Sprawdzić, czy nie ma śladów obcego DNA?
Tak, dokończmy robotę.
Zostawił list.
Mój klient był niewinny.
Co tam napisano?
Przysięga, że to nie on.
Zabił się, bo policja i media
zniszczyły mu życie i się załamał.
Jest jeszcze jedna sprawa.
"Żal mi tylko moich dzieci. Kto się nimi zaopiekuje?"
Wie pan, kim są te dzieci, panie Morton?
Nie mam pojęcia. Nie zasłużył na to.
To wasza wina. Wszyscy jesteście odpowiedzialni.
Stopami dotykał ziemi. Mógł stanąć, ratować się.
Nie chciał.
Czekał na ten dzień od 20 lat.
Aż w końcu nadszedł.
Detektywie Bosch, jakieś oświadczenie?
-Proszę się cofnąć. -W porządku.
Tak. Dzięki pańskiemu artykułowi Trent popełnił samobójstwo.
Czyli nie był podejrzany? Był niewinny?
Czyli dzięki panu i pańskiej lekkomyślności
możemy nigdy nie poznać losu tego chłopca.
Samobójstwo nie świadczy o poczuciu winy?
Może tak. A może nie.
Ale jeśli Trent tego nie zrobił, jak pan się poczuje?
Napisałem prawdę.
To, co się stało, to nie moja wina.
Miłych snów, koleś.
Doprowadziłeś mnie do niego. Jak się czujesz?
Chodźmy, Bosch. Nie warto.
Bosch: Morderstwo matki omawiane podczas procesu
Baker, zgadza się?
Czego chcesz?
Chcesz gazetę?
Już czytałem.
Ten telefon.
Telefon?
Ten, który dostałeś od zastępcy naczelnika.
Ile to kosztuje? Muszę zadzwonić.
Jedną laskę.
Jeśli tak bardzo chcesz mi zrobić laskę, to proszę bardzo.
Masz kasę?
Mam.
Do kogo chcesz zadzwonić?
Do matki.
Jezu.
Może to tatuaż gangu.
Zapytam Alvareza.
Wątpię. Nie był karany.
-Kto? -Raynard Waits.
Koleś od trupa w vanie?
Ma za to niezły zestaw narzędzi zbrodni. Patrzcie na ten kaptur.
Zdecydowanie ręczna robota.
Znasz powiedzenie "Załóż mu worek na głowę"?
Jesteście beznadziejni.
Barrel, co to ma być?
Jak to co? Elfy. Są Święta.
To są elfy od Keeblera, a nie od Świętego Mikołaja.
-No to co? -Oni robią przekąski.
Martwi mnie, że wiesz, co to jest.
A ty nie wiesz?
Znalazłeś mnie.
To nie było trudne.
Ty zrobiłaś to zdjęcie rekina?
False Bay, Afryka Południowa. Podpłynął i zaczął gryźć klatkę.
Cholera.
Dobrze, że siedziałam w wodzie.
Nikt nie widział, że się zsikałam.
-Wiesz, że mają niebieskie oczy? -Rekiny? Serio?
Tak. Jak Brad Pitt.
Ja pomyślałem o Paulu Newmanie.
Może jesteś dla mnie za stary.
Może i tak.
Skoki ze spadochronem, wspinaczka...
Życie jest krótkie.
Mam nadzieję, że nadążę.
Dobre wino.
Nie miałam czasu nic kupić po pracy.
Jak je skończymy, zostanie tylko piwo.
Czyli nie wywalili cię?
Mank na mnie nawrzeszczał. Zwyzywał od lekkomyślnych.
Trochę poniżające.
No i dostałam kolejną naganę.
Może ma coś przeciwko funkcjonariuszkom.
Mank nie ma takich uprzedzeń.
Wiem. Żartowałam, Harry.
Druga nagana to poważna sprawa.
20 lat temu, dostałabyś pochwałę za to samo.
Teraz trzymamy się procedur. Zero tolerancji.
Łapię. Dobra.
Na pewno?
Jeszcze jedna i wylecisz. I to nie Mank cię wyrzuci.
-Harry... -Z automatu.
Nie szkolisz mnie. Nie rób mi wykładów.
Chcę cię sprowadzić na ziemię.
Doceniam to.
Mank ma rację. Zostawiłaś partnera. To lekkomyślne.
Jezu, Harry, rozumiem. Możemy zmienić temat?
Jasne.
"Lekkomyślna". Zabawne, że akurat ty to mówisz.
-Okej. -Tak.
Zostawić partnera? Kto robi coś takiego? Pomyślmy.
Julia, uspokój się.
Pieprz się, Harry.
Jestem gliną od 25 lat.
A ty jesteś na okresie próbnym. Jest różnica.
Jest.
Ciebie pozwali za złamanie regulaminu, mnie nie.
Co zrobisz, jak cię wywalą?
Jak będziesz się realizować? Bez broni i odznaki?
Chyba powinieneś wyjść.
Chyba tak.
Byłeś tam kiedyś? W El Cid? Ciągle mijamy to miejsce.
Nie.
Gówno wiem o flamenco.
Ale ona chciała iść, a ja chciałem ją zaliczyć.
Laska tupie nogami, krzyczy...
Seksowne.
W czasie występu, czy jak się kochaliście?
Ktoś tu chyba nie pobzykał.
-Cześć. -Mitz.
Skończyliśmy pracę w garażu i w głównej sypialni,
zaraz skończą w biurze.
Super.
W barku jest nieotwarta butelka Maker's Mark. Zachowujcie się.
Drink poprawiłby ci humor.
Serio, Harry? Żółtodziób?
Zacznijmy od piętra.
Jerry.
Ta wzmianka o "dzieciach" w liście Trenta.
Znalazłem je.
Co miesiąc.
Tu dwadzieścia dolców, tam piętnaście. Od lat.
Chciał odkupić grzechy. Zabicie tego chłopca.
Szukał odkupienia.
Czemu nie?
Myślisz, że to on?
-Molestował dzieci. -To nie oznacza, że zabijał.
Od czegoś musieli zacząć.
Tak.
"Pan Trent był pedofilem, był karany.
Mieszkał w pobliżu miejsca, gdzie znaleziono zwłoki chłopca.
Po przesłuchaniu przez śledczych popełnił samobójstwo.
To, czy pan Trent odpowiada za śmierć ofiary
jest teraz badane przez policję".
Policja Los Angeles już obrywa za śmierć Trenta.
Ta notka nam nie pomoże.
Ale mówi prawdę. Nie wiemy, czy Trent zabił to dziecko.
Gdyby zmodyfikować tę notkę,
wskazując, że uważamy, że jest prawdopodobne,
iż Trent był zabójcą...
Nie będzie smrodu,
o morderstwo oskarżymy martwego zboka, i mamy happy end.
Jezu Chryste, Bosch.
Nikogo nie będziemy oskarżać.
Skąd wiesz, że Trent tego nie zrobił?
Dziecko było maltretowane. Codziennie.
Uważam, że zabójcą był ktoś z jego bliskich.
Członek rodziny, przyjaciel, sąsiad.
Billets mówiła, że znalazłeś zdjęcia dzieci.
Wspierał fundacje dla dzieci.
Cele charytatywne. Ulotki rozsyłane pocztą.
Za 1,65 $ dziecko w Boliwii może się dzień uczyć.
Znaleźliśmy też pudło pełne zabawek i gier.
Trent był scenografem. Miał w domu mnóstwo rzeczy.
Może czegoś nie dostrzegam,
ale mam wrażenie, że wszystko wskazuje na Trenta.
Dobra. Sprawa zamknięta, chodźmy na piwo.
Zostawcie tę notkę tak, jak jest.
SĄD OKRĘGOWY USA
Nie dajcie się zwieść.
Niezależnie od tego, co wmawia wam obrona,
ta sprawa nie dotyczy seryjnego mordercy.
Sprawa dotyczy wyłącznie zastrzelenia Roberto Floresa...
Kochającego męża i ojca, który zginął
pewnego październikowego wieczora z rąk detektywa Harry'ego Boscha.
Roberto Flores był nieuzbrojony.
Roberto Flores nie stawiał oporu. Nie był karany.
Detektyw Bosch mógł go aresztować,
zabrać na posterunek, odczytać mu jego prawa i przesłuchać go,
dać mu szansę na zdobycie adwokata, prawo do obrony.
Tymczasem detektyw Bosch, z osobistych pobudek,
łamiąc procedury i regulamin policji Los Angeles,
pozbawił Roberto Floresa tej możliwości,
pozbawił go jego praw, odbierając mu życie.
Panie i panowie, sprawa jest prosta.
Detektyw Bosch, jako przedstawiciel prawa, złamał regulamin,
zabijając Roberto Floresa z zimną krwią.
Dziękuję.
Panie Belk.
Panie i panowie.
Gdy detektyw Bosch spotkał Roberto Floresa
w tej ciemnej alejce, dwa lata temu,
musiał podjąć decyzję w ułamku sekundy.
Podważanie tej decyzji jest dziś nie na miejscu.
Więcej, jest niesprawiedliwe. Nie było nas tam.
Nie my musieliśmy decydować o czyimś życiu lub śmierci.
Pan Flores zignorował polecenia detektywa,
który kazał mu unieść i pokazać ręce.
Zignorował polecenie pozostania w bezruchu.
Pan Flores był uzbrojony.
Nikt nie podłożył tej broni.
Broń należała do pana Floresa.
Merci beaucoup. Z jakiej to okazji?
Dzięki, że jej nie wywaliłeś.
Nie wiem, o czym mówisz, detektywie,
ale dziękuję za drożdżówkę.
Były ciekawe zgłoszenia?
Tak.
Dzwonił gość z Hemet.
Szczątki należą do kosmity.
Dzwoniła też Sheila Delacroix.
Jej brat, Arthur Delacroix, zaginął w 1994 roku.
Miał 12 lat.
-Przeszedł operację? -Tak.
Trepanacja czaszki, pół roku przed zaginięciem.
Spadł z deskorolki i rozbił głowę.
-Wezmę to. -Dobra.
Harry? Brasher, dwie nagany. Wiem, że jesteście blisko, więc...
Porozmawiam z nią. Dobry pomysł.
-Dobrze. -Dzięki.
Bądź ostrożny.
W dzisiejszych wiadomościach
źródło w LAPD twierdzi, że wbrew oficjalnym komunikatom,
Nicholas Trent jest odpowiedzialny za morderstwo w Laurel Canyon,
co skłoniło go do samobójstwa.
Anonimowe źródło.
Tak. Masz jakiś pomysł?
Któż to wie? Coś ci powiem,
dla Irvinga to dobrze. Media się od niego odczepią.
Jak tam mowy końcowe?
Chandler jest dobra.
Przyznają ci rację, Harry.
Zobaczymy. Nie chcę zapeszać.
A tymczasem...
Poczęstuj się.
Lisa zrobiła na Święta. Zjedz, zanim ja to zrobię.
Nie wiem, od kogo nauczyła się piec. Na pewno nie ode mnie.
Co u córki?
W porządku.
-Widziałeś się z nią? -Odkąd się przeprowadziły - nie.
Vegas jest cztery godziny stąd.
-Pracuję nad sprawą. -Bez przerwy pracujesz.
Kiedy ostatnio widziałeś Maddie?
Poleciałem do Hongkongu na jej 12. urodziny.
Dzieci są fajne, Harry.
Nawet czternastolatki,
które, uwierz mi, są piekłem dla matek.
Ale potrafią rozświetlić życie.
Chociaż na 10 minut? Coś przekąsić?
Mam pomysł. Może zacznij przychodzić do pracy najedzony?
Nie miałem czasu. Dolores zadzwoniła.
Musiałem do niej pojechać i odebrać dzieci,
zawieźć je do szkoły.
Pani Delacroix? Detektyw Bosch. To mój partner, detektyw Edgar.
Proszę.
Dziękuję.
4 maja 1994 roku.
Wyszedł do szkoły i nie wrócił.
Ja miałam 16 lat, Arthur 12.
Pomyśleliśmy z ojcem, że pewnie uciekł,
bo zabrał plecak z ubraniami.
Koszulki, spodnie.
Dochodziła 21:00, a jego wciąż nie było.
Poszliśmy go szukać i nie znaleźliśmy.
Ojciec przyprowadził mnie do domu
i poszedł na policję zgłosić zaginięcie.
Nikt nam nic nie powiedział.
Zapadł się pod ziemię.
Przez te lata cały czas myślałam, że wróci,
dorosły i szczęśliwy.
W Święta zawsze jest najtrudniej.
Nie wątpię.
Czym się pani zajmuje, pani Delacroix?
Jestem kierownikiem castingów. Głównie w telewizji.
Ma pani jakieś zdjęcia Arthura?
Tak. Tam jest.
To my.
Na tamtym wygląda bardziej jak wtedy, gdy zaginął.
Tu ma około 12 lat.
Zna pani tych chłopców?
Przykro mi. To było dawno.
To byli jego koledzy, nie moi. Ale mam jeszcze jedno zdjęcie.
Możemy je zabrać?
Tak, jeśli mi je oddacie.
Zrobimy kopie.
Gdzie Arthur przeszedł operację po wypadku?
W szpitalu dziecięcym.
Chcielibyśmy porozmawiać z pani ojcem. Żyje?
Samuel Delacroix. Jest w Dolinie. Manchester Trailer Park.
A matka?
Zostawiła nas, gdy byliśmy mali. Obudziliśmy się rano, a jej nie było.
Odezwała się kiedyś?
Nigdy. Ale zostawiła nam liściki pod poduszką,
pisała, że nas kocha
i że tak będzie lepiej. Tego typu bzdury.
Ma pani te liściki?
Wyrzuciłam.
Myśli pani, że Arthur zachował swój?
Na pewno.
Nie mógł o niej zapomnieć.
Jak nazywa się pani matka? Z domu?
Christine Dorsett.
Pewnie nie wie pani, gdzie ona jest?
Nie wiem nawet, czy żyje, i mam to gdzieś.
A ma pani jej zdjęcie?
Nie. Mam za to zdjęcie ojca.
Stary portret.
-Był aktorem? -Tak.
Głównie gościnne występy. Mannix, Marcus Welby, Rockford.
Już tak nie wygląda. Pije.
Przy zwłokach znaleźliśmy ten plecak.
Przykro mi. Nie pamiętam.
W plecaku było to.
Ona mu to dała.
Jego największy skarb.
Wszędzie to ze sobą zabierał.
Nawet z tym spał.
Pamiątka z rodzinnych wakacji?
Nie. Nie jeździliśmy na wakacje.
Kupiła go pewnie w jakimś tanim sklepie.
Boże, to naprawdę może być on.
Jeszcze nie mamy pewności.
Jeśli ma pani dokumenty ze szpitala, porównamy je ze szczątkami.
Te schody?
Tak. W tym domu się wychowaliśmy.
Mieszka tu pani całe życie?
Tak. Bałam się, że jeśli się przeprowadzę...
Arthur nie znajdzie mnie, gdy wróci.
Doktorze.
Detektyw Bosch. Przepraszam, że nie dotarłem.
Nic się nie stało.
To może pana zainteresować.
Wyciągnęliśmy to ze smoły. 9000 lat. Coś panu przypomina?
Uderzenie tępym narzędziem.
To nie jedyna ofiara.
Mamy czaszkę innej kobiety, zabitej w tym samym czasie,
z takim samym pęknięciem gwiaździstym.
Czyli w tej okolicy grasował seryjny morderca? 9000 lat temu?
Całkiem możliwe.
Proszę spojrzeć.
Należy do niejakiego Arthura Delacroix. Zaginął w 1994 roku.
Porównajmy to z czaszką z Laurel Canyon.
Operacje chyba się zgadzają.
Jego siostra mówiła, że miał wypadek na deskorolce.
Raczej nie.
To pęknięcie skupione,
niewielki obszar, stykające się powierzchnie.
Pęknięcie jest w górnej części czaszki, nie z tyłu głowy,
gdzie najczęściej występują urazy przy wypadkach.
Ten uraz, który był operowany,
jest taki sam jak ten, który go zabił?
Tak, identyczny.
To celowe działanie. Nie wypadek.
W obu przypadkach dziecko zostało uderzone tępym narzędziem.
-Ma pan zdjęcie chłopca? -Tak.
Kość policzkowa i łuki brwiowe
pasują.
To znaczy?
To może być ofiara.
Porównanie z DNA siostry powinno to potwierdzić.
Pytał mnie pan wcześniej, czy wierzę.
Pamiętam.
Mówiłem, że nie. Ale to nieprawda.
Wierzę. Po swojemu. Niebieska religia.
Kości Arthura Delacroix znaleziono z jakiegoś powodu.
Zostały odkryte po to, żebym je znalazł
i spróbował to naprawić.
Dzięki, doktorze.
Nie ma za co, Harry.
Sprawdziłem zaginionych z maja 1994. Ojciec chłopca nie zgłosił się na policję.
Sheila Delacroix twierdzi, że to zrobił.
Może tak jej powiedział.
A co z matką Arthura? Masz coś?
Co?
Nigdy nie mówisz o ofiarach, używając ich imion.
Od 1984 roku była w separacji z Samuelem Delacroix.
Złożyła pozew o rozwód. Psychiczne i fizyczne znęcanie się.
Wyszła ponownie za mąż w 1989.
Teraz jest panią Christine Waters, mieszka w Palm Springs.
Bosch.
Rick O'Shea chce cię widzieć.
Mnie? Dlaczego?
Na pewno ci powie.
-Cześć, Lise. Pyszne ciastka. -Dzięki, Harry.
Co się dzieje?
Idziemy na świąteczne zakupy.
Obyśmy się nie pokłóciły przez cały ten dzień.
Zadzwoń do mnie na komórkę. Daj znać, czego chciał O'Shea.
Dlaczego prokurator wezwał ciebie, nie mnie?
Nie wiem. Może mnie oskarżą.
Detektywie, dziękuję, że pan przyszedł.
Zna pan mojego zastępcę, Lou Escobara?
-Tak, znamy się. -Witaj.
Proszę usiąść.
Zna pan nazwisko Raynard Waits?
Tak. Johnson i Moore prowadzą tę sprawę.
Z nimi powinien pan rozmawiać.
Chodzi o pana.
Jak to?
Słyszałem, że wstępnie zidentyfikowaliście ofiarę z Laurel Canyon.
Arthur Delacroix. Miał 12 lat.
Waits przyznał się, że go zabił.
Jest zamieszany w moją sprawę?
Mówił, że to jego pierwsza ofiara.
Z całym szacunkiem, gościa złapano z trupem w vanie
i zupełnym przypadkiem jest on też winny morderstwa sprzed 20 lat?
Co za zbieg okoliczności.
Nie kupuję tego.
Sprawa jest nagłośniona przez media. Facet sobie pogrywa.
Nie wiem, może chce zwrócić na siebie uwagę.
Chce dobić targu.
Twierdzi, że pogrzebał w kanionie inne ofiary.
Powie, gdzie je zakopał,
jeśli odpuścimy mu karę śmierci.
Bezwzględne dożywocie.
Nie róbcie tego. Nie idźcie na układ.
Dajcie mu zastrzyk i wyślijcie go tam, gdzie jego miejsce.
Też mi się to nie podoba, detektywie.
Ale chce nam opowiedzieć o wszystkich ofiarach.
W wozie Waitsa było co najmniej siedem profili DNA.
Sześciu mężczyzn, jedna kobieta.
Mamy szansę ich zidentyfikować,
wyjaśnić wszystko rodzinom...
To "wyjaśnianie" to ściema.
Ale to rodziny o tym zdecydują, prawda, detektywie?
Co ja tu robię?
Proszę przesłuchać Waitsa.
Sprawdzi pan, czy mówi prawdę o tym morderstwie.
Johnson i Moore przekażą panu informacje.
Gramy do jednej bramki, detektywie.
Fakt.
SUNSET MYCIE OKIEN
Myje okna od 1994 roku.
Znaleźliśmy PIT-y i rachunki
w jego mieszkaniu w Selma. Sprowadził się tam także w 1994 roku.
Coś tam jest?
Poza dokumentami firmowymi, które są w porządku, jest czyste jak łza.
Żadnego DNA i odcisków poza jego własnymi.
A co z mieszkaniem ofiary?
Nada. Gutierrez mieszkał z dwoma współlokatorami.
Mieli zasadę: nie przynosimy pracy do domu.
Ostatnio widziano Gutierreza przy La Jolla.
Jeden ze świadków twierdzi,
że widział, jak wsiada do szarego vana
z kimś podobnym do Waitsa. Być może.
Waits mieszka w Hollywood,
zgarnia Gutierreza w Hollywood, ale aresztują go w Echo Park.
Jeśli chciał porzucić ciało, bliżej miał do Griffith Park.
Gdzie mieszkał przed przeprowadzką do Selma?
W tym problem. Nie wiemy.
Nie mamy nic na jego temat sprzed 1994 roku.
Potem zakłada firmę.
Zero dokumentów ze szkoły, zwrotów podatku, rachunków, nic.
W 1994 składa wniosek o kalifornijskie prawo jazdy.
Wtedy wypływa po raz pierwszy.
Żeby dostać prawko, musi mieć akt urodzenia.
Z aktu, który okazał w urzędzie,
wynika, że urodził się w Hollywood Pres, ale nie mają żadnych danych.
W urzędzie rejestracji urodzeń też.
W hrabstwie nie ma jego aktu urodzenia.
Ten, który okazał, jest sfałszowany. Nazwisko też.
Dostałeś raport koronera?
Jeszcze nie.
Chodźmy tam. Macie coś przeciwko?
No co ty.
Ruben Gutierrez, Latynos, mężczyzna, 22 lata.
Martwy od 4 do 8 godzin, gdy znaleziono zwłoki.
-Przyczyna śmierci? -Uduszenie.
Widać wybroczyny i ślady ucisku.
Rentgen wykazał złamanie kości gnykowej.
Podejrzany użył kaptura ze sznurem do zaciskania.
-Ofiara została także zgwałcona. -DNA?
Czekamy, aż dochodzeniowi sprofilują je.
Jeśli chodzi o gwałt,
"penetracja odbytu, prowadząca do licznych uszkodzeń tkanek,
ale bez reakcji organizmu".
Gwałt nastąpił po śmierci ofiary.
Zgadza się.
Nekrofil.
I to brutalny.
Mamy ślady sodomii dokonanej przez sprawcę,
a także ciało obce, metalowe.
Jezu.
Przepraszam.
Mówi Bosch.
Szefie.
Siadaj.
Drinka?
Nie, dzięki.
Jak poszło z O'Shea?
Pewnie wciskał ci kit
o wyjaśnieniach dla rodzin ofiar.
Tak, mówił o tym.
Niech prawda uleczy rany.
O'Shea chce startować na burmistrza,
więc sprawa Waitsa jest dla niego jak polityczna viagra.
Wyjaśnienie tych morderstw to byłby duży sukces.
A jeśli wyjaśni też sprawę kości, zrzuci na nas śmierć Trenta.
No cóż. Szkoda, że anonimowe źródło
podało Trenta jako głównego podejrzanego.
Sprawdzamy ten przeciek.
O'Shea zawsze miał problem z wydziałem.
Jeśli wygra, główny inspektor i komisja policyjna zdobędą większą władzę.
Będziemy pod mikroskopem bez przerwy. Katastrofa.
Zgadzasz się, detektywie?
Polityka. Za krótki jestem na to, szefie.
Myślisz, że Waits mówi prawdę? O tym chłopcu?
Jeśli tak, Arthur Delacroix to największy pechowiec świata.
Ktoś go codziennie obijał jak gruszkę, a potem załatwił go seryjny morderca?
Jak to możliwe?
-Czemu miałby kłamać? -Nie wiem.
Wiem, że jest kłamliwym gnojem z natury,
więc bardzo możliwe, że w tym wypadku też kłamie.
Cóż.
W naszym interesie leży, by tak było.
Gdy będziesz rozmawiał z Waitsem,
poszukaj luk w jego zeznaniu.
Stary dom, ganek skrzypi.
Będziesz tak stał całą noc?
Przepraszam.
Nie powinienem był mówić tego wszystkiego.
Ja też. Nie radzę sobie z krytyką.
Martwiłem się o ciebie. Źle to zabrzmiało.
Wiem.
Miałeś rację. To było głupie.
Tego nie powiedziałem.
Lekkomyślne.
To powiedziałem.
Już dobrze?
Tak.
Przykro mi, Harry. Z tymi bliznami... Nie możesz reklamować bielizny.
To moje niespełnione marzenie.
Ale wygląda to seksownie.
Opowiesz, skąd je masz, czy nie?
To był tatuaż. Usunąłem go.
Kłamczuch z ciebie. Niesamowity.
Co to był za tatuaż?
"Trzymaj gardę".
"Trzymaj gardę"?
"Trzymaj" na jednej dłoni, "gardę" na drugiej.
A to?
Postrzał.
Boże, wszystko trzeba wyciągać.
Dobra. Ścigałem kilku kolesi.
Jakich kolesi?
Obrabowali bank.
Widzisz? Szczegóły ubarwiają opowieść.
I co się stało?
Pobiegłem za nimi do kanałów.
Było ciemno. Nie widziałem, gdzie są.
Jeden mnie postrzelił.
-Złapałeś ich? -Tego, który strzelił.
Super.
Miałem szczęście.
Żadnych trwałych urazów.
Zimą, gdy pada, trochę mnie boli. I tyle.
Jakie to uczucie? Dostać kulkę?
Palący ból. A potem odrętwienie.
Długo byłeś na zwolnieniu?
Trzy miesiące. Lekka służba.
Na pewno dali ci medal.
Tak.
Bohater.
Julio, to nie ma znaczenia.
Robisz swoje. To wszystko.
Skoro tak mówisz.
-Cholera. -Co?
Nic. Nie obchodzi cię to.
Para z Coeur d'Alene. Miałem im pokazać domy do wynajęcia w sobotę.
Ale muszą wracać dzisiaj.
Fakt. Nie obchodzi mnie to.
Ja mam większe problemy niż ty. Tobie się poszczęściło.
Irving twierdzi, że O'Shea kombinuje z tym Waitsem,
bo startuje na burmistrza.
Zamknie seryjnego mordercę. Dobra prasa przed wyborami.
Jak O'Shea będzie burmistrzem, Irving nie zostanie szefem.
Nie wiedziałem, że znasz się na polityce, Jerry.
Chrzań się, Harry.
Imiona, nazwisko, data i miejsce urodzenia.
Raynard Waits. Nie mam drugiego imienia.
Urodzony 3 listopada 1971 roku w Mieście Aniołów.
Czyli w Los Angeles.
Los Angeles. Detektywie Bosch, wie pan, że już się kiedyś spotkaliśmy?
Wątpię.
Był pan w drogówce. Dał mi pan mandat.
Skręcałem w prawo, przejechałem znak stopu.
Nie wiedział pan tego, ale wtedy też wiozłem trupa.
Było blisko.
Ale udzielił mi pan ważnej lekcji.
Uważaj na szczegóły.
Z raportu adwokata wynika, że twoją pierwszą ofiarą
był Arthur Delacroix, w maju 1994 roku.
Tak. Nie wiedziałem, jak się nazywa, ale był pierwszą ofiarą.
Tego się nie zapomina. Wiecie, o co mi chodzi?
Dlaczego on nie pozwala panu zadawać pytań?
-Pan jest pomagierem? -Pierdol się.
Opowiedz o morderstwie Arthura Delacroix.
Zobaczyłem go na ulicy. Jechałem Hollywood Boulevard.
Hollywood bardzo się zmieniło od tamtego czasu.
Nie było Kodak Theater, Grauman's Chinese jeszcze stał...
Widziałeś go już kiedyś?
Detektywie Bosch.
Chcę tylko powiedzieć, że pana podziwiam.
Proszę odpowiadać na pytania,
-panie Waits. -Naprawdę.
Mimo trudnego dzieciństwa zaszedł pan tak daleko,
został pan policjantem,
to duże osiągnięcie.
Uważam, że jesteśmy podobni.
Dlaczego wybrałeś Arthura Delacroix?
Był mniejszy
niż większość dzieciaków, które się tam kręciły,
uznałem, że łatwo będzie mi go złapać.
Powiedziałem, że zabiorę go do kina. Wsiadł do vana.
Wątpię, czy dziś by mi się udało.
Teraz dzieci są ostrożniejsze.
Co się stało później?
Zabrałem go w moje specjalne miejsce.
Specjalne miejsce. Czyli gdzie?
Wschodnie Los Angeles, nad rzeką.
Wszystkich tam zabierałem. Najpierw tam, potem do kanionu.
Czemu to miejsce jest wyjątkowe?
On mówi.
Nie umiem wyjaśnić.
Trzeba je zobaczyć, by zrozumieć.
Co się stało w tym specjalnym miejscu?
-Zabiłem go. -Zgwałciłeś?
Nie. Nie jestem pedofilem.
Jak go zabiłeś?
Udusiłem.
Nie. Przepraszam.
To było później,
zanim udoskonaliłem swoje metody.
Tak. To było dawno temu.
Ponoć pierwszej ofiary się nie zapomina.
Przypomnę sobie.
A po zabiciu chłopca?
Zabrałem zwłoki do vana,
pojechałem do Laurel Canyon i zakopałem je.
Mam was tam zaprowadzić, prawda?
Chyba jednak nie.
Dlaczego? Chcę pomóc.
Detektywi chcą poznać szczegóły, panie Waits.
Proszę zadać szczegółowe pytanie.
Arthur Delacroix miał przy sobie jo-jo. Jakiego było koloru?
-Jo-jo? -Tak. Jakie miało kolor?
Nie pamiętam.
Nie pamiętasz jo-jo, czy jakiego było koloru?
Przykro mi. Nie pamiętam żadnego jo-jo.
Nie zabiłeś Arthura Delacroix.
Zabiłem.
Tylko nie pamiętasz jak?
Mały kiciuś nie wyprowadzi w pole kocura.
To mój numer telefonu.
Jeśli przypomnisz sobie coś, czego nie ma w gazetach, zadzwoń.
Pamiętam jedno.
Miał rozgwiazdę.
W plecaku. Plastikową rozgwiazdę.
Taką pamiątkę, wiecie?
Cholera.
Masz fajkę?
Mam. Proszę.
-Dzięki. -No.
ROZMOWA Z OSADZONYMI ZABRONIONA
Harry, ta historia z mandatem. Myślisz, że to prawda?
Cholera. Nie pracuję w drogówce od 22 lat.
Nic, co powiedział ten śmieć, nie jest prawdą. Nawet jego nazwisko.
Przyznał się do ośmiu morderstw, tak?
Nie dowiemy się, ile ich było naprawdę.
Można tworzyć profile seryjnych do usranej śmierci,
a i tak ich nigdy nie zrozumiemy. To wariaci.
Tu się zgodzę.
Wiedział o rozgwieździe.
Nie umiem tego rozgryźć.
Prosiłeś Waitsa o dowód. Dał ci go. Trudno o lepszy.
Nie kupuję tego.
Nie wiem, co on kombinuje, ale tego nie kupuję.
Nie zabił tego dzieciaka.
A co, jeśli to zrobił?
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski szy.