Xa ten todo listo.
Despois desta, cantas quedan?
Só unha máis.
Grazas, Mullins.
Gravación número 2-5-5.
Ola, Shahara.
Son Elias.
Somos as pantasmas do pasado, presente e futuro do outro.
Difícil de asimilar, non é?
Mais de algo estou seguro.
Volveremos vernos.
Para ti todo cambiará o 14 de xullo.
Esta cidade e os que alimentan a súa avaricia
serán obliterados.
Dous centos mil mortos na explosión inicial.
A cifra duplicarase coa tormenta de lume posterior,
e o resto de efectos volverá duplicala.
O caos das consecuencias revelará que a clase dirixente
é un bando de parasitos egoístas
e sentará as bases dun futuro
que che prometo que paga a pena.
O 14 de xullo
ti desempeñarás o teu papel, Shahara,
a parte máis vital de todo.
Non se pode deter.
Xa é historia.
O 14 de xullo é hoxe.
Estou bastante segura de que é a voz de sir Julian Harker,
morto en 1941.
Fundador do banco Harker and Co.
e líder dunha especie de seita apocalíptica,
aínda existen ambos.
O inspector Barber, o meu xefe, é o bisneto de Harker.
E creo que Barber é o pai de Elias Mannix,
a quen Barber sacou do cárcere onte, antes de desapareceren.
Elias Mannix díxome que esta seita
planeaba detonar unha bomba "como nunca se vira", é o que dixo.
Sodes de contraterrorismo. É o voso terreo, é unha ameaza nuclear.
Sarxento,
se isto de verdade se gravou en 1941,
é catro anos antes de Hiroshima.
Como non vai ser broma?
Escoitastes a mensaxe, dixo que era hoxe, agora.
- E que facemos? - Cagar por riba.
O único que me dá cousa é que Barber levase a Mannix.
Eh!
Estou aquí.
Sabes o tempo, diñeiro e coordinación que cómpren para facer iso?
Falamos de anos.
Pois iso é o que digo eu, a gravación é de 1941.
Non se agocha unha bomba nun alpendre durante 80 anos.
Cómpren laboratorios seguros,
revestimentos de chumbo, equipos, mantemento...
En pleno centro de Londres? Imposible.
E debaixo?
Debaixo?
Policía!
Recoñece esta chave?
É dunha cámara acoirazada?
Estas son das cámaras antigas.
Como é que a teñen?
BUSCANDO...
Que? Que pasa?
Miña nai querida.
É vostede Shahara Hasan, da rúa Spencer 15, Whitechapel?
A cámara está ao seu nome desde o 6 de maio de 1941.
- Merda. - Un momento...
Que raio?
Esta é a parte máis antiga do edificio.
Desculpen pola iluminación.
Esta é a súa.
Velaí a fechadura.
Tome.
Merda!
Non collas.
Teño que coller.
Aínda non remataron comigo.
Hasan...
- Hostia! - A virxe!
Ola, Shahara.
Sabes o que adoro de ti?
Sempre te metes no ollo do furacán. Nunca o esquivas.
O malo é que agora a bomba está activa.
E quen ten o detonador?
Coido que xa o sabes.
Veña.
Está asustado e confuso,
e ti valo axudar a decidir.
Vai cara ao oeste pola A40 até que te volva chamar, soa.
Marcha!
As chaves.
- Vou contigo. - Dixo que fose soa.
Nin de puta chola.
Sei que antes fun dura contigo, créote ao cen por cento,
pero non te vou deixar de ollo.
Todo o mundo fóra!
- Léveo arriba. - Vamos.
Poden marchar, deixen todo como está.
Fóra!
Atoparon unha bomba sen estoupar durante un estudo topográfico.
...apareceu nunha cámara acoirazada do banco Harker.
NÚMERO DESCOÑECIDO
Son Hasan.
Vas ben de tempo, espero.
Deberías darme as grazas por facerte liscar.
Quero falar con Elias.
Xa falarás con el.
Por iso o facemos, agarda e verás.
Tes un papel moi importante en todo isto, Shahara.
Sempre o soubemos. Ti es quen lle axuda a decidir.
Este país saberá que o aman. Vai ser fermoso.
Debería darche eu as grazas.
Ben, quero que vaias a un lugar apracible e sosegado.
Chámase Wells Pier, está xunta o río.
Ven soa.
Se te vexo con alguén, prememos o botón.
Ti soa.
Dío.
Eu soa.
Papá, saca a Jawad de Londres, é grave.
Vai onda a tía Saffy. Prométeme que marchas xa.
Por favor. Quérovos.
Shahara, non, espera...
Podemos confiar en que Barber non vai detonar a bomba?
Non tal, pero que alternativa hai?
Mira, coñezo o mozo. Non creo que sexa capaz.
Non cres?
Podo convencelo.
Agora mesmo non hai plan B, somos a única opción.
Merda.
Veña, ven aquí.
Sinto que non estivese ao teu lado, mais agora estou aquí.
Ti elixes, é decisión túa.
A túa elección, Elias.
É o único que che imos pedir.
Ven aquí.
Mira, este é o detonador, si?
Ti elixes.
Deixáchesnos as gravacións.
Dixéchesme que debías sufrir, ver o mundo desde as cloacas.
O único que quero é que atopes a túa felicidade.
Porque o teu padecemento era o catalizador que precisabamos,
a chama que fará todo isto posible.
Entendes?
Non.
O que che digo é que non son o que pensas.
Entenderalo.
Vin para axudarche a cumprir o teu soño.
E Hasan darache a chave.
Brazos arriba.
Por aquí.
Es valente por vires tan lonxe, Shahara.
Elias, estás ben?
Está.
A primeira saída como pai e fillo.
Unha excursión en barco, que podería saír mal?
Senta en fronte de Elias.
E, agora, por fin vos toca.
Como debe acontecer.
Señor.
Mi madriña.
Elias, este é o seu xogo, non o noso.
Dámo e acábase.
Mira, se premes ese botón,
morre moitísima xente.
Non creo que teñas esa maldade dentro, non... o creo.
Ninguén che debería dicir que facer. Has de decidilo ti.
Non hai dor que o xustifique.
Ti non es así.
Perdón.
- Non, por favor. - Tranquila.
Compórtate.
Ben, ela xa falou. Agora tócache a ti.
Esta...
é a última gravación de sir Julian Harker.
E é para ti, Elias.
- Da súa boca. - Mente, Elias.
É falsa, queren manipularte.
E se deixamos que o decida el?
Á fin e ao cabo, ti escoitaches a túa. É o que te trouxo até aquí.
Eu vivín a túa vida, Elias.
Mentres estás nese barco
e sentes o latexo do corazón no peito,
ese mesmo corazón latexa en min.
Algún día ti tamén sentarás onde estou eu
e gravarás estas mesmas palabras
en 1941.
Rexeitáronte desde o principio,
a túa nai e o teu pai.
Cargas con esa desgraza desde que tes memoria.
Coma se fose culpa túa.
E seguirás a estar só,
a non ser que fagas o que debes.
Entón, serás amado.
Eh!
Co tempo, iniciarás unha nova era,
un mundo novo,
onde hai liberdade e o amor éo todo.
Regresarás a 1890,
e vivirás a miña vida como sir Julian Harker.
Atoparás a felicidade.
Unha vida de calor en vez de frío.
Ti serás eu e eu renacerei en ti
unha e outra vez.
Toda a túa vida,
a túa dor,
a túa ira,
todo depende deste momento.
Preme o botón, Elias.
Preme o botón e sabe que te aman.
Sabe que te aman.
Sabe que...
Elias, podes elixir, non lle fagas caso.
...que te aman. Sabe que...
- Elias, por favor! - ...que te aman.
Papá! Non!
Non.
- Non lle dispares! - Aparta!
Non!
Agarda, por favor.
O mundo é teu, Elias.
Non...
Elias.
Elias, dámo.
Non é o que queres.
Por favor.
Non...
Procedemos a desactivar.
Tictac, tictac.
Non falta moito, profesor.
Sabe mellor ca ninguén como acaba todo.
E Shahara.
Xa case non nos recoñecemos, non é?
Nunca esquecerei canto me axudaches.
E eu nunca me perdoarei por non te matar.
Elaine e Andrew prometéronme este momento.
Eu prometinme este momento, saber que me amaban.
Creei un mundo para que todos soubesen o que é.
Eu sigo agardando.
Mais isto permitirame atopalo.
Atopareina e dese amor abrollará este mundo.
Xa llo preguntaches, Maplewood?
Xa lle preguntaches se foi el quen matou medio millón de persoas,
meu fillo incluído?
Míraa aos ollos.
Dille que non.
Fuches ti?
Fun.
E vouno facer outra vez.
Agarda!
Cando vas aprender? Non podes detelo.
Xa cumpriches coa túa parte, agora tócame a min.
Es a nai deste mundo, Shahara.
E eu son o pai.
Hasan, non!
1890, prepáraa.
Non.
Terás que me matar.
Non. Apúntalle á cabeza.
Ti xa sabes que morres, mais non sabes como acaba ela.
Depende de ti.
Abre a Gorxa ou prométoche que morre.
Deixo este futuro, o noso mundo,
nas túas mans.
Iris.
Lembra que o cambio non é o que buscas,
senón o que temes.
E a bomba non só nos quitou algo, tamén nolo deu.
Coido que no fondo xa o sabes.
Entendes?
Si... comandante.
Sabe que te aman.
Sabes como facerte esperar cos homes.
Tes a confesión de Harker?
Mandoume involucrarte no asasinato.
Parvadas, non poden.
A miña coartada é o fillo do comisario.
Non, acaba de asinar unha declaración na que nega que estivese contigo.
Fíxenlla firmar eu.
Non me quedou outra. Charlotte e Polly...
E...
vés arrestarme.
Veño dicirche que escapes.
Henry.
Non tes moito tempo, marcha.
Es libre de marchar a onde queiras e vivir...
- Loitaremos! - Non.
A túa teimosía acabará contigo.
Tes os poderes en contra.
Ninguén te crerá e matarante no cárcere antes de tornares en mártir.
De verdade pensas que basta con escapar?
Ti deixarás de foder en min, pero a ti vante seguir fodendo, covarde!
- Iso é o que es. - Henry.
- O que tes sido sempre. - Maldita sexa, escapa!
Vante matar.
E non podo vivir co teu sangue nas miñas mans.
Sería desperdiciar a túa esperanza, a túa luz.
Non podes gañar.
Escapa.
Non te deixarán tranquilo.
Non terás unha vida digna.
Ven comigo.
Teño que rematar isto.
Calloway era un bo home.
É unha mágoa, pero as impresións na pistola son túas, non miñas.
E tamén a usaches para apuntar unha señora indefensa de 68 anos,
hai testemuñas.
- Custará demostrar a túa inocencia. - Esa coira envelenou a nena.
Esa coira é miña nai.
Xa dicía eu.
Tes que elixir.
Podo acusarte do asasinato de Calloway e do resto,
a rapaza incluída.
Colgarás coma un collón.
Ou podes escoitar o que teño que dicir
e a arma desaparece.
Por que?
Sei de boa man que aínda tes unha función.
Do arbusto ardente, digamos.
É hora de che dar unha visión xeral.
Sóache?
Estas fotos son de hai 50 anos.
Isto que é?
Unha broma de merda?
Por quen me tomas?
Por un home que busca desesperado a salvación onde non a vai atopar.
Hai unha diferencia entre os ideais pasaxeiros
que temos na cabeza...
E o que e verdade desexamos co corazón.
Podes tirar proveito do noso coñecemento.
O teu nome podería lucir gravado na porta deste despacho mañá.
"Inspector Xefe Whiteman."
Velaí a está, a fame.
Non hai que avergoñarse do apetito.
Non nos importa que tiveses dó da nena.
Ordenáchelo ti?
Non ho, ti non fuches.
Ti só es un mandado, mexan por riba de ti.
Quen é o xefe, Hayden?
Quero falar con quen manda.
Como queiras.
Meu pai dixo que virías.
Hodges, informa na casa Harker de que imos para alá.
Si, señor.
Cres que me coñeces, ricacho?
Con que cres que me tentas?
Cun despacho e un choio de merda?
Non che son así.
E o arbusto ardente, vouno apagar eu.
Vou saudar o papi.
Por Calloway.
POLICÍA DO GRAN LONDRES CHARLES WHITEMAN
DECLARO QUE ESTA É TODA A VERDADE ALFRED HILLINGHEAD
Dentro ten todo o que lle cómpre para atrapar o seu home.
Xa era hora.
Déixeo aí.
Agora é caso cerrado.
Volves chegar cedo! Vaise converter en costume?
Vaite lavar. Polly ten que comer axiña, vai...
Polly, deixa de tocar.
Que pares, Polly!
Que pasa?
O que che teño que dicir é...
Non é xusto que eu...
Polly, marcha para arriba.
Non, quedo.
É o xornalista?
Cando o viches aquí...
sóubeno pola túa cara.
- Charlotte... - Por favor, non.
Foi sempre así?
Fixen por ser quen ti querías que fose.
Houbo algo real?
Deus, claro.
Nunca o poñas en dúbida.
O amor que sinto por ti e Polly é moi real.
É só que...
sempre houbo algo máis...
igual de real.
Por moito que eu non quixese.
Alfred, que pasa?
Abra, Hillinghead!
Papá, a policía está na porta.
Abra agora mesmo!
Cometín un asasinato.
- Policía! - Dun home.
- Nunca serías capaz! - Son.
Ou tiramos a porta abaixo.
Non fixeches tal, mentes.
- Sei cando mentes. - Polly.
Non fuches ti!
O seu marido é un asasino, señora Hillinghead.
Mire a súa confesión asinada.
Asinaches isto?
Queda arrestado polo asasinato de Longharvest Lane...
Síntoo.
...a mañá do 10 de setembro, ano do noso Señor 1890.
Esposádeo.
Non, Alfred.
Está a mentir, non o fixo el! Papá!
- Non! - Papá!
Vamos.
Papá!
Alfred! Non, Alfred!
Mamá!
Alfred!
- En que lle podo axudar? - Busco o señor da casa.
É porque hai unha luz prendida, cómpre apagala.
Polos nazis, van cara á luz coma avelaíñas.
E eu quero que os fodan, sabe?
Vou cubrir a fiestra agora mesmo, grazas.
Non se vai zafar así de fácil.
Verá, poñen multa.
Foise de xeito apracible.
Tiven...
Así que es ti.
Chamábase Esther.
Tiña 11 anos.
Non merecía morrer.
Que cres que me quitas? A vida?
Matáchela.
Non podes vivir máis...
Non, chegas tarde.
Acabouse.
Whiteman, quieto onde estás!
Arrestámote por homicidio.
Defoe!
Só quedamos nós, Iris.
Déixaa.
Quen ía pensar que me disparabas ti.
Non tes que facelo.
De verdade.
Podería seguilo.
Podería detelo.
Tentareino.
O libre albedrío non existe.
É unha ilusión.
Podo romper o bucle no pasado.
Eh! Defoe!
Quieto!
Por Gabriel Defoe.
Nunca deixou pegada.
Gabriel, por favor.
Non me obrigues.
Cólleme se podes.
Xa o fixeches.
Cólleme se podes.
Xa o fixeches.
Todo isto para nada? Podemos volver á casa?
Aínda non. Até onde chegastes?
A Deptford.
Pídoche marchar de Londres e só chegas a Deptford?
Non sei conducir.
Temos que traballar nas alertas.
Buscade un hotel até que vos avise, si?
Vale, pero paga a policía.
Jawad quere falar contigo.
- Mamá. - Ola, corazón.
Perdoa que te asustase, non pasou nada, vale?
Cando volvemos á casa?
Pronto nos xuntamos na casa e douche unha aperta e un bico.
Vale, quérote.
E eu a ti, corazón.
Máis que a nada no mundo. Marcho, amor.
Oe.
Mira.
Preciso un favor.
Pedín levarte eu en coche ao cárcere.
E deixáronme.
Sempre que ti queiras, claro.
Cres que Barber era meu pai?
É o que dixo túa nai.
Está viva, logo?
Miña nai.
Non quero que me vexa no cárcere.
E a pelota?
Sarah? Son a sarxento Hasan.
Está aquí, no coche.
Sarah, abre a porta.
Ola, Sarah. Quere verte antes de entrar no cárcere.
Síntocho, pero non podo.
Sarah, non lle podes facer isto, ben o sabes.
Non sei que lle dicir, síntocho moito.
Sarah, vai ao cárcere.
Tes que velo mentres segue libre.
Non podo.
- Veña, precisa de súa nai. - Non podo.
Dille que o sinto moito, pero non son o que precisa.
Sarah!
Sarah, non podes facerlle isto outra vez.
Sarah!
Ti elixes.
Merda.
Hai un móbil conectado.
Outro detonador.
Sarah, é o teu fillo!
Sarah, non lle volvas facer isto!
- Ei! - Deixádeo!
- Que fas? Que pares xa! - Quitoulle o móbil.
- Elias! - Quieta aí.
Tiñan razón sobre min!
Sabe que te aman.
16 DE SETEMBRO DE 1890
Quero saber!
Tilly, vai buscar o papá!
Que ano é?
Subtítulos: Jeiry Castellano