
poprzepychamy.
A potem zgodzę się na 250, 275?
-Dlatego mówią ci Mamona. -Tak.
Do zobaczenia, detektywie.
Zapewne w sądzie.
Tacy jak pan wiecznie łamią zasady.
Pewnie ci ulżyło.
Mogło być gorzej.
Chodźmy nad rzekę.
Sporo tu zrobili.
Do końca jeszcze daleko, ale jest dużo lepiej.
Wciąż jest to betonowy ściek.
Ścieki też są potrzebne, Bosch.
Prokurator zatwierdził badania terenowe w sprawie Waitsa. Jutro.
-Po co? -Chwyt PR-owy.
Pod publiczkę. Zaczyna kampanię wyborczą.
Miałeś go przekonać, że Waits kłamie w sprawie zabicia chłopca.
Waits kłamie. Próbuje ściągnąć na siebie uwagę.
Chce, by było o nim głośno, równie mocno jak o O'Shea.
Ten wypad terenowy mu to załatwi.
Przekonał O'Sheę.
Wyślijcie tam ludzi z wykrywaczami gazu.
Nie znajdą tam żadnych innych ciał.
O'Shea się nie zniechęci.
Chce pan, żeby mu się nie udało.
Nie chcę, żeby wydział oberwał.
Ochrona jest silna jak w konwoju prezydenckim.
A ty zostaniesz przyzwoitką Waitsa.
To sprawa Johnsona i Moore'a.
Kości na wzgórzu są twoje.
Będziesz dowodził tą wyprawą, detektywie.
Gdyby coś poszło nie tak.
Przypuszczam, że masz słuszne przeczucia. Waits ściemnia.
Wybór O'Shei na burmistrza byłby fatalny dla wydziału.
I dla pana.
Pochodzę z South Central, Bosch.
Nie chcę być szefem policji w żadnym innym miejscu.
Choć ucieszyłoby to parę osób.
Niekoniecznie. Przyjaciół trzymaj blisko, a wrogów...
-Zaskoczyłam cię. -Trochę.
Nie masz munduru.
-Zapomniałeś. -Trochę.
Mówiłeś, że zadzwonisz.
Robota mnie zatrzymała.
-Zapomniałem o wszystkim. -Jaka robota?
Raynard Waits, gość od trupa w vanie.
Jutro zabieramy go w teren,
sprawdzimy, czy kłamie.
Wpuścisz mnie, czy mam tu stać całą noc?
Wejdź.
To nie jazz. Czego słuchasz?
Córka wysłała mi playlistę.
Chcesz drinka? Możemy wyjść na taras.
Później.
Uczysz się.
Tak. Mam nawet swój samochód.
Tak to robisz.
Chcesz kawę? Muszę iść, ale mogę nastawić dla ciebie.
Nie, dzięki.
Obyś nie był zmęczony.
Masz dziś ważny dzień.
Chciałabym pojechać z tobą.
-Dopiszesz mnie do listy? -Zadania są rozdzielone.
Ale dzięki.
-Uważasz, że nie jestem gotowa. -Nie o to chodzi.
Damy sobie radę.
Sami doświadczeni funkcjonariusze.
Nie ma nieopierzonych młodzików.
Twój czas nadejdzie.
Kiedy?
Nie bądź taka niecierpliwa.
Zawsze jestem.
Śniadanie.
Osadzeni, stanąć przy pryczach.
Milczeć. Włożyć koszule w spodnie.
Uwaga, osadzony Garcia, 3-1-0-8, do kuchni.
Ładny garnitur, Crate. Dobrze leży.
Dzięki.
Żona powiedziała, że ma dość tego, że wyglądam jak domokrążca.
Przysłała kolesia z Hongkongu,
przyleciał do Stanów na parę dni,
siedział w hotelu przy LAX.
Dostałem garniak w prążki.
Trochę w nim ciepło. Ale wyszczupla, nie?
Zaraz cię wiatr porwie.
Jedziemy z koksem.
Proszę, detektywie.
Proszę go zaprowadzić do vana.
Gdzie twój adwokat?
Zwolniłem ją.
Sam będę się bronił.
Nie próbuj kombinować, bo cię załatwię. Kumasz?
-Tak. -Dobra. Bierzcie go.
-Możecie jeszcze przerwać tę zabawę. -Czego się boisz, Bosch?
-Rozwiążmy sprawę morderstwa. -Chcecie trafić do gazet?
Nagranie video jest kluczowe w tym śledztwie.
Jeśli znajdziemy jakieś groby, będzie nam potrzebne.
To jest operacja wizerunkowa,
i chcę powiedzieć, że mi się nie podoba.
Zrozumiałem. Idziemy.
Pierwszy przystanek to wschodnie LA, gdzie Waits zabił pierwszą ofiarę.
Twoje dochodzenie, detektywie.
To nie on zabił chłopca.
Zobaczymy, prawda?
Jestem w vanie z Waitsem. Zostańcie na kanale ósmym.
Zauważyłeś, że przed Świętami zawsze jest ładna pogoda?
Podobno gdy ludzie ze wschodu oglądają Rose Parade w telewizji,
chcą się przeprowadzić do Kalifornii.
Wychowałeś się tutaj.
Człowiek się przyzwyczaja, nie?
Zamknij japę, Waits.
To nie było uprzejme.
Przykro mi, że mi pan nie wierzy.
Mówię prawdę.
Czytałem o panu.
Smutne dzieciństwo,
miejsce, w którym pana umieścili po śmierci matki.
A teraz - człowiek z misją.
Tak o panu mówią, prawda?
Czy to pan tak mówi o sobie?
Bez rodziny.
Bez życia. Tylko praca.
Tylko misja.
Siedzi pan sam w domu, co noc,
otoczony aktami i zdjęciami trupów.
Opowiedz o tym miejscu,
w którym miałeś zabić Arthura Delacroix 20 lat temu.
Było łatwiej, niż sądzicie,
zwabić tego chłopca do auta.
Jeździłem sobie po Boulevard.
I zobaczyłem go z tym plecaczkiem.
Stał tam, zupełnie sam,
jakby nie miał przyjaciół.
Podjechałem bez namysłu.
Po prostu zatrzymałem się.
Opuściłem szybę.
Pytam: "Chcesz iść do kina"?
Zgodził się.
Przed nami jest most. Pod tym mostem go zabiłem.
Zjeżdżamy z drogi. Na lewo od mostu.
Przed nami pierwszy obszar.
Tak. Pod mostem.
Tu się zatrzymaliśmy.
Jak tu pusto.
Pozmieniało się tu.
Myślę o tych ludziach, którzy tu pracowali...
Już ich nie ma.
-Skąd wiesz? -Mój ojciec tu pracował.
Podobno dlatego zachorował.
Miał w płucach azbest i włókno szklane.
Tak czy owak, zmarł.
-I tyle. -Szkoda.
Idziemy tam, Waits.
-Pamiętaj, o czym rozmawialiśmy. -Pamiętam.
Wsadzisz mnie do bagażnika i już nigdy nie zobaczę słońca.
Dobra. Słuchajcie.
Wiemy, że ryzyko jest duże.
Pan Waits wskaże nam miejsca zbrodni,
a my będziemy śledzić każdy jego ruch.
Gdy dotrzemy do miejsc zbrodni,
odstawiamy Waitsa i wzywamy koronera.
Pytania?
Dobra. Bierzcie go.
Zasilanie awaryjne, na tamtej ścianie.
Crate, sprawdź to.
Dobra.
Dokąd?
Tamtędy.
-Schody na dół. -Tam go zabrałeś?
Wszystkich tam zabierałem.
Jerry, idź przodem.
-Czysto. -Idziemy.
Dalej. Ruszaj się. Gdzie te schody?
Tutaj, detektywie.
Jesteśmy prawie na miejscu. Nie mogę się doczekać.
Cholera. Podnieś go.
Wstawaj!
Jezu.
Nic mu nie jest. Krew mu leci z nosa.
Chyba go złamał.
Barrel, skocz po apteczkę do vana.
-Dobra, już idę. -Może poluzujemy mu kajdanki.
-Jeszcze nas pozwie. -Wykluczone.
Bosch, zrób to.
Musimy zejść do piwnicy. Jest zabezpieczony.
-To zły pomysł. -Jesteś przegłosowany.
Poluzuj to. Jeśli znowu się potknie, będzie mógł się podeprzeć...
-Jaja sobie robisz? -Zrób to, detektywie.
Chryste Panie.
Trzymaj go.
Jak dotrzemy na miejsce, założę ci łańcuch z powrotem.
Rozumiesz?
Hej, to działa.
Dobra. Jedziemy windą.
-Crate, skuj go. -Dobra.
-Podaj mi ręce. -A jeśli znowu upadnę?
To znowu złamiesz nos. Uważaj, jak leziesz.
Ręce do góry.
Waits, kiedy tu byłeś ostatnio?
Niedawno.
Cholera.
Harry, nie!
Potrzebuję pomocy.
Padły strzały, ranny policjant.
Wezwijcie karetkę.
Jeden martwy, jeden ranny.
Zastępca prokuratora Escobar, detektyw Robert Moore.
Partner ściga sprawcę w nieznanym kierunku.
Już dobrze. Oddychaj.
Jednostki mają zostać w promieniu dwóch przecznic.
-Już dobrze. Trzymaj się. -Kiedy będzie karetka?
Może pan podać dokładny adres?
Nad rzeką Los Angeles, Sixth Street. Six-W-22, uwaga.
Podejrzany o morderstwo, ucieka na piechotę.
Biały mężczyzna w więziennym kombinezonie. Potrzebny helikopter!
Hej!
Hej, potrzebne mi twoje auto.
Policja. Wysiadaj. Nie gaś silnika.
Nie jesteś z policji.
Serio?
-Co z Crate'em? -Oddycha.
Zabierają go do szpitala.
O'Shea?
Zwiał jako pierwszy.
-Nagrałeś to? Powiedz, że tak. -Tak, ale zabrał kartę.
-Kto? -O'Shea.
-Sukinsyn. -Jest jeszcze chmura, wiesz?
-Chmura? -Mamy kopię zapasową w chmurze.
Jeśli masz pendrive, zrobię ci kopię.
Pieprzyć O'Sheę. Widziałeś, co zrobił?
-Nie mam pendrive'a. -Ja mam.
Zrób mi kopię i usuń z chmury.
-Miałeś jedno polecenie, Bosch. -Wiem.
Miałeś zabezpieczyć tę operację.
-A ty wszystko spieprzyłeś. -Ma pan, co chciał.
Szanse O'Shei na stanowisko są teraz zerowe.
Będzie miał fuksa, jak zachowa obecne.
Waits był pod twoją opieką, detektywie.
Z punktu widzenia procedur to twoja wina.
O'Shea tak to przedstawi.
Wiesz, na co to narazi wydział?
Postrzelił jednego z moich ludzi. Cała ta sytuacja jest do dupy.
Do dupy.
Zgadza się.
Teraz musimy to odkręcić, prawda?
Nie blokować wjazdu
Detektywie, może komentarz?
-Jak się czuje? -Szykują go do operacji.
-Przeżyje? -Trzymaj kciuki.
-Co poszło nie tak? -Wszystko.
Radiologia - Pogotowie
Będziesz żył, brachu.
Nie martw się. Odzyskam ją.
Waits wziął jego odznakę.
Cholera. Niedobrze.
-To mogłem być ja. -To znaczy?
Przekazałem Waitsa Crate'owi,
kazałem mu skuć go łańcuchem. Wtedy Waits zaatakował.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Crate jest w złym stanie.
Będą żądali czyjejś głowy. Słabo.
Zobaczymy się później, dobra?
Dokąd idziesz?
Wracam do roboty, będę pod telefonem, gdyby ktoś zgłosił Waitsa.
Muszę tam być, jak go znajdziemy.
No dalej.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski zgłosił Waitsa.