Kurwa.
CIAŁA
Co teraz?
Udało się jej?
Nie wiem.
Gdyby jej się udało, nie powinno nas tu być.
Ale jesteśmy.
Nienawidzę tego miejsca.
Jakbym chodził po własnym grobie.
Defoe.
Udało jej się.
Czekaj.
Jest Hillinghead, ale spójrz.
PRZYZNANIE SIĘ DO WINY 16 WRZEŚNIA 1890
MORDERSTWO NA LONGHARVEST LANE
HOMOSEKSUALNY
Inspektorze, kaleka z jednej celi prosi o pana.
- Niech zaczeka. - To kobieta, sir.
W środku jest wszystko, czego pan potrzebuje, inspektorze.
Najwyższy czas.
Zostaw to.
Sprawa zamknięta.
Ta kaleka, sir, jest jakaś dziwna.
Ciągle woła: „Przyprowadźcie mi Hillingheada”.
Nazywa się May, Maypolewood. Zna ją pan?
Nigdy o niej nie słyszałem. Sam się tym zajmij.
Ja jestem ścigany.
O co chodzi?
To ten dziennikarz?
- Otwierać! - Nie zrobiłeś tego!
Pani mąż jest mordercą, pani Hillinghead.
Ale...
Oto jego przyznanie się do winy.
Sam tego chciałeś.
16 WRZEŚNIA 1890
Spragniony?
Dziękuję.
To ty jesteś tą kaleką.
Podobno mnie wołałaś.
W końcu!
Przyznałeś się właśnie do morderstwa, prawda?
W sprawie Longharvest Lane?
Skąd to wiesz? Kim jesteś?
Ja...
Pochodzę z dalekiej...
Nie...
Lubisz fantastykę naukową?
Naukową co?
To zabrzmi dziwnie...
ale to prawda.
Wysłuchaj mnie, dobrze?
Dobrze.
To morderstwo...
Znaleziono go nagiego.
Dziura po kuli w lewym oku.
Dziwne ślady na nadgarstku.
Brak rany wylotowej.
I żadnej kuli.
Skąd o tym wiesz?
Bo to ja go zastrzeliłam.
Ciało, które znalazłeś,
twój podejrzany, sir Julian Harker,
i ja,
jesteśmy z przyszłości.
Jasne.
W tej przyszłości Harker dokonał ludobójstwa
na skalę nie do uwierzenia.
Setki tysięcy... Co?
Co ty robisz?
Zostaw mnie w spokoju.
W spokoju? Ale...
Nie ma, kurwa, mowy. Musisz posłuchać.
- Musisz... - Woda.
Moja córka miała takie napady złości.
Do trzynastego roku życia.
- Przesypiałem je. - Idziemy.
Ten też prześpię.
Wyryłeś swoje imię na murze przy Longharvest Lane.
Ze znakiem z ciała.
Dlaczego?
Ja...
Zostawiłem wiadomość.
Dla kogo?
Do przyszłości.
Alfredzie.
Zostawiłeś wiadomość do przyszłości.
I oto jestem.
W moich czasach
pracuję jako detektyw przy tej samej sprawie.
Tak jak ty.
Przybyłam stamtąd, by powstrzymać Juliana Harkera.
Tworzy pętlę czasową, którą trzeba przerwać.
Poślubi twoją córkę.
Ona urodzi mu syna.
I zginą ogromne rzesze ludzi.
Przestań!
Przestań. Skończ tę maskaradę.
Harker cię tu przysłał?
Żebym wpadł w szaleństwo?
O co ci chodzi?
Chcę tylko, byś mnie wysłuchał.
Błagam.
Potem sam zdecydujesz, czy mi uwierzysz.
I tak nie masz nic lepszego do roboty.
Gdybyśmy go powstrzymali,
wszystko by się zmieniło.
Mannix by nie istniał.
Nie byłoby ciała Defoe.
Nic z tego by się nie wydarzyło.
Byłbyś tym, kim byłeś, zanim znalazłeś ciało.
Jak my wszyscy.
Dlaczego wstąpiłaś do policji?
By gdzieś przynależeć.
A ty?
Żeby się ukryć.
Po co się kryć?
Hillinghead!
O co chodzi?
Przenoszą mnie dziś wieczorem.
Co? Przenoszą cię?
Już? Nie.
Nie, za wcześnie.
Na co?
Cholera. Dobra.
No dalej, mów!
Umrzesz w drodze do więzienia.
Upozorują samobójstwo.
- Zmień to. - Hillinghead.
Jedziesz do Pentonville.
Błagam, musisz go przekonać.
- Możesz to zmienić! - Zadbam, by cię godne traktowano.
Nie.
- Błagam. - Chodź, już.
Co tu naprawdę robisz, Ladbroke?
Ty.
Ty głupcze.
Mogłeś pozwolić mu wziąć winę na siebie.
Ale zamiast tego postanowiłeś się poświęcić.
W imię czego?
Miłości?
Do niego?
Mamy wiele wspólnego, Alfredzie.
Wiem, jak to jest żyć w kłamstwie.
Przestań.
Jesteś tu, by mnie zabić.
Wiem, kim naprawdę jesteś.
Wiem...
o tobie wszystko.
Znam... prawdę o tobie.
Twoje ręce są splamione krwią tak wielu.
I mnie też zabijesz.
Ale gdybym mógł zobaczyć córkę po raz ostatni,
odciągnąłbym ją od ciebie jak dziecko znad urwiska
i powiedziałbym jej prawdę o tym, czym jesteś.
Dlaczego ona?
Gadaj!
Miłość?
Co ty możesz wiedzieć o miłości,
skoro całe twoje istnienie ją neguje?
Nie masz w sobie ani krzty poświęcenia, prawda?
Więc będziesz ją okłamywać.
I zniszczysz ją, Eliasie.
Jak mnie nazwałeś?
Elias.
Elias... Mannix.
Skąd znasz to imię?
Morleyowie cię okłamywali.
Sam się okłamywałeś.
Nie umrzesz kochany.
Umrzesz w samotności, pełen żalu.
Zbyt słaby i lękający się zmienić.
Kto ci to powiedział?
Duchy, oczywiście.
Nie uciekaj.
Tchórz!
Wszystko, w co wierzyłeś!
- Wszystko! - Dość!
Eliasie!
Nie jest za późno...
Polly.
Mam złe wieści.
Sam pan mówił, że to wojna,
a wojny wymagają poświęceń.
Wiedz, że jesteś kochany. Sir.
Słyszałem mój własny głos
obiecujący, że znajdę miłość.
I tak się stało.
Znalazłem miłość.
Obiecałem sobie, że będziemy szczęśliwi.
I będziemy.
Czemu miałbym siebie okłamywać?
Nie.
Nie mógłbym.
Chcę.
Wiedz, że jesteś kochany.
Wybacz mi.
O co chodzi?
Powiedz mi.
Czy to przeze mnie?
Nie.
Więc... powiedz mi prawdę, Julianie. Proszę.
Nie mogę.
HARKER BANK, SKARBIEC
SKRYTKA NR 6, PLAN ADAPTACJI
Julianie? Przykro mi, ale to nie może czekać.
Z nadejściem wiosny zostaniesz ojcem.
To cudownie.
Nie cieszysz się?
Ależ cieszę się.
Może zapytajmy twoją matkę,
czy to chłopiec, czy dziewczynka.
A może już wiesz?
Chłopiec.
To będzie dla nas nowy początek.
Nowa rodzina.
Dziecko kopało, ja...
nie mogłam spać.
Musiałam wiedzieć, co cię tak trapi.
Czy to moja wina, czy coś innego.
Zmieniłeś się w noc śmierci mojego ojca.
Zastanawiałam się czemu.
Widziałeś go tamtej nocy, prawda?
Dotarło do mnie...
że poznaję tego mężczyznę.
To do jego morderstwa mój ojciec się przyznał. Tak?
To mężczyzna z obrazu.
Powiesz mi prawdę, Julianie, albo już nigdy mnie nie zobaczysz.
Nie zbliżaj się.
Na życie...
twojego dziecka...
Czy przyczyniłeś się...
do śmierci mojego ojca?
Tak.
Zabiłem go.
- Zostaw mnie. - Nie masz wyboru!
- Mówiłeś... - Posłuchaj.
Posłuchaj mnie!
Nie zmienisz tego.
Pochodzę z przyszłości.
Nasz syn też będzie miał syna.
A kilka pokoleń później urodzę się ja.
Jeśli tego nie zrobimy, przestanę istnieć.
I twoje dziecko też.
Rozumiesz?
Nie masz wyboru.
Widać już główkę. Proszę pchać, lady Harker.
Gratulacje, sir Julianie.
Jest pan dumnym ojcem zdrowego chłopca.
Wygląda zupełnie jak ty.
Eliasie.
Polly.
Proszę, błagam cię.
Niech wie, że jest kochany.
Życie nie powinno zaczynać się...
od takiego zimna,
takiego bólu.
Mieliśmy być szczęśliwi.
I obiecuję, że będziemy.
Wiedz, że jesteś kochana.
Wiedz, że jesteś kochany.
Whiteman ukrywa dziewczynkę w mieszkaniu.
Wiem, co muszę zrobić.
Zawsze nienawidziłam tych kolczyków.
Czemu nigdy nie powiedziałeś mi, jak umrę?
Ile mi zostało?
Lata?
Czy godziny?
Polly, przestań, proszę.
Wybacz mi.
Nie chciałem tego dla ciebie.
A ty?
Jak umrzesz?
To już niedługo.
To będę ja? Ja cię zabiję?
Obym to była ja.
Już czas. Nie ma sensu dłużej tego odkładać.
Ostatnia, sir.
Możemy nagrać inną płytę.
Powiedzieć Eliasowi, żeby tego nie robił.
- Możemy wszystko zmienić. - Nie.
Nic się nie zmieni.
Wszystko od tego zależy.
Twój syn, wnuki, ich dzieci.
Świat, który tworzysz.
To kłamstwo.
Więc kłam, jakby od tego zależało twoje życie.
A jeśli nie twoje, to ich życie.
Przeżyłem twoje życie, Eliasie.
Gdy siedzisz na łodzi,
z sercem łomoczącym ci w piersi...
Lady Harker prosiła, bym zabrał sprzęt.
Zbiera kurz.
Nie trzeba.
Zostaw to.
Muszę odpocząć.
Tak jest, sir.
Oby te słowa prawdy cię odnalazły, Eliasie.
Były we mnie uśpione
zbyt długo.
Każde moje słowo było kłamstwem.
Musisz mnie wysłuchać.
Miała na imię Esther. Miała jedenaście lat.
Błagam cię. Nie zabijaj mnie jeszcze.
Po co zwlekać? Gliny?
Za późno, nie uratują cię.
To dla niej.
Karl.
Karl Weissman?
Co byś dał za odpokutowanie?
Żeby zmienić to, co się stało?
By ocalić życie nie tylko Esther,
ale i setek tysięcy ludzi?
Pomóż mi to naprawić.
- O co, kurwa, chodzi? - Musisz mi pomóc.
Tylko ty możesz to zrobić.
Błagam.
Zabierz to z mojego domu.
Jeśli mój syn to znajdzie, zniszczy to.
Co to jest?
Na tej płycie jest prawda.
Prawda, która wszystko zmieni.
Którą musi usłyszeć właściwa osoba.
Detektyw Shahara Hasan.
Sha... co? Kto?
Nie tylko ty znalazłeś to ciało na Longharvest Lane.
Hillinghead, Hasan i Maplewood. Ich też to spotkało.
Są na niej słowa, które wszystkich ocalą.
Których straciłeś.
Ludzi, których dusze zniszczyłem.
Możesz ocalić ich wszystkich.
Tylko ty.
Czekaj.
Czekaj, starcze.
Ukryj to gdzieś.
Shahara Hasan. Proszę.
Dla Esther.
Dla dobra nas wszystkich.
Błagam cię.
Zrób tę jedną dobrą rzecz.
Whiteman nie złapał przynęty. Uciekł.
Wysyłam uzbrojony patrol, by chronić ciebie i matkę.
Słyszysz mnie? Ojcze?
Miło, że ostrzegasz rodziców, Hayden.
Tylko nieco za późno.
Co im zrobiłeś?
Moje kondolencje.
Jesteś trupem.
Całe miasto będzie cię ścigać. Słyszysz mnie, Weissman?
Weissman!
Jest w Harker House. Zastrzelić go, jasne?
Sierżant Whiteman to morderca.
Macie rozkaz strzelać bez ostrzeżenia!
Whiteman!
Wszyscy znaleźliśmy ciało.
Wszyscy tu byliśmy.
Wszyscy wynocha.
Dalej, mały. Dmuchnij w gwizdek.
Serio. Z całej pary.
Nie zrobię ci krzywdy.
Wyjdź. Złap oddech.
LONDYN – INVERNESS
Whiteman.
Jesteś otoczony.
Wyłaź.
Albo giń.
Nie.
No weź, Hayden.
To pub gliniarzy.
Po co to spieprzyć.
Wejdź.
Zaraz przyjdę.
„Ta jedna dobra rzecz”.
Czekajcie.
Moje kondolencje.
- „Hasan... kufel”? - Kufel?
„Whiteman”.
Jest inaczej.
Coś się zmieniło.
Czuję to.
- Charles Whiteman... - Legenda. Jego ostatnia sprawa.
Zastrzelony przez policjantów.
Moje wspomnienia.
ZASTRZELONY PODCZAS ZATRZYMANIA W PUBIE
Nie, czekaj.
Pub, niedaleko. Lokal gliniarzy.
Whiteman chce, żebym tam pojechała. Żebym coś znalazła.
The Silk! Przypomniałam sobie.
Tak się nazywał.
- Kurwa. - Co?
Pub został zniszczony w wybuchu trzydzieści lat temu.
Słuchaj, wciąż mamy Tunel.
Chodźmy.
Chcę to wiedzieć!
Elias!
Podczas kontroli znaleziono niewybuch
z czasów drugiej wojny światowej.
Jest rozbrajany i dla bezpieczeństwa ewakuujemy bank.
To ujęcia nadesłane do nas w ciągu ostatnich minut.
Ukazują chaos na ulicach
podczas zabezpieczania terenu wokół prywatnego banku...
POLICYJNA OBŁAWA ZAKOŃCZONA MAKABRYCZNĄ STRZELANINĄ
OFIARY WHITEMANA
LUTY 1941
DLA SHAHARY HASAN
Nie wierz we wszystko, co o mnie mówią.
SIERŻANT WHITEMAN
Oto jedna dobra rzecz.
...ucierpiał transport miejski i kolejowy,
a miasto jest kompletnie zakorkowane.
Jak widać na tych ujęciach...
teren jest zabezpieczany przez policję.
Policja...
Sarah! Muszę z tobą porozmawiać.
Sarah, otwórz drzwi, proszę.
Detektyw Hasan.
Tylko nie panikuj.
SARAH MANNIX KOMÓRKA
Sarah? Wszystko w porządku?
Jestem na głośnomówiącym?
Sarah, to ty?
To nie Sarah. Wyłącz głośnik, zatrzymaj się, a wyjaśnię.
Proszę, Shaz, zrób to.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Gdzie Sarah?
Jest bezpieczna.
Wyłącz głośnik.
Wyłączyłam. Kto mówi?
Shahara, kiedy mnie zobaczysz,
będziesz chciała spanikować. Nie rób tego.
Jeśli mnie nie rozpoznasz, zranisz moje uczucia.
Kim jesteś?
Przecież wiesz.
Kto to? Co się dzieje?
Jest drugi zapalnik.
Wystarczy, że Elias znajdzie telefon i wybierze numer, a wszyscy zginą.
Nie przestrasz go.
Nie pozwól mu uciec.
Kiwnij, jeśli rozumiesz.
W porządku.
Teraz opuść szybę i przegoń te dzieciaki
syreną policyjną.
Powiedz im, żeby spierdalali.
Nie mów mi, że nie wiesz jak.
Hej, wy trzej. Spadajcie stąd.
Chcecie, żebym was aresztowała? Spieprzać stąd.
Co się dzieje?
Dobra, Shaz.
Przełącz mnie na głośnik.
Eliasie, słyszysz mnie?
Kim jesteś?
Przecież już to wiesz.
Eliasie.
Wiem, co dał ci Barber.
Wiem, co zamierzasz zrobić.
Tam, skąd pochodzę, zadzwoniłeś pod ten numer.
Zginęły setki tysięcy ludzi.
Łącznie z moim synem.
Jawadem.
Nie.
Wiem, że obiecano ci, że uczynisz świat lepszym miejscem.
Wiem, że obiecano ci miłość. Że ją poznasz.
Poczujesz.
Ale wszyscy cię okłamywali.
Nie oczekuję, że uwierzysz mi na słowo,
ale może uwierzysz sam sobie.
Oby te słowa prawdy cię odnalazły.
Były we mnie uśpione zbyt długo.
Każde moje słowo było kłamstwem.
To nie w porządku wobec ciebie. Nigdy nie było.
A poświęcenie, o które cię poproszę,
będzie najbardziej niesprawiedliwe ze wszystkiego.
- Nie. Sarah, nie. - Nasze serce nigdy się nie zagoiło.
- Niech skończy. - Pozostało przepełnione bólem.
Który nie znikł.
To nie do zniesienia.
Teraz też go czuję.
Wciąż śni mi się ten sen.
Ja...
trzymam w ramionach tego wątłego, przerażonego chłopca.
Nie widzę jego twarzy,
ale wiem, że muszę odebrać mu życie.
Modlę się, by poszło szybko
i bezboleśnie.
Widzę w jego oczach lęk i swoją zdradę.
A ja mogę tylko go przytulić.
Objąć go i powiedzieć mu, że jest kochany.
To coś więcej niż sen, Eliasie.
To przesłanie.
Na ten moment.
Dla nas.
Teraz wiemy, co musimy zrobić.
Przykro mi, chłopcze.
Proszę, wybacz mi.
I wiedz, że jesteś kochany.
Kurwa.
Eliasie.
Jeśli zadzwonię,
bomba wybuchnie.
Dziękuję.
Tak.
Elias!
Elias.
Shahara.
W porządku?
Jaki dziś dzień?
Mamo!
Mogę prosić o tosty?
Z masłem i miodem.
Mamusiu, zgnieciesz mnie!
To moje urodziny.
Dalej, Jawad!
Idziemy!
Dziękuję za przybycie w tak krótkim czasie.
Mamy nie atakować, chyba że sprowokowani.
- Zrozumiano? - Tak jest.
NIE DLA NAZISTÓW NIE DLA RASISTOWSKICH KŁAMSTW
Pewne rzeczy się nie zmieniają.
SALA KONCERTOWA WILTONA POLLY HILLINGHEAD GRA DLA E.N.S.A.!
Hej! Zatrzymać ją! Ukradła mi jabłka.
Zmykaj.
- Pozwólcie mi z nim iść! - Mamo! Nie!
Proszę!
Pozwól mi z nim jechać, proszę!
- Niech matka mu towarzyszy. - Dziękuję.
Niech Bóg pana błogosławi.
Taxi!
Dzięki.
Spencer Street, proszę.
- KIEDY BĘDZIESZ? - JUŻ JADĘ
Uwielbiam ten utwór.
Zrobisz głośniej?
Czasem czuję, że to całe miasto zaraz się zagotuje.
Wybuchnie.
Wtedy martwię się o przyszłość. Rozumiesz?
Wiem dokładnie, co masz na myśli.
Shaharo.
WŻJK
Napisy: Anita „Wieża” Rudomina